Κυριακή, 12 Μαΐου 2013

42 μέρες χωρίς τσιγάρο! Have I ever been smoking?

Απίστευτο και όμως αληθινό! Σαρανταδύο ολόκληρες μέρες χωρίς τσιγάρο! Υπάρχουν άτομα που δεν μπορούν να με φανταστούν χωρίς το classic slim μοβ επέκταση του χεριού μου και πραγματικά θα έδινα και 20 ευρώ για να δω την φάτσα τους όταν με το καλό γυρίσω Ελλάδα και πάμε για freddo cappucino και δεν το ανάψω! Το θέμα είναι πως ακόμα και τώρα δεν μπορώ να συνειδητοποιήσω (το ίδιο και  Τ. που ώρες ώρες με κοιτάει σαν εξωγήινο) ΠΩΣ έγινε τόσο εύκολα. Πίστευα πως όποτε θα το έκοβα θα παιδευόμουν για μέρες, θα είχα συμπτώματα στέρησης κ.ο.κ. Εντάξει δεν περίμενα να κυλιστώ στα στρώματα λουσμένη στον ιδρώτα σαν junkie αλλά τουλάχιστον κάποιες τυπικές απώλειες τις περίμενα.
Αν εξαιρέσεις τις 2 πρώτες βδομάδες που χρειάστηκε να επιστρατεύσω τεχνικές ταχυδακτυλουργού για να απασχολώ τα χέρια μου τις ανούσιες ώρες του καναπέ, όλα κυλάνε ήρεμα και κελαρυστά σαν ρυάκι. Και που είναι το πρόβλημα θα μου πείτε θέλω-να-είμαι-διαρκώς-σε-φάση-drama-queen-Μαρία; Το πρόβλημα αγαπητέ αναγνώστη είναι πως το τσιγάρο ήταν λατρεία (τουλάχιστον για μένα). Και για πολλούς άλλους αν κρίνουμε από τα εκατοντάδες τραγούδια που έχουν σαν θέμα μία τζούρα, μια ρουφηξιά, την εξάρτηση, την κάυτρα, το τσιγάρο βρε αδερφέ! Υπάρχουν δύο ειδών καπνιστές: αυτοί που το κάνουν καθαρά από συνήθεια και εξάρτηση και απλά το κάνουν (όπως πάνε τουαλέτα και πίνουν νερό) και αυτοί που το γουστάρουν.- (τελεία και παύλα). Εγώ ομολογουμένως το γούσταρα και μου φαίνεται πολύ ....... που το αποχωρίστηκα τόσο μακάρια.

Περίμενα να μου λείψει μετά από την πρώτη φαγητάρα που μου ετοίμασε βεβαίως ο Τ. --Τίποτα. Περιορίστηκα σε σόδα ή diet coke.

Περίμενα να μου λείψει την πρώτη φορά που εκνευρίστηκα/ αγχώθηκα/ στεναχωρήθηκα.--Τίποτα απλά έπαιξα νευρικά με τα μαλλιά μου, έμπηξα κάνα δάκρυ, έκανα καμιά βόλτα.

Περίμενα να μου λείψει με ένα πολύ ωραίο καφεδάκι σε ένα υπέροχο καφέ της Λεμεσού με θέα τη θάλασσα και  με παρέα πολύ καλούς φίλους.---Τίποτα απλά μόλις τελείωσε ο καφές έπαιζα με το καλαμάκι.

Περίμενα να μου λείψει όταν πήγαμε με την υπέροχη παρέα από το training seminar στο καταπληκτικό εστιατόριο δίπλα στην πράσινη γραμμή στη Λευκωσία-- Τίποτα περιορίστηκα στο κοκκινέλι.

Με άλλα λόγια είναι σαν να έχεις έναν γκόμενο σχεδόν 8 χρόνια να έχετε σχέση εξάρτησης να είστε κάθε μέρα μαζί, και μια μέρα ξαφνικά τον χωρίζεις και δεν σου λείπει. Για την ακρίβεια είναι σαν να μην τα είχατε ποτέ. Οπότε αγαπητέ αναγνώστη καταλήγουμε σε 3 συμπεράσματα είτε είμαι πολύ μα πολύ δυνατός χαρακτήρα, είτε δεν ήμουν ποτέ πραγματικά εθισμένη (κάτι που με κάνει να αισθάνομαι ηλίθια για τις βραδιές που ξέμενα από τσιγάρα και τραβούσα όλα τα έπιπλα μπας και βρω κάνα ξεχασμένο - με άλλα λόγια ήμουν διατεθειμένη να καπνίσω ΤΑ ΠΑΝΤΑ!).

Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια. Το τσιγάρο μου χάρισε πολύ ωραίες στιγμές. Υπήρξαν βραδιές που ήταν η μοναδική συντροφιά μου. Ήταν αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς μου και το θεωρώ λίγο άδικο που έφυγε τόσο αθόρυβα από την ζωή μου.
Για να μην λέμε όμως μόνο τα κουλά.... Καλά ε; Από τότε που το έκοψα κάνω τρομερή οικονομία. Για την ακρίβεια αν συλλογιστείς ότι μένω και σε χωριό και έχω ψυγείο γεμάτο τα έξοδά μου είναι στην κυριολεξία μη-δε-νι-κά.  

Καλό κουράγιο σε όσους αποφάσισαν να το κόψουν. Μακάρι να είστε όλοι τυχεροί όπως εγώ. Και φτου φτου να μην ματιαστώ.