Παρασκευή, 2 Νοεμβρίου 2012

Θέλω τη μέρα ξανά

Ανάλογα με τις φάσεις της ζωής μου μισούσα είτε αγαπούσα το πρωί. Γενικά είμαι νυχτοπούλι. Λατρεύω το χρώμα και την ηρεμία της νύχτας. Το πρωί με το άπλετο φως του έδινε χώρο σε κάθε μικρή ατέλεια, σε κάθε λάθος που δεν είχες το κουράγιο να διορθώσεις. Μόνο μία περίοδος της ζωής μου μου άρεσε η μέρα. Μου φαινόταν απίστευτα όμορφο το θέμα της φωτεινής γρίλιας που διαπερνάει τα στόρια. Αυτή τη γλυκιά ζάλη που νιώθεις μόλις έχεις ξυπνήσει.

Το πρωί είναι όμορφο και ζεστό όταν έχεις έναν σκοπό στη ζωή σου. Όταν νιώθεις δυνατός και έτοιμος να τα κατακτήσεις όλα. Όταν είσαι παραδομένος και δεν έχεις άλλες αντοχές τότε παραδίνεσαι στην νύχτα η οποία έχει μία αβάσταχτη γοητεία και μία τάση να ωραιοποιεί τα πάντα, όσο άσχημα και να φαίνονται στο μυαλό σου... Έχω ευχηθεί πολλές φορές να είχα την δύναμη να παρατείνω την νύχτα... Γιατί πολύ απλά δεν είχα τα κότσια να αντιμετωπίσω τη μέρα. Η μέρα σε εισάγει αυτόματα στην πραγματικότητα που δεν έχεις επιλέξει αλλά πρέπει να παλέψεις για αυτή. Δεν έχεις άλλες επιλογές, δεν έχεις που να κρυφτείς. Είναι η μέρα και τίποτα δεν της ξεφεύγει.

Δεν θέλω πάλι να βουλιάξω στην λήθη της νύχτας. Είναι γλυκιά, με παρηγορεί, μου δίνει κουράγιο αλλά με κακομαθαίνει. Μου δίνει την ψευδαίσθηση πως όλα θα πάνε καλά ανώδυνα και αναίμακτα χωρίς να με οπλίζει με θάρρος και υπομονή. Εμφανίζει στο μυαλό μου σαν φλας μπακ όλα τα κρυμμένα όνειρα που δεν έχω το θάρρος να ομολογήσω τη μέρα.

Θέλω να αρχίσω πάλι να χαίρομαι τη μέρα. Να χαίρομαι τις γρίλιες που τρυπώνουν από το στόρι και χαϊδεύουν απαλά το πρόσωπο μου. Να ονειρεύομαι με μάτια ανοιχτά και να ξέρω πως τα όνειρά μου είναι εφικτά. Να ζοριστώ, να πονέσω, να προσπαθήσω... Να βρω τη δύναμή μου ξανά..

Θέλω το φως της μέρας ξανά...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου