Τρίτη, 27 Νοεμβρίου 2012

Stupid people shut up!

Ναι κυρίες και κύριοι! Το να είσαι βλάκας είναι προνόμιο! Είναι ίσως το μεγαλύτερο συμπέρασμα στο οποίο έχω καταλήξει ποτέ. Όσο και να θέλω να το αγνοήσω αυτό το συμπέρασμα επιβεβαιώνεται σχεδόν καθημερινά μέσα μου. Θα μου πείτε σιγά το συμπέρασμα, εμένα όμως με βασανίζει. Ναι να το δεχτώ είσαι βλάκας. Γιατί όμως μου τρίβεις την βλακεία σου στα μούτρα μου; Γιατί με επιβεβαιώνεις κάθε φορά που πάω να αναθεωρήσω;

Η γιαγιά  μου συνήθιζε να λέει ότι οι πουτάνες και οι χαζές έχουν τις τύχες τις καλές. Κάποτε γελούσα. Πλέον το μόνο που κάνω είναι να συμπληρώσω αυτή την φράση βάζοντας κόμματα. Εξηγούμαι. Οι πουτάνες, οι χαζές, οι πονηρές, οι μοχθηρές, οι κουτοπόνηρες, οι γελοίες, αυτές που έχουν μέσο, οι κακομαθημένες κλπ κλπ κλπ. Κάθε μέρα εφευρίσκω ένα διαφορετικό επίθετο και η λίστα πάει λέγοντας. Και επειδή είμαι άνθρωπος που του αρέσει να δίνει παραδείγματα συνεχίζω.
Δεδομένο νούμερο 1.: Βρίσκεις μία δουλειά (γκούχου γκούχου δημοσίου).
Δεδομένο νούμερο 2.: Ακόμα και η επτάχρονη ξαδέρφη μου είναι σε θέση να αντιληφθεί πως αυτός ο διαγωνισμός είναι στημένος, κάποιο λάκκο έχει φάβα τέλος πάντων.
Δεδομένο νούμερο 3.: Υπερηφανεύεσαι με την πρώτη ευκαιρία που βρήκες αυτή την δουλειά. Υποκρίνεσαι ότι είναι καρμικό. Κάνεις δακρύβρεχτα σχόλια για το πόσο κόπιασες και δικαιώθηκαν τα όνειρά σου.
Στοοοπππππππππ!!! Εμετός.

Και τώρα η επεξήγηση του τίτλου. Είσαι τόσο βλάκας που θα πέσεις να κοιμηθείς χαμογελαστός. Πριν κοιμηθείς μπορεί να διαβάσεις αυτό το άθλιο κείμενο και να πατήσεις και like. Αυτό ζηλεύω φίλοι μου. Όταν είσαι βλάκας δεν καταλαβαίνεις την βλακεία σου και κοιμάσαι ήσυχος. Επίσης υπάρχει και η άλλη κατηγορία όπου δεν είσαι βλάκας αλλά πονηρός και επίσης πέφτεις να κοιμηθείς ήσυχος με χαμόγελο μοχθηρίας. Με αυτή την κατηγορία δεν θα ασχοληθώ γιατί πραγματικά μου είναι αδιανόητο.

Εν πάση περιπτώση επειδή πολύ το κούρασα το θέμα ένα έχω να πω. Έχετε κάθε δικαίωμα να είστε ηλίθιοι. Απλά λυπηθείτε και μας που δεν σας φταίξαμε σε κάτι και είναι άδικο να επωμιζόμαστε την βλακεία σας.

Και ένα αισιόδοξο μήνυμα. Όλοι όσοι ηττηθήκατε από ηλίθιο να θυμάστε. Αυτός ο ρημάδης ο τροχός κάποια φορά θα γυρίσει. Η φύση φτιάχτηκε με σοφία και από μόνη της αποβάλλει τους ηλίθιους. Τώρα όσον αφορά τους πονηρούς και τους αδίσταχτους ελπίζω να φυτρώσει μέσα τους κάποια στιγμή το πράσινο σκουλήκι της συνείδησης. Άλλη γιατρειά δεν υπάρχει.

Goodnight!!!!!

Κυριακή, 25 Νοεμβρίου 2012

Βασανίζομαι...

Τι θα πει κρίση; Αν είχες ένα project να γράψεις μία παράγραφο εκατό λέξεων που θα έπρεπε να περιγράψεις τι είναι η κρίση τι θα έγραφες;

Μιλούσα σήμερα με την φίλη μου την Τάμαρα από την Σερβία και προέκυψε το εξής θέμα. Ζούμε σε δυο χώρες που έχουν βυθιστεί στην ύφεση. Μία Σερβία η οποία  ακόμα προσπαθεί να ορθοποδήσει μετά τον πόλεμο με τις πλάτες των Αμερικάνων και μία Ελλάδα η οποία καταλήγει στον βούρκο  με τις ευλογίες των κλεφτών πολιτικών και των λωποδυτών τραπεζικών. Που είναι η κρίση; Αναφερθήκαμε στις πόλεις μας όπου οι καφετέριες είναι συνεχώς γεμάτες. Οι ταβέρνες επίσης, τα σουβλατζιδικα επίσης. Ειδικά σήμερα που είναι Κυριακή γίνεται το πανδαιμόνιο. Η τυρρανισμένη νεολαία λοιπόν θα σηκωθεί θα φάει μεσημεριανό με την οικογένεια, θα ντυθεί και θα βάλει τα καλά της και βουρ στο καφεδοποτοκέντρο της πόλης. Που είναι η κρίση;

Θυμάμαι τον εαυτό μου όταν ήμουν μικρότερη και ζητούσα χαρτζιλίκι. Μου έδιναν αλλά όχι πάντα. Και αυτό κάποιες φορές πενιχρό. Τι έκανα; Καφέ και τσιγάρα, άντε και έναν γύρο στο χέρι. Σκέφτομαι τον έφηβο της τωρινής εποχής. Έχει λάπτοπ, iphone, και ότι γκάτζετ μπορεί να φανταστεί. Έχει στην τσέπη του χαρτζιλίκι για καφέ, για ποτό, για μπύρα, για σουβλάκια, για κάρτα, για το internet cafe της γειτονιάς του. Δεν θέλω να ακουστώ σαν εφοριακός αλλά απορώ. Που βρίσκουν τα λεφτά; Όταν έχεις να πληρώσεις χαράτσια, δεη, εφορία, λογαριασμούς, γραμμάτια, δόσεις... Η λίστα είναι ατελείωτη.

Και αναρωτιέμαι. Κρίση είναι αυτό; Να μην έχεις λεφτά να εξοφλήσεις λογαριασμούς; Ή μήπως υποβόσκει μία άλλη μεγαλύτερη κρίση; Και αναφέρομαι σαφώς στην κοινωνική κρίση. Σκέφτομαι την προσεχή μετανάστευσή μου που θα γίνει σε ένα μήνα και το μυαλό μου τρέχει κατευθείαν στην προοπτική επιστροφής. "Ω θεέ μου όχι!" σκέφτομαι από μέσα μου. Το χειρότερο σενάριο θα ήταν να γυρνούσα. Γιατί όμως; Τι είναι αυτό που με κάνει να μην θέλω να γυρίσω; Είναι η επαγγελματική προοπτική; Είναι το  ότι θα αντιμετωπίσω πάλι το τέρας της ανεργίας; Είναι τα μέτρα λιτότητας; Παίζουν βαρύνοντα ρόλο βέβαια και αυτά αλλά είναι η κοινωνική κρίση που με έχει εξουθενώσει. Και αναφερόμαι σε πάρα πολλές πτυχές της τις οποίες δεν θα ήθελα να αναφέρω τώρα 1)γιατί το ποστ θα είναι ατελείωτο 2) γιατί δεν έχω κουράγιο να απαριθμώ και να περιγράφω μία πραγματικότητα για την οποία λιθοβολούμαι σε κάθε δημόσια συζήτηση.

Ευλόγως θα μου αντιτείνετε πως παντού υπάρχει κοινωνική κρίση. Ναι σίγουρα συμφωνώ και επαυξάνω. Αλλά... υπήρχε από πιο παλιά. Ξέρεις ότι θα συναντήσεις τα σκατά.- Εδώ όμως, βλέπεις την μεταστροφή η οποία οδηγεί στην παρακμή και κάπως έτσι νιώθεις πως επιπλέεις στον βούρκο. Υπόνομος εκεί, υπόνομος και εδώ το θέμα είναι σε πια σκατά θέλεις να επιπλεύσεις.

Δεν ξέρω ποια κρίση θα κοστίσει πιο πολύ στην Ελλάδα. Η οικονομική ή η κοινωνική. Αλλά  ξέρω ήδη πως δεν θα βγει αλώβητη από αυτό. Η κοινωνική κρίση έχει μία ιδιαιτερότητα. Μπορεί να πάρει πολλές μορφές. Να παραμονεύει σαν τον κακό λύκο σε κάθε γωνιά. Να καταλύει ηθικούς φραγμούς, να σπάζει όρια. Πλήττει οτιδήποτε είναι δομημένο με αξιοκρατία. Υπονομεύει νόμους, ισότητα και ελευθερία του λόγου και του είναι. Είναι σαν γάγγραινα που εισχωρεί βαθιά και σου τρυπάει το μεδούλι.

Δεν ξέρω αν η Ελλάδα μπορεί να σωθεί από την κοινωνική κρίση. Δεν ξέρω ποιος φταίει, τι φταίει. Εμείς που περηφανευόμασταν για την ηθική μας σαν χώρα, για το φιλότιμο (που όπως λέμε δεν μπορεί να μεταφραστεί σε καμία γλώσσα) πως καταντήσαμε έτσι. Φαντάζομαι πως υπάρχει γιατρειά. Ένα είναι σίγουρο. Δεν θέλω να μείνω εδώ και να κοιτάζω την κατρακύλα. Καλύτερα να βλέπω την κατρακύλα άλλων.

Πολλές φορές με έχουν κατηγορήσει για ανθέλλην. Ίσως γιατί έχω φίλους από όλο τον κόσμο. Ίσως γιατί δεν είμαι ρατσίστρια και εθνικόφρων. Ίσως γιατί δεν συμμερίζομαι απόψεις του τύπου "Η Πόλη θα γίνει δικιά μας", "Ο ελληνικός πολιτισμός είναι ο λαμπρότερος της ιστορίας" κλπ κλπ.
Παλιότερα σε συζητήσεις παθιαζόμουνα και υποστήριζα την άποψη μέχρι τέλους. Τώρα πλέον σκύβω το κεφάλι και τους αφήνω να πυροβολούν. Δεν έχει νόημα. Η περηφάνια είναι το τελευταία τους δικλίδα ασφαλείας. Δεν είναι σωστό με τα λόγια σου αφαιρείς αυτό το σωσίβιο. Διότι περί σωσιβίου πρόκειται. Συγχαίρω όλους όσους ξεκινούν ζωή και οικογένεια σε αυτόν τον τόπο. Εύχομαι το σωσίβιο της περηφάνιας να μην ξεφουσκώσει ποτέ. Και να  αντιστέκονται όσο το δυνατόν περισσότερο και στην οικονομική και στην κοινωνική κρίση. Απλά όταν αγαπάς κάτι δεν μπορείς να μένεις να το βλέπεις να βυθίζεται στα σκατά. Μα είναι καλύτερα να το εγκαταλείψεις; Δεν είσαι φυγόπονος; Ίσως ναι... Αλλά ο αναμάρτητος πρώτος την πέτρα ας ρίξει.......

Σάββατο, 24 Νοεμβρίου 2012

Θα αφήσετε το στίγμα σας σε αυτό τον κόσμο;


Το τελευταίο διάστημα με ταλανίζει ένα ερώτημα. Είναι που έχω άπλετο ελεύθερο χρόνο και βλέπω όσες αριστουργηματικές ταινίες δεν έβλεπα τόσα χρόνια με την δικαιολογία πως δεν είχα χρόνο. Είναι που ο υπολογιστής πλέον παίζει 24 ώρες το 24 μουσικές  και μελωδίες; Ένα είναι το σίγουρο. Περιστοιχιζόμαστε από αριστουργήματα. Είτε είναι ταινίες είτε είναι τραγούδια.

Άλλοτε πάλι παθαίνω το εξής. Πάω να ανάψω τον διακόπτη και σκέφτομαι. Αν δεν ήταν ο Έντισον; Αν δεν ήταν ο Φαραντέι; Ο Τέσλα; Και τότε είναι που μου έρχεται η φλασιά. Κοιτάζω τα πρόσωπα γύρω μου και σκέφτομαι  ποιος από αυτούς θα αφήσει ένα έστω τόσο δα στίγμα στην ανθρωπότητα όταν θα πεθάνει. Μακάβρια συζήτηση θα μου πείτε. Μακάβρια όμως είμαι και εγώ από την φύση μου (για όποιους με γνωρίζουν).

Το ρώτησα μια μέρα στον Τ. την ώρα που αράζαμε νωχελικά στον γνωστό βελούδινο καναπέ απολαμβάνοντας το απόλυτο τίποτα. "Δεν σε πειράζει που δεν θα αφήσεις στίγμα στην ανθρωπότητα;"
"Μα θα αφήσω!" μου αντέτεινε με σιγουριά."Θα με θυμούνται τα παιδιά, τα εγγόνια, τα δισέγγονα..."
Μου έκανε η εντύπωση η απάντησή του. Ο Τ. είναι μουσικός και ελεύθερο πνεύμα. Πως μπορεί να ικανοποιείται με 2-3 γενιές "δημοσιότητας"; Και μετά κατέληξα στο εξής συμπέρασμα. Αυτοί που άφησαν βαθύ αποτύπωμα στην ανθρωπότητα το οποίο θα μείνει αναλλοίωτο στο πέρασμα των αιώνων, πάλεψαν για αυτό πολλλλλάάάά χρόνια. Αφιέρωσαν την ζωή τους, εγκλωβίστηκαν εκεί, έκαναν το πάθος εμμονή και στο τέλος τα κατάφεραν. Έχουν περάσει χρόνια, αιώνες και ακόμα είναι εκεί. Στο πάτημα ενός διακόπτη. Στην επιλογή ενός τραγουδιού. Αναφέρονται σε σχολεία, σε συζητήσεις αγνώστων, σε πανεπιστήμια και καφενεία. Που να το φαντάζονταν τότε που πάλευαν ότι μια μέρα ακόμα και ο πιο αδαής άνθρωπος θα χρησιμοποιούσε την  εφεύρεσή τους,θα άκουγε το τραγούδι τους κλπ κλπ. Ασύγκριτο και μεγαλειώδες. Όμως... Δεν είναι εδώ να το χαρούν να νιώσουν περηφάνια. Και είμαι σχεδόν σίγουρη ότι ακόμα και όταν δούλευαν με πάθος σε αυτή την εμμονή δεν απολάμβαναν άλλα πράγματα. Την ανθρώπινη επαφή, την διασκέδαση, την ανεμελιά.

Συμπέρασμα: Δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα σε αυτή την ρημάδα τη ζωή. Και άμα θέλαμε όντως να αφήσουμε αυτό το μαγικό footprint στην αστερόσκονη της ανθρωπότητας θα το είχαμε ξεκινήσει ήδη, οπότε.... 2-3 γενιές αναγνωρισιμότητας μας δίνω φίλοι μου.

Τι κάθομαι και γράφω σαββατιάτικα ενώ το 80% από εσάς ετοιμάζεται για την καθιερωμένη έξοδο ε;;; I guess I have too much time in my hands anymore...

Γλυκιές καληνύχτες!


Παρασκευή, 9 Νοεμβρίου 2012

Είδα το θάνατό μου

Τις τελευταίες μέρες που η διάθεσή μου είναι υπό του μηδενός προσπαθώ να γεμίσω τις ώρες μου άσκοπα. Έχοντας ζήσει δύο γεμάτα χρόνια σε μία δουλειά προγραμματιζόμενη σαν ρομποτάκι μου είναι λίγο δύσκολο να γεμίσω το 24ωρο το οποίο παραδόξως εκεί που νόμιζα πως ήταν πολύ μικρό έχει γίνει μεγάλο σαν εβδομάδα. Στην προσπάθεια μου λοιπόν να αισθανθώ λίγο καλύτερα επέλεξα μία ομοιοπαθητική θεραπεία η οποία πίστευα ακράδαντα πως θα είχε αποτέλεσμα. Να βλέπω ότι πιο λυπητερό και μίζερο υπάρχει σε ταινία ή σειρά ή ντοκιμαντέρ ή κάτι τέλος πάντων που θα με έκανε να εκτιμήσω τα αγαθά που υπάρχουν στη ζωή μου. Ξεκίνησα με το pianist αυτή την απίστευτη ταινία. Ένιωσα άσχημα για τους Εβραίους της Πολωνίας, δάκρυσα με τα βασανιστήρια των Γερμανών εις βάρος τους, εκτίμησα τα γεμιστά δύο ημερών που δεν έτρωγα πεισματικά καθώς αυτοί δεν είχαν να φάνε τίποτα... Μετά από δυο μέρες το ξέχασα. "Πόλεμος είναι...", σκέφτηκα και συνέχισα την μιζέρια μου σαν να μην είδα την ταινία ποτέ.

Το πάνθεον μιζέριας συνεχίστηκε με ταινίες τύπου Midnight express,Shawshank Redemption (η οποία και με έκανε να χαμογελάσω καθώς είδα πως σε κάποιες περιπτώσεις η επιμονή και η υπομονή επιβραβεύεται) και άλλες πολλές. Λίγο η μυθοπλασία, λίγο το γεγονός ότι μια ταινία απασχολεί κατά μέσο όρο 1 ώρα τον εγκέφαλό σου αφού την δεις, δεν μπόρεσα να πεισθώ ότι η δική μου η μιζέρια έχει κάτι να ζηλέψει από των πλασματικών πρωταγωνιστών. Μέχρι χθες...

Στην αναζήτηση της τέλειας ταινίας/ντοκιμαντέρ που θα γεμίσει το άλλο ένα ανούσιο βράδυ μας ο Τ. και εγώ αποφασίσαμε να δούμε την εκπομπή του Σταύρου Θεοδωράκη που ήταν αφιερωμένη στους ασθενείς της κυστικής ίνωσης. Μία ασθένεια άγνωστη για μένα καθώς παρόλο που είναι  η πιο θανατηφόρα ασθένεια της λευκής φυλής (και 1 στους 20 είναι φορέας χωρίς να το ξέρει). Μία ασθένεια η οποία δεν έχει την δημοσιότητα και την αναγνωρισιμότητα του καρκίνου και του aids αλλά παρόλα αυτά βρίσκεται ανάμεσά μας.
"Αντέχεις και άλλη στεναχώρια;", ρώτησε ο Τ. πριν πατήσει το play του βίντεο.
"Ναι αντέχω", αποκρίθηκα και προετοιμάστηκα να αντικρίσω ανθρώπους ηττημένους και παραδομένους στην ασθένειά τους.

Αυτό που είδα δεν ήταν αυτό για το οποίο είχα προετοιμαστεί. Οι κακομοιριασμένοι άρρωστοι που έπλασα στο μυαλό μου ήταν δυνατά παιδιά, φοιτητές, αθλητές, εργαζόμενοι, κοινωνικοί, χαμογελαστοί άνθρωποι που η μόνη διαφορά που είχαν από μένα και από σένα ήταν ότι πολύ απλά έπρεπε να μπαίνουν στο νοσοκομείο κάθε τρεις μέρες για την θεραπεία τους, να κάνουν ασκήσεις πνευμόνων κάθε πρωί και βράδυ και να παίρνουν μία χούφτα φάρμακα κάθε μέρα. Άνθρωποι μαχητές οι οποίοι ξεπέρασαν κατά πολύ το προσδόκιμο ζωής των 20 και έκλειναν αισίως τα 30 καλωσορίζοντας την νέα δεκαετία με όνειρα και ελπίδες. Το βλέμμα τους ήταν το κάτι άλλο. Είχα τόσο καιρό να δω αισιόδοξο βλέμμα. Είχα τόσο καιρό να δω άτομα να ονειρεύονται φωναχτά και να έχουν πίστη στον εαυτό τους. "Θέλω να ανέβω το τάδε βουνό" "Θέλω να πάω ταξίδι στην Κούβα" "Θέλω να παίξω σε θεατρική παράσταση" "Θέλω να πάρω πτυχίο αρχιτεκτονικής"! Θέλω , θέλω, θέλω! Οι προτάσεις έπεφταν σαν βόμβες στα αυτιά μου και ως ένα σημείο ένιωσα τα δικά μου θέλω να αργοξυπνάνε και να κλωτσάνε σαν μωρά στην κοιλιά.

Κλείσαμε τον υπολογιστή και πήγαμε για ύπνο.

Το τελευταίο διάστημα τα όνειρά μου είναι ζωντανά και παραστατικά. Έχοντας το background της ψυχολόγας θέλω να τα αναλύω μέχρι τελευταίας αηδιαστικής λεπτομέρειας. Σε αυτό συνετέλεσε πολύ και η φίλη μου η Τάμαρα και η πίστη της στον Φρόιντ και στην ψυχανάλυση.

Είδα λοιπόν πως πέθαινα. Από αρρώστια βέβαια και ότι μου απέμεναν λίγα λεπτά. Ανά πάσα ώρα και στιγμή τα μάτια μου βάραιναν και έκλειναν. Ήταν ένας θάνατος γλυκός και ανώδυνος που κάθε άνθρωπος ονειρεύεται. Δεν φοβόμουν αυτό, δεν φοβόμουν τη γλυκιά λήθη. Εκείνα τα ανατριχιαστικά δευτερόλεπτα πέρασαν από το μυαλό μου όλα όσα ήθελα να πω και δεν είπα και όλα όσα ήθελα να κάνω και δεν έκανα. Συγκλονιστικό συναίσθημα. Νιώθεις κυριολεκτικά πως έκανες μία τρύπα στο νερό. Πως είχες το χρόνο να διορθώσεις κάποια πράγματα και δεν το έκανες. Άφησες τον χρόνο να κυλάει και να χάνεται σαν άμμος ανάμεσα από τα δάχτυλά σου. Πολύ απλά δεν άντεξα να δω το τέλος. Πιθανόν πίεσα τον εαυτό μου να ξυπνήσει, πιθανόν ήταν πολύ too much για τον εγκέφαλό μου.

Ξύπνησα ιδρωμένη χαράματα και έγειρα στον ώμο του Τ. και έκλαψα σαν μικρό παιδί. Με παράπονο και λύτρωση όπως όταν δεν αγοράζεις στο κοριτσάκι την κούκλα αλλά μετά του την δίνεις και αυτό για έναν άγνωστο λόγο συνεχίζει να κλαίει. Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτό το όνειρα και αυτά τα παιδιά τα οποία άθελά τους με τις διηγήσεις τους έβαλαν το υποσυνείδητό μου να νιώσει έστω και στο ελάχιστο αυτό που περνάνε κάθε μέρα.

