Κυριακή, 16 Δεκεμβρίου 2012

Που είναι τα Χριστούγεννα οεο;


Φέτος τα Χριστούγεννα έχουν μία ιδιαιτερότητα. Δεν υπάρχουν. Ή για να είμαι πιο επιεικής τουλάχιστον εγώ δεν τα νιώθω. Και όχι δυστυχώς δεν είμαι άτομο που με μελαγχολούν οι γιορτές και τις μισώ. Κάθε Χριστούγεννα 1) φαγωνόμουν να στολίσω το δέντρο και τα κάγκελα από αρχές Νοέμβρη και 2) Η μόνιμη λίστα του youtube περιελάμβανε όλα τα γνωστά ακούσματα τύπου "All I want for Christmas is you", "Last Christmas", "White Christmas", "Χρόνια πολλά" κλπ κλπ. Η υστερία μου έφτανε σε τέτοιο σημείο που έβγαζα ιαχή χαράς μόλις έβλεπα την πρώτη νιφάδα, έτρωγα με δέος το πρώτο μελομακάρονο της γιαγιάς και αισθανόμουν τέλος πάντων πολύ τυχερή που γεννήθηκα σε χώρα που γιορτάζουν τα Χριστούγεννα.

Ενίοτε το όλο σκηνικό συμπλήρωναν τα χίλιο φορτωμένα μπαλκόνια (ναι ακόμα και ο "άϊντι μάλε" στολισμός με ενθουσίαζε), οι πλατείες, τα μεγάφωνα των δήμων, η καθιερωμένη επίσκεψη στην Ονειρούπολη της Δράμας. 

Το ψιλιάστηκα μέσα Νοέμβρη. Ξαφνικά σχεδόν κανείς δεν μετρούσε αντίστροφα μέρες για τα Χριστούγεννα. Κανένας δεν ανέβαζε Mariah Carey, Σάκη Ρουβά, Δέσποινα Βανδή και Wham. Είπα να δώσω λίγο χρόνο περιθώριο. Ο Νοέμβρης βγήκε και μπήκε ο Δεκέμβρης. Τα μπαλκόνια ακόμα άδεια με ελάχιστες εξαιρέσεις, το δέντρο στο πατάρι, τα τραγούδια στο youtube μην έχουν ελληνικά σχόλια, και τα ζαχαροπλαστεία ίσα που άρχισαν να φουρνίζουν τους πρώτους κουραμπιέδες. Απελπισία. 

Όχι δεν μου λείπουν οι άϊντι μάλε στολισμοί των μπαλκονιών, δεν μου λείπουν οι φωταγωγημένες πλατείες, τα μεγάφωνα να παίζουν τέρμα Σάκη Ρουβά, οι πλαστικοί Αη Βασίληδες και η μυρωδιά των μελομακάρονων της γειτόνισσας. Μου λείπει το Christmas Spirit. Μου λείπει αφάνταστα και ανελέητα. 

Κάποτε το τζάκι το ανάβαμε για μαγκιά και ντεκόρ. Ήταν πολύ κουλ να αράξεις δίπλα με ένα ποτήρι κόκκινο κρασί (ή κακάο) και να χουχουλιάσεις.Άντε και αν είσαι λίγο βουκουλικός και παραδοσιακός να ψήσεις κανένα λουκάνικο Τζουμαγιάς. Τώρα πλέον χουχουλιάζω γιατί πολύ απλά ΔΕΝ μου φτάνει η ζέστη από το αναθεματισμένο το κλιματιστικό. Το τζάκι πλέον το χρησιμοποιούμε όπως χρησιμοποιούσαν τη φωτιά οι άνθρωποι των σπηλαίων. ΓΙΑ ΖΕΣΤΗ. Η μόνη διαφορά είναι πως γύρω μας δεν υπάρχουν τα τοιχώματα της σπηλιάς αλλά, LCD τηλεόραση, σκρίνιο από ξύλο οξιάς, και πολυθρόνες ΙΚΕΑ να μας θυμίζουν την ματαιοδοξία των προηγούμενων χρόνων. Και καταλήγω πλέον στο κοινότοπο συμπέρασμα πως όταν οι άνθρωποι έχουν προβλήματα επιβίωσης δεν έχουν χώρο για χαρές και πανηγύρια.

Η τρόικα λοιπόν φίλοι μου δεν μας αφαίρεσε μόνο λεφτά από τη τσέπη αλλά δυστυχώς μας πήρε και το πνεύμα των Χριστουγέννων. Και είναι κρίμα και άδικο γιατί αυτά τα Χριστούγεννα είναι η δική μου ευκαιρία να αποχαιρετήσω κάποια πολύ αγαπημένα πρόσωπα and it just doesn't feel right anymore. 
Επίσης λυπάμαι τα παιδάκια που έχουν κάθε δικαίωμα να ζήσουν τα φαντασμαγορικά Χριστούγεννα που ζήσαμε όλοι μας. 

Εύχομαι λοιπόν τα φετινά Χριστούγεννα να είναι διδακτικά για όλους μας. Όπως ακριβώς ήταν για τον Σκρουτζ Εμπενάιζερ στο ομώνυμο έργο του Ντίκενς. Εύχομαι να εκτιμήσουμε την απλότητα που κρύβουν οι καθημερινές απολαύσεις της ζωής. Να ξεγυμνώσουμε τα Χριστούγεννα από το υλιστικό περιτύλιγμα και να βιώσουμε τα απλά, λιτά, απέριττα Χριστούγεννα της ζωής μας. Ας γίνουν τα Χριστούγεννα της καρδιάς μας. 

Ας κάνουμε μια καλή πράξη χωρίς να περιμένουμε ανταπόδοση. 
Ας κάνουμε ένα χειροποίητο δώρο. 
Ας μαζευτούμε όλοι μαζί στα σπίτια και ας γιορτάσουμε με λίγα και καλά. 
Ας εκτιμήσουμε ακόμα και τον κουραμπιέ που καταπίνουμε. 
Ας ζητήσουμε αυτή τη ρημάδα τη συγγνώμη από αυτόν που πληγώσαμε. 
Ας πούμε σε κάποιον ότι τον αγαπάμε. 

Ποιος ξέρει; Ίσως τα Χριστούγεννα του 2013 να είναι χειρότερα. Όλα πλέον είναι πιθανά.... 

Κάλο κουράγιο σε όλους και ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ! 
ΥΓ: Η επιλογή της εικόνας δεν είναι τυχαία. Είναι γκρίζα χωρίς κόκκινο και πράσινο. Χωρίς χαρωπούς χιονάνθρωπους. Αυτή η εικόνα είναι όπως βλέπω τα Χριστούγεννα φέτος. Μακάρι να βρω λίγη χρυσόσκονη να τη χρωματίσω.....



1 σχόλιο: