Πέμπτη, 8 Νοεμβρίου 2012

Αχ Ελλάδα σ'αγαπώ!



Ο τίτλος είναι παραπλανητικός. Οπότε όποια φασιστοειδή χάρηκαν και νόμιζαν θα διαβάσουν άλλο ένα εγκώμιο για αυτή τη χώρα να αποχωρήσουν αμέσως. Τον συγκεκριμένο τίτλο τον δανείστηκα από το γνωστό τραγούδι το οποίο οι περισσότεροι νομίζουν πως είναι ένας δεύτερος εθνικός ύμνος. Μην ξεχνάτε πως ακούγεται και στις συγκεντρώσεις της Χρυσής Αυγής. Αυτά τα ανθρωποειδή όμως δεν μπήκαν σε διαδικασία να ακούσουν ΟΛΟ το τραγούδι και τους στίχους του. Γιατί αν το έκαναν θα καταλάβαιναν ότι το τραγούδι μιλάει για ακριβώς το αντίθετο. Δηλαδή το πως η σημερινή Ελλάδα κατήντησε έτσι όλους μας (ή μήπως εμείς την καταντήσαμε);

Ζούμε σε μια χώρα που γέννησε τη δημοκρατία. Έτσι μάθαμε στην ιστορία. Κάποιοι μελέτησαν γι'αυτό κάποιοι δεν ξέρουν τί τους γίνεται και το αναπαράγουν σαν καραμέλα. Η χώρα που γέννησε τη δημοκρατία. Έτσι απλά. Έχουμε πάρει αυτόκλητα το δικαίωμα να το βροντοφωνάζουμε και να παινευόμαστε σαν γύφτικα σκερπάνια.

Η χώρα λοιπόν που γέννησε τη δημοκρατία, αυτή η "τιμημένη" χώρα, με τον πιο ένδοξο πολιτισμό της πλάσης -γιατί δεν ξέρω αν το γνωρίζετε αλλά ο πολιτισμός μας είναι πιο ένδοξος και από τον αιγυπτιακό, και από τον κινέζικο και από των Μάγιας και από των Ίνκας και γενικά έχουμε τον πιο γαμάουα πολιτισμό που πέρασε ποτέ από το πρόσωπο της γης- συμπεριφέρεται τώρα λες και δεν έχει γνωρίσει ποτέ δημοκρατία στη ζωή της. Φυσικά όσοι με ξέρουν έχουν καταλάβει ήδη πως ειρωνεύομαι. Φυσικά και δεν είχαμε την αποκλειστικότητα στον πολιτισμό και φυσικά και υπάρχουν και άλλοι λαοί αρχαίοι οι οποίοι έφτασαν σε επιτεύγματα. Αλλά έτσι είμαστε εμείς οι Έλληνες, έχουμε την αποκλειστικότητα σε όλα. Πρέπει να έχουμε τον πιο υπέρλαμπρο πολιτισμό. Κάποτε το θεωρούσα κομπασμό και παινεψιά, τώρα ξέρω ότι απλά το λέμε για να θυμίζουμε στους εαυτούς μας ότι έχουμε λόγο ύπαρξης σε αυτό τον πλανήτη.

Το ξέρω ότι πολλοί θα με κράξετε και θα με περάσετε για ανθέλληνα με αυτά που θα πω αλλά ειλικρινά δεν με ενδιαφέρει και πολύ. Αυτό το μπλογκ είναι ο τρόπος έκφρασης μου, ο τρόπος που ξεσπάω και ποσός με νοιάζει τι θα μου καταλογίσετε. Δεν θεωρώ πως είμαστε μια ιδιαίτερη ράτσα, δεν θεωρώ πως αξίζουμε κάτι παραπάνω από τους άλλους λαούς. Και δεν θεωρώ πως είμαστε άμεσοι απόγονοι του Σωκράτη και του Αριστοτέλη και του Πλάτωνα. Δεν μπορώ καν να διανοηθώ πως αυτά τα ανθρωποειδή που βλέπω μπροστά μου -ειδικά αυτά που μας κυβερνάνε- ότι μπορούν να συγκαταλεχθούν στους απογόνους των αμέτρητων επιστημόνων και φιλοσόφων που γέννησε η αρχαία ελληνική ιστορία.

Η νεοελληνική νοοτροπία λοιπόν είναι το ακριβώς αντίθετο από αυτό που ήταν η αρχαία ελληνική νοοτροπία. Δεν είναι λοιπόν άδικο να επωμιζόμαστε τα έργα τους. Και οι ξένοι το έχουν καταλάβει αυτό. Σε παλιότερες εποχές όταν θα ανακοίνωνες σε κάποιον ότι ήσουν από Ελλάδα είτε θα αδιαφορούσε, είτε θα ενθουσιαζόταν και ανάλογα με το επίπεδο και τη μόρφωσή του θα σου άνοιγε τις εξής συζητήσεις 1) είτε για Μύκονο, σουβλάκι, συρτάκι, 2) είτε για αρχαίους φιλοσόφους και πολιτισμό. Δυστυχώς τη σήμερον ημέρα αυτό έχει ξεθωριάσει. Δεν υπάρχει άτομο που θα ενθουσιαστεί με αυτή την ανακοίνωση. Θα λάβεις είτε εξαγριωμένα βλέμματα είτε βλέμματα συμπόνοιας και μεταξύ μας, δεν ξέρω πιο είναι χειρότερο...

Το ερώτημα που παραμένει είναι το εξής: Γιατί βρέθηκε σε τέτοια κατάντια η χώρα; Τι έφταιξε; Όλοι εμείς φταίξαμε. Δεν σταθήκαμε άξιοι των περιστάσεων και άξιοι συνεχιστές του λαμπρού ελληνικού πνεύματος. Δεν θέλω να μπω σε λεπτομέρειες γιατί θα επιτύχω δύο πράγματα. Είτε να μου ανέβει το αίμα στο κεφάλι είτε να γράφω αιώνια γιατί πολύ απλά όλα αυτά που κάναμε ήταν αμέτρητα...

Χθες ζήσαμε κάτι άνευ προηγουμένου. Να παραποιούνται κανόνες του συντάγματος για να περάσουν τα μέτρα, να μας τρομοκρατούν ανά πάσα στιγμή ότι θα χρεοκοπήσουμε, να ψηφίζονται εντέλει τα μέτρα, να να να ... Δεν έχω κουράγιο να απαριθμήσω τι άλλο... Όλα γίνονται σε βάσει ενός σχεδίου, του σχεδίου των τραπεζιτών. Και μεις; Τι κάνουμε εμείς; Καθόμαστε αμέριμνοι, κοιτώντας νωθρά μια οθόνη του υπολογιστή ή της τηλεόρασης και θεωρώντας επανάσταση  το βάλω ένα στάτους στο facebook. Δεν βγάζω την ουρά μου απ'έξω και εγώ επαναστάτρια του κώλου είμαι. Του καναπέ... Ποτέ δεν συμμετείχα σε πορεία ποτέ δεν πήγα ενάντια στο κατεστημένο. Πάντα παρακολουθούσα θεατής να καταστρέφεται σιγά σιγά αυτή η χώρα. Έχω να παινευτώ όμως τα εξής και κανείς δεν μπορεί να μου τα πάρει: Ποτέ δεν ζήτησα ρουσφέτι και ποτέ δεν έπαιξα πουστιά εις βάρος του κράτους ή άλλου συνανθρώπου μου. Μεγάλωσα από μία οικογένεια και από έναν παππού που ήταν πάντα νομοταγής και δεν έκλεψε ποτέ ούτε μία δραχμή από το κράτος. Ήταν μαλάκας θα πείτε πολλοί αλλά ήταν ο εαυτός του θα σας πως εγώ και όταν κλείνεις τα μάτια σου για πάντα, αυτό έχει σημασία.

Η μαλακία είναι πως μαζί με τα ξερά καίγονται και τα χλωρά. Οπότε θα την φάμε όλοι την παπάρα. Έχω μια φίλη που πρόσφατα ήταν στο εξωτερικό. Μέσα στον χώρο εργασίας της την κατηγόρησαν για πολλά πράγματα, ότι έχει αρπάξει το αυτί τους. Ότι οι Έλληνες είναι τεμπέληδες ότι, ότι ότι... Ποιος μπορεί να κατηγορήσει αυτούς τους ανθρώπους για απρόσκοπη επίθεση; Και να εξηγήσεις να τους πεις τι;;; Είναι σαν να προσπαθεί ένας Αλβανός να εξηγήσει σε ένα χρυσαυγίτη ότι είναι καλός άνθρωπος. Μάταιο δηλαδή...

Ξέρω από τώρα τι ρατσισμό έχω να υποστώ σε 2 μήνες που θα φύγω έξω. Τις περίεργες ματιές, την προκατάληψη ότι είμαι τεμπέλα και χίλια δυο. Είναι άδικο όμως γιατί εγώ δεν υπήρξα ποτέ ρατσίστρια στη ζωή μου αλλά θα το νιώσω στο πετσί μου. Και πιστέψτε με εκείνες τις στιγμές που θα με κατηγορούν ούτε ο Πλάτωνας ούτε ο Περικλής μπορεί να με σώσει....

Χαρά στον Έλληνα που ελληνοξεχνά
και στο Σικάγο μέσα ζει στη λευτεριά
εκείνος που δεν ξέρει και δεν αγαπά
σάμπως φταις κι εσύ καημένη 
και στην Αθήνα μέσα ζει στη ξενιτιά

Αχ Ελλάδα σ' αγαπώ 
και βαθιά σ' ευχαριστώ
γιατί μ' έμαθες και ξέρω
ν' ανασαίνω όπου βρεθώ
να πεθαίνω όπου πατώ
και να μην σε υποφέρω

Αχ Ελλάδα θα στο πω
πριν λαλήσεις πετεινό
δεκατρείς φορές μ' αρνιέσαι
μ' εκβιάζεις μου κολλάς
σαν το νόθο με πετάς
μα κι απάνω μου κρεμιέσαι


Η πιο γλυκιά πατρίδα 
είναι η καρδιά
Οδυσσέα γύρνα κοντά μου
που τ' άγια χώματα της 
πόνος και χαρά

Κάθε ένας είναι ένας 
που σύνορο πονά 
κι εγώ είμαι ένας κανένας 
που σας σεργιανά

Αχ Ελλάδα σ' αγαπώ 
και βαθιά σ' ευχαριστώ
γιατί μ' έμαθες και ξέρω
ν' ανασαίνω όπου βρεθώ
να πεθαίνω όπου πατώ
και να μην σε υποφέρω

Αχ Ελλάδα θα στο πω
πριν λαλήσεις πετεινό
δεκατρείς φορές μ' αρνιέσαι
μ' εκβιάζεις μου κολλάς
σαν το νόθο με πετάς
μα κι απάνω μου κρεμιέσαι

  Στίχοι: Μανώλης Ρασούλης
Μουσική: Βάσω Αλαγιάννη

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου