Σάββατο, 24 Νοεμβρίου 2012

Θα αφήσετε το στίγμα σας σε αυτό τον κόσμο;


Το τελευταίο διάστημα με ταλανίζει ένα ερώτημα. Είναι που έχω άπλετο ελεύθερο χρόνο και βλέπω όσες αριστουργηματικές ταινίες δεν έβλεπα τόσα χρόνια με την δικαιολογία πως δεν είχα χρόνο. Είναι που ο υπολογιστής πλέον παίζει 24 ώρες το 24 μουσικές  και μελωδίες; Ένα είναι το σίγουρο. Περιστοιχιζόμαστε από αριστουργήματα. Είτε είναι ταινίες είτε είναι τραγούδια.

Άλλοτε πάλι παθαίνω το εξής. Πάω να ανάψω τον διακόπτη και σκέφτομαι. Αν δεν ήταν ο Έντισον; Αν δεν ήταν ο Φαραντέι; Ο Τέσλα; Και τότε είναι που μου έρχεται η φλασιά. Κοιτάζω τα πρόσωπα γύρω μου και σκέφτομαι  ποιος από αυτούς θα αφήσει ένα έστω τόσο δα στίγμα στην ανθρωπότητα όταν θα πεθάνει. Μακάβρια συζήτηση θα μου πείτε. Μακάβρια όμως είμαι και εγώ από την φύση μου (για όποιους με γνωρίζουν).

Το ρώτησα μια μέρα στον Τ. την ώρα που αράζαμε νωχελικά στον γνωστό βελούδινο καναπέ απολαμβάνοντας το απόλυτο τίποτα. "Δεν σε πειράζει που δεν θα αφήσεις στίγμα στην ανθρωπότητα;"
"Μα θα αφήσω!" μου αντέτεινε με σιγουριά."Θα με θυμούνται τα παιδιά, τα εγγόνια, τα δισέγγονα..."
Μου έκανε η εντύπωση η απάντησή του. Ο Τ. είναι μουσικός και ελεύθερο πνεύμα. Πως μπορεί να ικανοποιείται με 2-3 γενιές "δημοσιότητας"; Και μετά κατέληξα στο εξής συμπέρασμα. Αυτοί που άφησαν βαθύ αποτύπωμα στην ανθρωπότητα το οποίο θα μείνει αναλλοίωτο στο πέρασμα των αιώνων, πάλεψαν για αυτό πολλλλλάάάά χρόνια. Αφιέρωσαν την ζωή τους, εγκλωβίστηκαν εκεί, έκαναν το πάθος εμμονή και στο τέλος τα κατάφεραν. Έχουν περάσει χρόνια, αιώνες και ακόμα είναι εκεί. Στο πάτημα ενός διακόπτη. Στην επιλογή ενός τραγουδιού. Αναφέρονται σε σχολεία, σε συζητήσεις αγνώστων, σε πανεπιστήμια και καφενεία. Που να το φαντάζονταν τότε που πάλευαν ότι μια μέρα ακόμα και ο πιο αδαής άνθρωπος θα χρησιμοποιούσε την  εφεύρεσή τους,θα άκουγε το τραγούδι τους κλπ κλπ. Ασύγκριτο και μεγαλειώδες. Όμως... Δεν είναι εδώ να το χαρούν να νιώσουν περηφάνια. Και είμαι σχεδόν σίγουρη ότι ακόμα και όταν δούλευαν με πάθος σε αυτή την εμμονή δεν απολάμβαναν άλλα πράγματα. Την ανθρώπινη επαφή, την διασκέδαση, την ανεμελιά.

Συμπέρασμα: Δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα σε αυτή την ρημάδα τη ζωή. Και άμα θέλαμε όντως να αφήσουμε αυτό το μαγικό footprint στην αστερόσκονη της ανθρωπότητας θα το είχαμε ξεκινήσει ήδη, οπότε.... 2-3 γενιές αναγνωρισιμότητας μας δίνω φίλοι μου.

Τι κάθομαι και γράφω σαββατιάτικα ενώ το 80% από εσάς ετοιμάζεται για την καθιερωμένη έξοδο ε;;; I guess I have too much time in my hands anymore...

Γλυκιές καληνύχτες!


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου