Κυριακή, 25 Νοεμβρίου 2012

Βασανίζομαι...

Τι θα πει κρίση; Αν είχες ένα project να γράψεις μία παράγραφο εκατό λέξεων που θα έπρεπε να περιγράψεις τι είναι η κρίση τι θα έγραφες;

Μιλούσα σήμερα με την φίλη μου την Τάμαρα από την Σερβία και προέκυψε το εξής θέμα. Ζούμε σε δυο χώρες που έχουν βυθιστεί στην ύφεση. Μία Σερβία η οποία  ακόμα προσπαθεί να ορθοποδήσει μετά τον πόλεμο με τις πλάτες των Αμερικάνων και μία Ελλάδα η οποία καταλήγει στον βούρκο  με τις ευλογίες των κλεφτών πολιτικών και των λωποδυτών τραπεζικών. Που είναι η κρίση; Αναφερθήκαμε στις πόλεις μας όπου οι καφετέριες είναι συνεχώς γεμάτες. Οι ταβέρνες επίσης, τα σουβλατζιδικα επίσης. Ειδικά σήμερα που είναι Κυριακή γίνεται το πανδαιμόνιο. Η τυρρανισμένη νεολαία λοιπόν θα σηκωθεί θα φάει μεσημεριανό με την οικογένεια, θα ντυθεί και θα βάλει τα καλά της και βουρ στο καφεδοποτοκέντρο της πόλης. Που είναι η κρίση;

Θυμάμαι τον εαυτό μου όταν ήμουν μικρότερη και ζητούσα χαρτζιλίκι. Μου έδιναν αλλά όχι πάντα. Και αυτό κάποιες φορές πενιχρό. Τι έκανα; Καφέ και τσιγάρα, άντε και έναν γύρο στο χέρι. Σκέφτομαι τον έφηβο της τωρινής εποχής. Έχει λάπτοπ, iphone, και ότι γκάτζετ μπορεί να φανταστεί. Έχει στην τσέπη του χαρτζιλίκι για καφέ, για ποτό, για μπύρα, για σουβλάκια, για κάρτα, για το internet cafe της γειτονιάς του. Δεν θέλω να ακουστώ σαν εφοριακός αλλά απορώ. Που βρίσκουν τα λεφτά; Όταν έχεις να πληρώσεις χαράτσια, δεη, εφορία, λογαριασμούς, γραμμάτια, δόσεις... Η λίστα είναι ατελείωτη.

Και αναρωτιέμαι. Κρίση είναι αυτό; Να μην έχεις λεφτά να εξοφλήσεις λογαριασμούς; Ή μήπως υποβόσκει μία άλλη μεγαλύτερη κρίση; Και αναφέρομαι σαφώς στην κοινωνική κρίση. Σκέφτομαι την προσεχή μετανάστευσή μου που θα γίνει σε ένα μήνα και το μυαλό μου τρέχει κατευθείαν στην προοπτική επιστροφής. "Ω θεέ μου όχι!" σκέφτομαι από μέσα μου. Το χειρότερο σενάριο θα ήταν να γυρνούσα. Γιατί όμως; Τι είναι αυτό που με κάνει να μην θέλω να γυρίσω; Είναι η επαγγελματική προοπτική; Είναι το  ότι θα αντιμετωπίσω πάλι το τέρας της ανεργίας; Είναι τα μέτρα λιτότητας; Παίζουν βαρύνοντα ρόλο βέβαια και αυτά αλλά είναι η κοινωνική κρίση που με έχει εξουθενώσει. Και αναφερόμαι σε πάρα πολλές πτυχές της τις οποίες δεν θα ήθελα να αναφέρω τώρα 1)γιατί το ποστ θα είναι ατελείωτο 2) γιατί δεν έχω κουράγιο να απαριθμώ και να περιγράφω μία πραγματικότητα για την οποία λιθοβολούμαι σε κάθε δημόσια συζήτηση.

Ευλόγως θα μου αντιτείνετε πως παντού υπάρχει κοινωνική κρίση. Ναι σίγουρα συμφωνώ και επαυξάνω. Αλλά... υπήρχε από πιο παλιά. Ξέρεις ότι θα συναντήσεις τα σκατά.- Εδώ όμως, βλέπεις την μεταστροφή η οποία οδηγεί στην παρακμή και κάπως έτσι νιώθεις πως επιπλέεις στον βούρκο. Υπόνομος εκεί, υπόνομος και εδώ το θέμα είναι σε πια σκατά θέλεις να επιπλεύσεις.

Δεν ξέρω ποια κρίση θα κοστίσει πιο πολύ στην Ελλάδα. Η οικονομική ή η κοινωνική. Αλλά  ξέρω ήδη πως δεν θα βγει αλώβητη από αυτό. Η κοινωνική κρίση έχει μία ιδιαιτερότητα. Μπορεί να πάρει πολλές μορφές. Να παραμονεύει σαν τον κακό λύκο σε κάθε γωνιά. Να καταλύει ηθικούς φραγμούς, να σπάζει όρια. Πλήττει οτιδήποτε είναι δομημένο με αξιοκρατία. Υπονομεύει νόμους, ισότητα και ελευθερία του λόγου και του είναι. Είναι σαν γάγγραινα που εισχωρεί βαθιά και σου τρυπάει το μεδούλι.

Δεν ξέρω αν η Ελλάδα μπορεί να σωθεί από την κοινωνική κρίση. Δεν ξέρω ποιος φταίει, τι φταίει. Εμείς που περηφανευόμασταν για την ηθική μας σαν χώρα, για το φιλότιμο (που όπως λέμε δεν μπορεί να μεταφραστεί σε καμία γλώσσα) πως καταντήσαμε έτσι. Φαντάζομαι πως υπάρχει γιατρειά. Ένα είναι σίγουρο. Δεν θέλω να μείνω εδώ και να κοιτάζω την κατρακύλα. Καλύτερα να βλέπω την κατρακύλα άλλων.

Πολλές φορές με έχουν κατηγορήσει για ανθέλλην. Ίσως γιατί έχω φίλους από όλο τον κόσμο. Ίσως γιατί δεν είμαι ρατσίστρια και εθνικόφρων. Ίσως γιατί δεν συμμερίζομαι απόψεις του τύπου "Η Πόλη θα γίνει δικιά μας", "Ο ελληνικός πολιτισμός είναι ο λαμπρότερος της ιστορίας" κλπ κλπ.
Παλιότερα σε συζητήσεις παθιαζόμουνα και υποστήριζα την άποψη μέχρι τέλους. Τώρα πλέον σκύβω το κεφάλι και τους αφήνω να πυροβολούν. Δεν έχει νόημα. Η περηφάνια είναι το τελευταία τους δικλίδα ασφαλείας. Δεν είναι σωστό με τα λόγια σου αφαιρείς αυτό το σωσίβιο. Διότι περί σωσιβίου πρόκειται. Συγχαίρω όλους όσους ξεκινούν ζωή και οικογένεια σε αυτόν τον τόπο. Εύχομαι το σωσίβιο της περηφάνιας να μην ξεφουσκώσει ποτέ. Και να  αντιστέκονται όσο το δυνατόν περισσότερο και στην οικονομική και στην κοινωνική κρίση. Απλά όταν αγαπάς κάτι δεν μπορείς να μένεις να το βλέπεις να βυθίζεται στα σκατά. Μα είναι καλύτερα να το εγκαταλείψεις; Δεν είσαι φυγόπονος; Ίσως ναι... Αλλά ο αναμάρτητος πρώτος την πέτρα ας ρίξει.......

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου