Παρασκευή, 11 Ιανουαρίου 2013


Ένα έχω να πω.
Η ζωή στο χωριό κυλάει αργά πολύ αργά… Έχοντας υπάρξει παιδί της πόλης γέννημα θρέμμα το όλο σκηνικό όσο ειδυλλιακό και να είναι μου χτύπησε κάπως. Δεν έχω δυσάρεστα συναισθήματα…Απεναντίας… Αυτή η ατμόσφαιρα είναι τόσο φιλική και φιλόξενη που δεν σου αφήνει σε καμία περίπτωση πικρή γεύση στο στόμα. Γεννήθηκα και μεγάλωσα στις Σέρρες, μία πόλη ούτε πολύ μεγάλη ούτε πολύ μικρή. Μεγάλωσα όμως στο κέντρο της πόλης. Κοντά σε καφετέριες, μπαράκια, καφενεία, στάσεις αστικών και ταβέρνες. Οι τσακωμοί στις 3 η ώρα τα ξημερώματα ήταν καθημερινοί. Τα ξημερώματα άκουγες νέους να γυρίζουν από την «οδό αμαρτίας» (οι Σερραίοι με καταλαβαίνουν) μεθυσμένοι τραγουδώντας.
Λόγω της καταγωγής του πατέρα αλλά και της αγαπημένης μου πρώην συγκατοίκου γνώρισα και την σερραϊκή επαρχία. Τα συγκεκριμένα χωριά όμως έσφυζαν από ζωή. Είχαν μπαράκια και καφετέριες  και γενικά είχες κάποιες επιλογές. Το χωριό που κατοικώ τώρα είναι χωριό. Με Χ κεφαλαίο. Και όταν λέμε χωριό εννοούμε χωριό. Πανέμορφο, γραφικό. Τηρεί πιστά τις παραδόσεις και όλοι ανεξαιρέτως πηγαίνουν εκκλησία. Στο χωριό ακόμα και οι νέοι δεν ξενυχτάνε. Το κέντρο νεότητας που λειτουργεί (και δόξα το Θεό μας παρέχει με ίντερνετ!!!) κλείνει στις 12 η ώρα. Όσοι δεν πάνε στο κέντρο νεότητας έχουν ήδη κοιμηθεί από τις 10.
Αυτή την εβδομάδα λοιπόν που είμαστε σε φάση εγκατάστασης με τον συγκάτοικο αράζουμε ως τις 2-3 και πίνουμε ποτάκι συζητώντας τα δρώμενα και βλέποντας κυπριακή τηλεόραση. Βλέπω που λέτε μία κυρία (γειτόνισσα) σε μία εκδήλωση και τι μου λέει;
«Μήπως ξεχνάτε τα  φώτα ανοιχτά όταν πάτε να κοιμηθείτε; Γιατί σηκώθηκα στις 2 να πάω τουαλέτα και τα είδα.»
Την κοιτούσα σαν εξωγήινος. Το ίδιο σκηνικό επαναλήφθηκε και την Κυριακή των Θεοφανείων όπου και κοιμηθήκαμε μέχρι το μεσημέρι. Για αυτούς τους ανθρώπους είναι αδιανόητο το γεγονός πως εμείς ξενυχτάμε μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες και ότι ενδέχεται να κοιμηθούμε μέχρι το μεσημέρι.
Μέρα με τη μέρα άρχιζα να συνηθίζω. Το σώμα μου γεύεται γεύσεις αγνές. Άρχισα να αντέχω το κρύο. Όλοι με υποδέχτηκαν με τον καλύτερο τρόπο, που ούτε το φανταζόμουν και τους είμαι πραγματικά ευγνώμων. Και το σημαντικότερο… Βιώνω αποτοξίνωση από το ίντερνετ! Αν μου το έλεγες πριν από ένα μήνα θα σου έλεγα πως θα αστειεύεσαι. Δεν μπορούσα να αντέξω ούτε μία μέρα χωρίς να πατήσω το εικονίδιο του google chrome. Τις δυο πρώτες μέρες όπου και αν πήγαινα ψάρευα δίκτυα σαν τρελή κάνοντας τούμπα το iphone στον αέρα. Πλέον είμαι απόλυτα ικανοποιημένη αν τσεκάρω μέηλ και τα λοιπά από τη δουλειά το πρωί και αν δεν βαριέμαι και έχω διάθεση θα κάνω μία βόλτα μέχρι το Κέντρο Νεότητας με το λάπτοπ και ζεστή σουμάδα.
Δεν ξέρω  αν θα  προσγειωθώ ανώμαλα από το ροζ συννεφάκι. Δεν ξέρω αν θα ξυπνήσω μια μέρα και φρικάρω. Το μόνο που ξέρω είναι πως νιώθω όμορφα. Αρχίζει να μου αρέσει η ζωή εδώ. Η διαφορετικότητά της με κάνει να αισθάνομαι πρωτόγνωρα. Θέλω να ρουφήξω σαν σφουγγάρι όλες τις εμπειρίες και να αρχίζω επιτέλους να αναδιοργανώνω τη ζωή μου. Γενικώς νιώθω καλά και το σημαντικότερο… νιώθω χρήσιμη!
Καλημερίζω σας! Φιλούθκια!