Τετάρτη, 18 Δεκεμβρίου 2013

Επειδή έρχονται τα Χριστούγεννα... Και επειδή μετά τα Χριστούγεννα, με περιμένει ΜΕΓΑΛΟ ταξίδι και ΜΕΓΑΛΗ αλλαγή. Και επειδή έχω βαρεθεί τον αρνητισμό κάθε είδους, το μαύρο σύννεφο που τραβάω σέρνω μαζί μου με μια αόρατη κλωστή πρέπει να διαλυθεί. 

Βρήκα επιτέλους τη δύναμη να ανακαλύψω τι θέλω. Βρήκα το κουράγιο να απελευθερώσω τους δαίμονες μου και να αλλάξω πορεία. Έκλεισα τις ενοχές μου σε ένα ντουλάπι και πέταξα το κλειδί. Δεν υπάρχει γυρισμός σε αυτό που νιώθω. Η απόφαση πάρθηκε και είναι αμετάκλητη.

Ευλογημένος είναι όποιος ξέρει τι θέλει και ξέρει τουλάχιστον από που να ξεκινήσει. Ο αγώνας μακρύς αλλά θα είναι νικηφόρος γιατί πολύ απλά άμα δεν είναι σημαίνει πως δεν έχει τελειώσει. 

Ο αδύναμος παίρνει  εκδίκηση.
Ο δυνατός συγχωρεί.
Ο έξυπνος αγνοεί.

Τρεις προτάσεις, τρεις αλήθειες, γιατί κάποιος δεν μου τις είπε πιο μπροστά; Όταν δηλητηρίαζα την ίδια μου την ψυχή με μαύρες σκέψεις. Ποτέ δεν είναι αργά όμως. 

Αγνοώ εσένα που μου φέρθηκες αχάριστα ερχόμενος/η με τον μανδύα του φίλου. Που ήξερες μόνο να παίρνεις και όχι να δίνεις. 
Αγνοώ και όλους εσάς τους  πονηρούς που δεν έχετε αλτρουισμό και σκέφτεστε την πάρτη σας και μόνο. 
Αγνοώ και σένα παλιέ συνάδερφε που με υποτίμησες και φέρθηκες υπόγεια. Η κάθε προσβολή σου καρφί που έκαιγε τότε μα σκαλοπάτι που με ανεβάζει τώρα.  
Αγνοώ και σένα που δεν έχεις τα κότσια να πάρεις ριζικές αποφάσεις και αλλαγές και σπέρνεις το μικρόβιο της αμφιβολίας στα σχέδιά μου κάνοντας τα να μοιάζουν άπιαστα. 
Αγνοώ κυρίως τον παλιό εαυτό μου που έδωσε χώρο σε όλα αυτά. Αγνοώ τις αδικίες που ενδεχομένως να διέπραξα, την δειλία που με διακατείχε και δεν εκπλήρωνα τα όνειρά μου. Αγνοώ όλες τις αμφιβολίες μου και τις μετουσιώνω σε ελπίδες.

Μα πιο πολύ ευχαριστώ. 

Ευχαριστώ εσάς  τους 5-6 (που ξέρετε ποιοι είστε) για τη θετική ενέργεια και την υποστήριξη.
Ευχαριστώ τους επαγγελματίες που βρέθηκαν στον δρόμο μου και "ξύπνησαν" τον επιστήμονα μέσα. Αφύπνισαν τα όνειρά μου και με γέμισαν εφόδια. 
Ευχαριστώ την οικογένεια μου που με πόνο καρδιάς δέχονται ότι απόφαση και να πάρω. Αρωγοί και συνοδοιπόροι. 

After all, η ζωή είναι μικρή (και κλισέ). 

Κυριακή, 12 Μαΐου 2013

42 μέρες χωρίς τσιγάρο! Have I ever been smoking?

