Κυριακή, 30 Δεκεμβρίου 2012

Σερραϊλα part 1...

Πριν λοιπόν αποχωρήσω από την μάταια τούτη πόλη καλό θα ήταν να αφιερώσω 1-2 ποστς για αυτή την πόλη που τόσο λατρεύουμε να μισούμε. ΤΑ ΣΕΡΡΑΣ. Ξέρω εκ των προτέρων πως πολλοί θα είστε αντίθετοι με όσα γράψω αλλά όπως και να έχει την αλήθεια μου θα την πω. Λοιπόν ξεκινάω.

  1. Οι Σερραίοι είναι οι πιο τοπικιστές άνθρωποι που έχω γνωρίσει στην ζωή μου! Θεωρούν πως οι Σέρρες είναι ο πιο μαγικός τόπος του πλανήτη. Το πρόβλημα είναι πως δεν έχουν επιχειρήματα. Ναι συμφωνώ έχουμε την ωραία κοιλάδα, ένα κάστρο στο λόφο του Κουλά αλλά μετά τι; Ε μετά προφανώς επειδή ξεμένουν από επιχειρήματα στρέφονται στην επαρχία των Σερρών όπως Κερκίνη, σπήλαιο Αληστράτης κλπ κλπ. Αίσχος. Η πολεοδομία των Σερρών είναι καταστροφική. Τα όμορφα νεοκλασικά κτίρια είναι πλέον λιγοστά (λόγω πυρκαγιών), και η πόλη γκρίζα και μουντή. Το τοπίο συμπληρώνουν 4-5 γκρεμισμένα τζαμιά τα οποία προφανώς κανένας δεν μπήκε στον κόπο να τα αναπαλαιώσει και να τα αναδείξει. 
  2. Οι Σερραίοι μπορούν να πιουν καφέ όποια στιγμή της ημέρας και να είναι όπου και αν βρίσκονται, ότι και αν κάνουν. Μπορούν στην κυριολεξία να φύγουν από το προσκέφαλο της ετοιμοθάνατης γιαγιάς τους και να πάνε για καφέ στο κυλικείο του νοσοκομείου (το οποίο τώρα που το σκέφτομαι αν έβγαζαν λίγα σταντάκια μια χαρά στέκι θα γινότανε). Όποια ώρα της ημέρας και να περάσεις από το πεζόδρομο θα δεις κόσμο να πίνει καφέ (και περιέργως τα πρωινά μόνο άντρες). Θα μου πείτε σιγά το πράγμα όλη η Ελλάδα χασομεράει στα καφέ. Ναι φίλοι μου αλλά στις Σέρρες δεν μπορείς να πιεις καφέ καθιστός. Πρέπει να είσαι σε σταντ, όρθιος, με φωτορυθμικά και τη Δέσποινα Βανδή στη διαπασών. Μάλιστα αυτή τη στιγμή που γράφω αυτό το κείμενο στα πλακόστρωτα του κέντρου γίνεται το σώσε. 
  3. Οι Σερραίοι δεν χορεύουν! Διασκέδαση στις Σέρρες σημαίνει βγαίνω σε καφε-μπαρ-κλαμπάκι-μπουζούκι (αυτή η all day cafe bar blah blah blah), μου αναλογεί μισό τετραγωνικό μέτρο, είμαι ακούνητος αμίλητος και αγέλαστος και πίνω ποτό. 
  4. Οι Σερραίοι θανατοποινίτες έχουν ως τελευταίο γεύμα ΤΑ ΣΟΥΒΛΑΚΙΑ. Είναι διάσπαρτα και είναι παντού. Ανακατεμένα με τις καφετέριες, ξεφυτρώνουν από παντού. Πίνεις ποτό σε αυτή την μαλακία all day cafe bar και σου έρχεται ταυτόχρονα και η μυρωδιά της τσίκνας. Είναι γεμάτα όλες τις ώρες, δεν κόβουν αποδείξεις και όταν τους ζητάς σε κοιτάζουν λες και τους ζήτησες να κόψουν τις ντομάτες σε κύβους. 
  5. Οι Σερραίοι έχουν ψύχωση με το τοπικό πρωτάθλημα. Οι ντόπιοι ποδοσφαιριστές μας έχουν την στόμφα του Πίκε. Νιώθουν πως είναι ότι καλύτερο πέρασε από τον αθλητισμό. Κυκλοφορούν σε καφέ τα πρωινά πίνοντας φρέντο εσπρέσσο και διαβάζοντας εφημερίδα. Πιθανόν να τους αναγνωρίσεις μες το πλήθος από τις γκαριδοφωνάρες τους: "Άε βε μαλάκα αφού σου είπα οφσάιντ ήταν". Φοράνε φουσκωτό αμάνικο και γυαλί καθρέπτη. Επικίνδυνο είδος προς αποφυγή. Σε αυτή την κατηγορία ανήκουν και οι διαιτητές. 
  6. Άλλο ένα επικίνδυνο είδος είναι οι πλέον μεσήλικες barmen και pr σε μαγαζιά. Αυτές οι φάτσες  κυκλοφορούν στην νυχτερινή ζωή της πόλης από τότε που ξεκίνησα να βγαίνω (δηλαδή εδώ και 10 χρόνια). Ξεκίνησαν δειλά και ταπεινά από σέρβις και από τότε βαθμοφορούνται σαν τον στρατό. Κάποιοι παρέμειναν μπαρμάνια, άλλοι ανέβηκαν βαθμίδα και ανέλαβαν δημόσιες σχέσεις. Στόχος και όνειρο απατηλό όλων ανεξαιρέτως να πάρουν μετοχές από τα μαγαζιά και να συνεχίσουν το όμορφο ταξίδι στη νύχτα... ΕΛΕΟΣ. Πάρτε σύνταξη επιτέλους. Έχω βαρεθεί να βλέπω τις ίδιες ρυτιδιασμένες από τα ξενύχτια φάτσες να μου βάζουν ποτό ή να μου υποδεικνύουν που να κάτσω! Θα κάτσω όπου γουστάρω εγώ. Πρώτα βρείτε να κάνετε μια σοβαρή δουλειά και μετά πουλήστε μαγκιά! Και όπως λέει και ο Μάκιους ΣΤΑ ΤΡΕΝΑ!!!
  7. Στις Σέρρες δεν έχεις το δικαίωμα να είσαι διαφορετικός. Τουτέστιν δεν έχεις το δικαίωμα να ακούς διαφορετική μουσική. Τί;;;; Ακούς λάτιν; Τζαζ; Γύφτικα; Τρανς; Ποιος νομίζεις ότι είσαι; Κάτσε στα αυγά σου και άκου την ίδια κονσέρβα μουσική που παίζουν σε όλα τα μαγαζιά. Δηλαδή, ξεκινάμε από τσιλ άουτ (γιατί έχουμε και ένα επίπεδο βεβαίως βεβαίως), συνεχίζουμε με μπιτάκια και στη μία μην ανησυχείς θα παίξει ο Παντελίδης. 
  8. Στις Σέρρες δεν έχεις το δικαίωμα να επωμιστείς τα αγαθά του καπιταλισμού όπως Ζάρα, Η&Μ, Village, Starbucks κλπ κλπ. Δεν υπάρχει χώρος για τίποτα ξενόφερτο. Θα σκάσεις θα πλαντάξεις αλλά θα δεις τη ταινία σε ένα σινεμά που ούτε ο ίδιος ο παραγωγός της ταινίας δεν θα δεχόταν να την δει. Έχω μία υποψία πως δεν φταίει ο μεσαιωνικός εμπορικός σύλλογος που έχει ασκήσει βέτο στην ύπαρξη του πολιτισμού στην πόλη μας. Ίσως το να λες "Αχ άσε άσε πήγα Θεσσαλονίκη χθες και είδα μία ταινία....τέλεια! Πήρα και 2 μπλουζάκια από Ζάρα! Που να στα λέω!!!" έχει άλλη γλύκα... και ο νοών νοείτω......
  9. Και μιας που ανέφερα Θεσσαλονίκη ας αναφέρω και αυτό... Πάντα θέλουμε να μιμούμαστε την συμπρωτεύουσα. Κάνει η Θεσσαλονίκη τα all day cafe blah blah blah bar;;; Ε, σε ένα χρόνο τα κάνουμε και μεις. Εντάσσει η Θεσσαλονίκη το μενού το καφετεριών πρωινό και έξτρα περιποιημένο κλαμπ σάντουιτς και κοτομπουκιές;;; Ε τι; Να μην τα βάλουμε και μεις; Ρε βλάχοΣερραίε, στο εξωτερικό το πρωινό το τρώνε στις καφετέριες 8 η ώρα το πρωί πριν πάνε στην δουλειά, όχι μία η ώρα το μεσημέρι με εφημερίδα σε σταντ και ύφος καρδιναλίων! Βλάχε ε βλάχε είχες και στην Πεντάπολη κοτομπουκιές με σος γιαουρτιού και πιπερόριζας. (η αναφορά της όμορφης Πεντάπολης ήταν τυχαία). 
Η Σερραϊλα λοιπόν ήταν είναι και θα υπάρχει. Αλλά ας μου λύσει κάποιος μία απορία. Όλοι εσείς οι πρώην συμμαθητές και πρώην συμφοιτητές που όποτε σας πετύχαινα σε πούλμαν, τρένα και αεροπλάνα βρίζατε όλοι την "πανέμορφη" πόλη μας ΓΙΑΤΙ ΓΥΡΙΣΑΤΕ ΟΛΟΙ ΕΔΩ; Ε; Ε; 

Κυριακή, 16 Δεκεμβρίου 2012

Που είναι τα Χριστούγεννα οεο;


Φέτος τα Χριστούγεννα έχουν μία ιδιαιτερότητα. Δεν υπάρχουν. Ή για να είμαι πιο επιεικής τουλάχιστον εγώ δεν τα νιώθω. Και όχι δυστυχώς δεν είμαι άτομο που με μελαγχολούν οι γιορτές και τις μισώ. Κάθε Χριστούγεννα 1) φαγωνόμουν να στολίσω το δέντρο και τα κάγκελα από αρχές Νοέμβρη και 2) Η μόνιμη λίστα του youtube περιελάμβανε όλα τα γνωστά ακούσματα τύπου "All I want for Christmas is you", "Last Christmas", "White Christmas", "Χρόνια πολλά" κλπ κλπ. Η υστερία μου έφτανε σε τέτοιο σημείο που έβγαζα ιαχή χαράς μόλις έβλεπα την πρώτη νιφάδα, έτρωγα με δέος το πρώτο μελομακάρονο της γιαγιάς και αισθανόμουν τέλος πάντων πολύ τυχερή που γεννήθηκα σε χώρα που γιορτάζουν τα Χριστούγεννα.

Ενίοτε το όλο σκηνικό συμπλήρωναν τα χίλιο φορτωμένα μπαλκόνια (ναι ακόμα και ο "άϊντι μάλε" στολισμός με ενθουσίαζε), οι πλατείες, τα μεγάφωνα των δήμων, η καθιερωμένη επίσκεψη στην Ονειρούπολη της Δράμας. 

Το ψιλιάστηκα μέσα Νοέμβρη. Ξαφνικά σχεδόν κανείς δεν μετρούσε αντίστροφα μέρες για τα Χριστούγεννα. Κανένας δεν ανέβαζε Mariah Carey, Σάκη Ρουβά, Δέσποινα Βανδή και Wham. Είπα να δώσω λίγο χρόνο περιθώριο. Ο Νοέμβρης βγήκε και μπήκε ο Δεκέμβρης. Τα μπαλκόνια ακόμα άδεια με ελάχιστες εξαιρέσεις, το δέντρο στο πατάρι, τα τραγούδια στο youtube μην έχουν ελληνικά σχόλια, και τα ζαχαροπλαστεία ίσα που άρχισαν να φουρνίζουν τους πρώτους κουραμπιέδες. Απελπισία. 

Όχι δεν μου λείπουν οι άϊντι μάλε στολισμοί των μπαλκονιών, δεν μου λείπουν οι φωταγωγημένες πλατείες, τα μεγάφωνα να παίζουν τέρμα Σάκη Ρουβά, οι πλαστικοί Αη Βασίληδες και η μυρωδιά των μελομακάρονων της γειτόνισσας. Μου λείπει το Christmas Spirit. Μου λείπει αφάνταστα και ανελέητα. 

Κάποτε το τζάκι το ανάβαμε για μαγκιά και ντεκόρ. Ήταν πολύ κουλ να αράξεις δίπλα με ένα ποτήρι κόκκινο κρασί (ή κακάο) και να χουχουλιάσεις.Άντε και αν είσαι λίγο βουκουλικός και παραδοσιακός να ψήσεις κανένα λουκάνικο Τζουμαγιάς. Τώρα πλέον χουχουλιάζω γιατί πολύ απλά ΔΕΝ μου φτάνει η ζέστη από το αναθεματισμένο το κλιματιστικό. Το τζάκι πλέον το χρησιμοποιούμε όπως χρησιμοποιούσαν τη φωτιά οι άνθρωποι των σπηλαίων. ΓΙΑ ΖΕΣΤΗ. Η μόνη διαφορά είναι πως γύρω μας δεν υπάρχουν τα τοιχώματα της σπηλιάς αλλά, LCD τηλεόραση, σκρίνιο από ξύλο οξιάς, και πολυθρόνες ΙΚΕΑ να μας θυμίζουν την ματαιοδοξία των προηγούμενων χρόνων. Και καταλήγω πλέον στο κοινότοπο συμπέρασμα πως όταν οι άνθρωποι έχουν προβλήματα επιβίωσης δεν έχουν χώρο για χαρές και πανηγύρια.

Η τρόικα λοιπόν φίλοι μου δεν μας αφαίρεσε μόνο λεφτά από τη τσέπη αλλά δυστυχώς μας πήρε και το πνεύμα των Χριστουγέννων. Και είναι κρίμα και άδικο γιατί αυτά τα Χριστούγεννα είναι η δική μου ευκαιρία να αποχαιρετήσω κάποια πολύ αγαπημένα πρόσωπα and it just doesn't feel right anymore. 
Επίσης λυπάμαι τα παιδάκια που έχουν κάθε δικαίωμα να ζήσουν τα φαντασμαγορικά Χριστούγεννα που ζήσαμε όλοι μας. 

Εύχομαι λοιπόν τα φετινά Χριστούγεννα να είναι διδακτικά για όλους μας. Όπως ακριβώς ήταν για τον Σκρουτζ Εμπενάιζερ στο ομώνυμο έργο του Ντίκενς. Εύχομαι να εκτιμήσουμε την απλότητα που κρύβουν οι καθημερινές απολαύσεις της ζωής. Να ξεγυμνώσουμε τα Χριστούγεννα από το υλιστικό περιτύλιγμα και να βιώσουμε τα απλά, λιτά, απέριττα Χριστούγεννα της ζωής μας. Ας γίνουν τα Χριστούγεννα της καρδιάς μας. 

Ας κάνουμε μια καλή πράξη χωρίς να περιμένουμε ανταπόδοση. 
Ας κάνουμε ένα χειροποίητο δώρο. 
Ας μαζευτούμε όλοι μαζί στα σπίτια και ας γιορτάσουμε με λίγα και καλά. 
Ας εκτιμήσουμε ακόμα και τον κουραμπιέ που καταπίνουμε. 
Ας ζητήσουμε αυτή τη ρημάδα τη συγγνώμη από αυτόν που πληγώσαμε. 
Ας πούμε σε κάποιον ότι τον αγαπάμε. 

Ποιος ξέρει; Ίσως τα Χριστούγεννα του 2013 να είναι χειρότερα. Όλα πλέον είναι πιθανά.... 

Κάλο κουράγιο σε όλους και ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ! 
ΥΓ: Η επιλογή της εικόνας δεν είναι τυχαία. Είναι γκρίζα χωρίς κόκκινο και πράσινο. Χωρίς χαρωπούς χιονάνθρωπους. Αυτή η εικόνα είναι όπως βλέπω τα Χριστούγεννα φέτος. Μακάρι να βρω λίγη χρυσόσκονη να τη χρωματίσω.....



Πέμπτη, 13 Δεκεμβρίου 2012

My big greek-cypriot evs project!


Tέλειωσε λοιπόν και η πρώτη αποστολή στην πανέμορφη Κύπρο και τα συναισθήματα είναι ανάμεικτα! Ας ξεκινήσουμε με αλήθειες.. Πόσοι από εσάς με συμβουλέψατε να προσέχω γιατί οι Κύπριοι είναι περίεργοι άνθρωποι, μονόχνωτοι, μουντρούχοι, πονηροί κοκ. Εγώ για να πω την αμαρτία μου ιδιαίτερη πείρα δεν έχω γιατί όταν ήμουν φοιτήτρια δεν έκανα παρέα με Κύπριους και ούτε ασχολήθηκα περαιτέρω. Έβαλα λοιπόν και εγώ με την σειρά μου τον μανδύα της προκατάληψης πάνω μου και ξεκίνησα για το ταξίδι στον νέο τόπο διαμονής μου. Πόσο λάθος έκανα....

Το πρώτο που παρατήρησα είναι ο καιρός! Εύκρατος και ζεστός ένας δικός μας Οκτώβριος σαν να λέμε. Όχι ότι ο καιρός αποτελούσε κάποιο κώλυμα για μένα.

Περίμενα λοιπόν να δω με αγωνία τον μελλοντικό τόπο διαμονής μου. Όποτε μου περιέγραφε κάποιος την Κύπρο έμενε περισσότερο στις παραλίες, στην Αγία Νάπα και γενικά ότι μπορει να σου προσφέρει αυτό το νησί το καλοκαίρι. Κάνεις δεν μπήκε στον κόπο να με ενημερώσει πως η Κύπρος διαθέτει τα πιο όμορφα χωριά που έχω δει στην ζωή μου. Πετρόχτιστα, πνιγμένα στο πράσινο, παραδοσιακά όσο δεν πάει. Αν με ρωτήσεις πως είναι η Λεμεσσός δεν έχω απάντηση. Αν με ρωτήσεις όμως πως είναι οι κοινότητες που περιηγήθηκα μπορώ να σου αναλύω για ώρες.

Εμένα προσωπικά σαν Μαρία δεν με έχουν αγκαλιάσει έτσι άνθρωποι που γνωρίζω για πρώτη φορά. Από τον τόπο φιλοξενίας μου (σε σπίτι που ανήκει σε πασίγνωστο Κύπριο επιχειρηματία), από τα φιλέματα και τα τραπεζώματα, από τη συγκινητική υποδοχή και το γεύμα που παρατέθηκε για να μας αποχαιρετήσουν. Ειλικρινά δεν έχω λόγια και πραγματικά τους ευχαριστώ τόσο πολύ για όλα μέσα από την καρδιά μου. Μακάρι να φανώ ισάξια των προσδοκιών τους!


Το σπίτι που θα μένω ένα όνειρο!  Γενικά δεν θέλω να αναφέρω πολλά γιατί με βρίσκετε σε μία φάση ανυπομονησίας που θέλω να ξαναγυρίσω τρέχοντας να μείνω στο πανέμορφο σπιτάκι μου στο χωριό και να ξεκινήσω δουλειά!

Αυτό το blog θα έχει σύντομα ένα επίσημο αδερφάκι! Εκεί θα αναφέρουμε αναλυτικά με τον συνάδελφό μου τις δράσεις του ΣΚΕ Κουρή-Ξυλούρικου όπου θα εργαζόμαστε και θα σας κρατήσουμε ενήμερους προάγοντας ταυτόχρονα και τις δράσεις των κοινοτήτων.

Είμαι τόσο ενθουσιασμένη!!!

Ευχαριστώ όλους όσους με στήριξαν και κυρίως ευχαριστώ τους Κύπριους μελλοντικούς συγχωριανούς μου (χαχα) που με αγκάλιασαν με τόση θέρμη!

FINALLY! LETS GET TO WORK!