Απίστευτο και όμως αληθινό! Σαρανταδύο ολόκληρες μέρες χωρίς τσιγάρο! Υπάρχουν άτομα που δεν μπορούν να με φανταστούν χωρίς το classic slim μοβ επέκταση του χεριού μου και πραγματικά θα έδινα και 20 ευρώ για να δω την φάτσα τους όταν με το καλό γυρίσω Ελλάδα και πάμε για freddo cappucino και δεν το ανάψω! Το θέμα είναι πως ακόμα και τώρα δεν μπορώ να συνειδητοποιήσω (το ίδιο και  Τ. που ώρες ώρες με κοιτάει σαν εξωγήινο) ΠΩΣ έγινε τόσο εύκολα. Πίστευα πως όποτε θα το έκοβα θα παιδευόμουν για μέρες, θα είχα συμπτώματα στέρησης κ.ο.κ. Εντάξει δεν περίμενα να κυλιστώ στα στρώματα λουσμένη στον ιδρώτα σαν junkie αλλά τουλάχιστον κάποιες τυπικές απώλειες τις περίμενα.
Αν εξαιρέσεις τις 2 πρώτες βδομάδες που χρειάστηκε να επιστρατεύσω τεχνικές ταχυδακτυλουργού για να απασχολώ τα χέρια μου τις ανούσιες ώρες του καναπέ, όλα κυλάνε ήρεμα και κελαρυστά σαν ρυάκι. Και που είναι το πρόβλημα θα μου πείτε θέλω-να-είμαι-διαρκώς-σε-φάση-drama-queen-Μαρία; Το πρόβλημα αγαπητέ αναγνώστη είναι πως το τσιγάρο ήταν λατρεία (τουλάχιστον για μένα). Και για πολλούς άλλους αν κρίνουμε από τα εκατοντάδες τραγούδια που έχουν σαν θέμα μία τζούρα, μια ρουφηξιά, την εξάρτηση, την κάυτρα, το τσιγάρο βρε αδερφέ! Υπάρχουν δύο ειδών καπνιστές: αυτοί που το κάνουν καθαρά από συνήθεια και εξάρτηση και απλά το κάνουν (όπως πάνε τουαλέτα και πίνουν νερό) και αυτοί που το γουστάρουν.- (τελεία και παύλα). Εγώ ομολογουμένως το γούσταρα και μου φαίνεται πολύ ....... που το αποχωρίστηκα τόσο μακάρια.

Περίμενα να μου λείψει μετά από την πρώτη φαγητάρα που μου ετοίμασε βεβαίως ο Τ. --Τίποτα. Περιορίστηκα σε σόδα ή diet coke.

Περίμενα να μου λείψει την πρώτη φορά που εκνευρίστηκα/ αγχώθηκα/ στεναχωρήθηκα.--Τίποτα απλά έπαιξα νευρικά με τα μαλλιά μου, έμπηξα κάνα δάκρυ, έκανα καμιά βόλτα.

Περίμενα να μου λείψει με ένα πολύ ωραίο καφεδάκι σε ένα υπέροχο καφέ της Λεμεσού με θέα τη θάλασσα και  με παρέα πολύ καλούς φίλους.---Τίποτα απλά μόλις τελείωσε ο καφές έπαιζα με το καλαμάκι.

Περίμενα να μου λείψει όταν πήγαμε με την υπέροχη παρέα από το training seminar στο καταπληκτικό εστιατόριο δίπλα στην πράσινη γραμμή στη Λευκωσία-- Τίποτα περιορίστηκα στο κοκκινέλι.

Με άλλα λόγια είναι σαν να έχεις έναν γκόμενο σχεδόν 8 χρόνια να έχετε σχέση εξάρτησης να είστε κάθε μέρα μαζί, και μια μέρα ξαφνικά τον χωρίζεις και δεν σου λείπει. Για την ακρίβεια είναι σαν να μην τα είχατε ποτέ. Οπότε αγαπητέ αναγνώστη καταλήγουμε σε 3 συμπεράσματα είτε είμαι πολύ μα πολύ δυνατός χαρακτήρα, είτε δεν ήμουν ποτέ πραγματικά εθισμένη (κάτι που με κάνει να αισθάνομαι ηλίθια για τις βραδιές που ξέμενα από τσιγάρα και τραβούσα όλα τα έπιπλα μπας και βρω κάνα ξεχασμένο - με άλλα λόγια ήμουν διατεθειμένη να καπνίσω ΤΑ ΠΑΝΤΑ!).

Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια. Το τσιγάρο μου χάρισε πολύ ωραίες στιγμές. Υπήρξαν βραδιές που ήταν η μοναδική συντροφιά μου. Ήταν αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς μου και το θεωρώ λίγο άδικο που έφυγε τόσο αθόρυβα από την ζωή μου.
Για να μην λέμε όμως μόνο τα κουλά.... Καλά ε; Από τότε που το έκοψα κάνω τρομερή οικονομία. Για την ακρίβεια αν συλλογιστείς ότι μένω και σε χωριό και έχω ψυγείο γεμάτο τα έξοδά μου είναι στην κυριολεξία μη-δε-νι-κά.  

Καλό κουράγιο σε όσους αποφάσισαν να το κόψουν. Μακάρι να είστε όλοι τυχεροί όπως εγώ. Και φτου φτου να μην ματιαστώ.


Τρίτη, 9 Απριλίου 2013

8 μέρες χωρίς τσιγάρο! / 8 days without smoking!

Γεια σας παιδιά! Τέλειωσε και αυτή η εφιαλτική βδομάδα. Αποφάσισα κάτι λοιπόν 1 βδομάδα πριν. Να κόψω το τσιγάρο. Να ξεκαθαρίσω κάτι. Λατρεύω το τσιγάρο. Δεν θα κάτσω να σας πως πως είναι αηδιαστικό, βρωμερό, σιχαμερό και άλλες τέτοιες μακακίες. Όταν καπνίζεις συνειδητά το τσιγάρο απλά τα σπάει. Το πρωί με τον πρώτο ζεστό καφέ. Να ρουφάς την πρώτη γουλιά και στο καπάκι την πρώτη ρουφηξιά και να νιώθεις νικοτίνη και καφεΐνη να κυλάνε ταυτόχρονα στις αγουροξυπνημένες φλέβες του εγκεφάλου..... Pffffff  τι θυμήθηκα τώρα... Ή το άλλο να πίνεις ποτάκι, κρασάκι (it doesn't matter) και να έχεις συντροφιά και το τσιγαράκι από δίπλα.... Ή (το χειρότερο για μένα) να έχει φάει φόλα από κάποιον που σε πρόδωσε, να στεναχωριέσαι απίστευτα για κάτι, να αγχώνεσαι και να ανάβεις τσιγάρο. Απίστευτη παρηγοριά. Εν πάσει περιπτώση θα μπορούσα να αναφέρω 1000000 σκηνές όπου οι λάτρεις του τσιγάρου δεν μπορούν να τις φανταστούν χωρίς τσιγάρο.
 Πριν το σεξ.
 Μετά το σεξ.
Ηλιοβασιλέματα σε παγκάκια.
 Μετά από ένα θεσπέσιο γεύμα.
Μια βραδιά αϋπνίας με παρέα έναν μελαγχολικό ραδιοφωνικό σταθμό.
Φοιτητές, μαθητές την ώρα που έχετε σπαταλήσει 8 ώρες γράφοντας εργασίες και διαβάζοντας και έχοντας μπαϊλντήσει!
Ερωτευμένοι μετά από ένα τσακωμό.
Φρεσκομπανισμένοι την ώρα που έχετε αράξει καναπέ μετά από μια δύσκολη μέρα στο γραφείο.
Μετά το φινάλε μιας breathtaking ταινίας.

Η λίστα είναι Α-Τ-Ε-Λ-Ε-Ι-Ω-Τ-Η.

Θα μου πείτε ok ρε Μαρία αφού βρίσκεις τόσους πολλούς λόγους για να καπνίσεις γιατί το κόβεις; Η απάντηση είναι ότι κουράστηκα. Είχα γράψει και σε παλιότερο ποστ ότι το τελευταίο διάστημα είχα αρχίσει να έχω κάποια σημάδια κόπωσης κυρίως συναισθηματικά και κατ επέκταση σωματικά. Συνέβησαν διάφορα τα οποία με βρήκαν απροετοίμαστη. Κουράστηκα με άτομα, με καταστάσεις, με,με... Χρειαζόμουν επειγόντως ένα ξεκαθάρισμα. Λογαριασμών, ατόμων, "φίλων", καταστάσεων. Και εκεί ήταν που συνειδητοποίησα ότι ένα από τα πράγματα που με κρατούσαν πίσω σαν βαρίδι στο πόδι ήταν κάπνισμα και η απεριόριστη κατάποση νες καφέ.

Μπορεί να ξυπνούσα ευδιάθετη, ο ήλιος να έλαμπε, τα πουλάκια έξω να τιτίβιζαν μπλα, μπλα, μπλα, εγώ να σηκωνόμουν, να έπινα τον πολυπόθητο καφέ και να άναβα το ιερό πρώτο τσιγάρο, ευφορία για περίπου μισή ώρα και μετά κατατονία και σημάδια κόπωσης λες και ξύπνησα 5 η ώρα το χάραμα.

Ο δεύτερος λόγος ήταν το τεραααάστιο άγχος που είχα λόγω κάποιων καταστάσεων το οποίο είχε σαν αποτέλεσμα να καπνίζω πάνω από 20 τσιγάρα την ημέρα. Οι πρώτες ενδείξεις ότι το παραέκανα ήταν οι πρώτοι μου στηθόπονοι και τα διάσημα "χουρχουρίσματα" στο στήθος. Το γνωστό "χουρχούρισμα" είναι το φαινόμενο κατά το οποίο ο καπνιστής πάει να πάρει βαθιά ανάσα και ακούει έναν ήχο σαν "χουρ......χουρ" και γενικά αντιμετωπίζει μια δυσκολία.

Ο τρίτος λόγος είναι ότι δεν θέλω με τίποτα το κάπνισμα να έχει επιπτώσεις στην επιδερμίδα μου. End of story δεν χρειάζεται επεξήγηση τα κορίτσια αναγνώστριες με καταλαβαίνουν.

Ο τέταρτος προς το παρόν λόγος ήταν πως ζήλευα τα άτομα κυρίως κορίτσια που ζούσαν χωρίς καμία εξάρτηση. Τις έβλεπα όλες στο δρόμο καθαρές μυρωδάτες, με κραγιόν στα χείλη που επισφραγίζει μια ανάσα δροσερή. Μαλλιά καθαρά που δεν μυρίζουν καπνίλα, δάχτυλα χωρίς κίτρινη απόχρωση από τα στριφτά. Να μπορούν να παίζουν με τα μωρά και τα παιδιά χωρίς να φοβούνται πως  μυρίζει η ανάσα τους.

Ξεκίνησα λοιπόν. Ο δρόμος δύσκολος. Μετά την τρίτη μέρα στηθόπονοι και χουρχούρισμα γιοκ. Επίσης έφυγε η πέτρα από τα δόντια (απίστευτο αυτό δεν το περίμενα). Η όρεξη κατά περίεργο λόγο δεν αυξήθηκε πολύ και δεν έχω παρατηρήσει αλλαγή στα κιλά μου (αλλά είναι νωρίς ακόμα). Τσίχλες και καραμέλες είναι η σωτηρία μου.

Αυτά τα ολίγα τα έγραψα γιατί ξέρω πως πολλοί εκεί έξω θέλετε να το κόψετε αλλά δεν βρίσκετε την δύναμη ή πολύ απλά το γουστάρετε και δεν ξέρετε τι να κάνετε! Θα επανέρχομαι συχνά πυκνά για ποστ ενδυνάμωσης και καταγραφής της προσπάθειάς μου.

Και για να μην ξεχνιόμαστε "ΚΑΤΩ ΟΙ ΑΝΤΙΠΑΘΗΤΙΚΟΙ ΑΝΤΙΚΑΠΝΙΣΤΕΣ!"

    

Παρασκευή, 11 Ιανουαρίου 2013


Ένα έχω να πω.
Η ζωή στο χωριό κυλάει αργά πολύ αργά… Έχοντας υπάρξει παιδί της πόλης γέννημα θρέμμα το όλο σκηνικό όσο ειδυλλιακό και να είναι μου χτύπησε κάπως. Δεν έχω δυσάρεστα συναισθήματα…Απεναντίας… Αυτή η ατμόσφαιρα είναι τόσο φιλική και φιλόξενη που δεν σου αφήνει σε καμία περίπτωση πικρή γεύση στο στόμα. Γεννήθηκα και μεγάλωσα στις Σέρρες, μία πόλη ούτε πολύ μεγάλη ούτε πολύ μικρή. Μεγάλωσα όμως στο κέντρο της πόλης. Κοντά σε καφετέριες, μπαράκια, καφενεία, στάσεις αστικών και ταβέρνες. Οι τσακωμοί στις 3 η ώρα τα ξημερώματα ήταν καθημερινοί. Τα ξημερώματα άκουγες νέους να γυρίζουν από την «οδό αμαρτίας» (οι Σερραίοι με καταλαβαίνουν) μεθυσμένοι τραγουδώντας.
Λόγω της καταγωγής του πατέρα αλλά και της αγαπημένης μου πρώην συγκατοίκου γνώρισα και την σερραϊκή επαρχία. Τα συγκεκριμένα χωριά όμως έσφυζαν από ζωή. Είχαν μπαράκια και καφετέριες  και γενικά είχες κάποιες επιλογές. Το χωριό που κατοικώ τώρα είναι χωριό. Με Χ κεφαλαίο. Και όταν λέμε χωριό εννοούμε χωριό. Πανέμορφο, γραφικό. Τηρεί πιστά τις παραδόσεις και όλοι ανεξαιρέτως πηγαίνουν εκκλησία. Στο χωριό ακόμα και οι νέοι δεν ξενυχτάνε. Το κέντρο νεότητας που λειτουργεί (και δόξα το Θεό μας παρέχει με ίντερνετ!!!) κλείνει στις 12 η ώρα. Όσοι δεν πάνε στο κέντρο νεότητας έχουν ήδη κοιμηθεί από τις 10.
Αυτή την εβδομάδα λοιπόν που είμαστε σε φάση εγκατάστασης με τον συγκάτοικο αράζουμε ως τις 2-3 και πίνουμε ποτάκι συζητώντας τα δρώμενα και βλέποντας κυπριακή τηλεόραση. Βλέπω που λέτε μία κυρία (γειτόνισσα) σε μία εκδήλωση και τι μου λέει;
«Μήπως ξεχνάτε τα  φώτα ανοιχτά όταν πάτε να κοιμηθείτε; Γιατί σηκώθηκα στις 2 να πάω τουαλέτα και τα είδα.»
Την κοιτούσα σαν εξωγήινος. Το ίδιο σκηνικό επαναλήφθηκε και την Κυριακή των Θεοφανείων όπου και κοιμηθήκαμε μέχρι το μεσημέρι. Για αυτούς τους ανθρώπους είναι αδιανόητο το γεγονός πως εμείς ξενυχτάμε μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες και ότι ενδέχεται να κοιμηθούμε μέχρι το μεσημέρι.
Μέρα με τη μέρα άρχιζα να συνηθίζω. Το σώμα μου γεύεται γεύσεις αγνές. Άρχισα να αντέχω το κρύο. Όλοι με υποδέχτηκαν με τον καλύτερο τρόπο, που ούτε το φανταζόμουν και τους είμαι πραγματικά ευγνώμων. Και το σημαντικότερο… Βιώνω αποτοξίνωση από το ίντερνετ! Αν μου το έλεγες πριν από ένα μήνα θα σου έλεγα πως θα αστειεύεσαι. Δεν μπορούσα να αντέξω ούτε μία μέρα χωρίς να πατήσω το εικονίδιο του google chrome. Τις δυο πρώτες μέρες όπου και αν πήγαινα ψάρευα δίκτυα σαν τρελή κάνοντας τούμπα το iphone στον αέρα. Πλέον είμαι απόλυτα ικανοποιημένη αν τσεκάρω μέηλ και τα λοιπά από τη δουλειά το πρωί και αν δεν βαριέμαι και έχω διάθεση θα κάνω μία βόλτα μέχρι το Κέντρο Νεότητας με το λάπτοπ και ζεστή σουμάδα.
Δεν ξέρω  αν θα  προσγειωθώ ανώμαλα από το ροζ συννεφάκι. Δεν ξέρω αν θα ξυπνήσω μια μέρα και φρικάρω. Το μόνο που ξέρω είναι πως νιώθω όμορφα. Αρχίζει να μου αρέσει η ζωή εδώ. Η διαφορετικότητά της με κάνει να αισθάνομαι πρωτόγνωρα. Θέλω να ρουφήξω σαν σφουγγάρι όλες τις εμπειρίες και να αρχίζω επιτέλους να αναδιοργανώνω τη ζωή μου. Γενικώς νιώθω καλά και το σημαντικότερο… νιώθω χρήσιμη!
Καλημερίζω σας! Φιλούθκια!