Δεν μπορώ να πω πως ξύπνησα άλλος άνθρωπος, ούτε ότι η μιζέρια έφυγε από μέσα μου δίνοντας την θέση της σε αμέριστη χαρά και ενθουσιασμό για τη ζωή. Αλλά σίγουρα ξύπνησαν κάποια χαμένα όνειρα και επιθυμίες τα οποία θέλω να κάνω πριν πεθάνω. Να μην σταματήσω να γράφω ποτέ κι ας μην με διαβάζει κανείς, να εκδόσω ένα βιβλίο και ας μην το διαβάσει κανείς, να κάνω ή να υιοθετήσω ένα παιδάκι, να πάω ταξίδι στην Νέα Υόρκη. Έστω και ένα να κάνω θα πεθάνω ευτυχισμένη.

Αφιερωμένο στους μαχητές της κυστικής ίνωσης και στην φίλη μου την Τάμαρα που πιστεύει στον συμβολισμό των ονείρων!

Πέμπτη, 8 Νοεμβρίου 2012

Αχ Ελλάδα σ'αγαπώ!



Ο τίτλος είναι παραπλανητικός. Οπότε όποια φασιστοειδή χάρηκαν και νόμιζαν θα διαβάσουν άλλο ένα εγκώμιο για αυτή τη χώρα να αποχωρήσουν αμέσως. Τον συγκεκριμένο τίτλο τον δανείστηκα από το γνωστό τραγούδι το οποίο οι περισσότεροι νομίζουν πως είναι ένας δεύτερος εθνικός ύμνος. Μην ξεχνάτε πως ακούγεται και στις συγκεντρώσεις της Χρυσής Αυγής. Αυτά τα ανθρωποειδή όμως δεν μπήκαν σε διαδικασία να ακούσουν ΟΛΟ το τραγούδι και τους στίχους του. Γιατί αν το έκαναν θα καταλάβαιναν ότι το τραγούδι μιλάει για ακριβώς το αντίθετο. Δηλαδή το πως η σημερινή Ελλάδα κατήντησε έτσι όλους μας (ή μήπως εμείς την καταντήσαμε);

Ζούμε σε μια χώρα που γέννησε τη δημοκρατία. Έτσι μάθαμε στην ιστορία. Κάποιοι μελέτησαν γι'αυτό κάποιοι δεν ξέρουν τί τους γίνεται και το αναπαράγουν σαν καραμέλα. Η χώρα που γέννησε τη δημοκρατία. Έτσι απλά. Έχουμε πάρει αυτόκλητα το δικαίωμα να το βροντοφωνάζουμε και να παινευόμαστε σαν γύφτικα σκερπάνια.

Η χώρα λοιπόν που γέννησε τη δημοκρατία, αυτή η "τιμημένη" χώρα, με τον πιο ένδοξο πολιτισμό της πλάσης -γιατί δεν ξέρω αν το γνωρίζετε αλλά ο πολιτισμός μας είναι πιο ένδοξος και από τον αιγυπτιακό, και από τον κινέζικο και από των Μάγιας και από των Ίνκας και γενικά έχουμε τον πιο γαμάουα πολιτισμό που πέρασε ποτέ από το πρόσωπο της γης- συμπεριφέρεται τώρα λες και δεν έχει γνωρίσει ποτέ δημοκρατία στη ζωή της. Φυσικά όσοι με ξέρουν έχουν καταλάβει ήδη πως ειρωνεύομαι. Φυσικά και δεν είχαμε την αποκλειστικότητα στον πολιτισμό και φυσικά και υπάρχουν και άλλοι λαοί αρχαίοι οι οποίοι έφτασαν σε επιτεύγματα. Αλλά έτσι είμαστε εμείς οι Έλληνες, έχουμε την αποκλειστικότητα σε όλα. Πρέπει να έχουμε τον πιο υπέρλαμπρο πολιτισμό. Κάποτε το θεωρούσα κομπασμό και παινεψιά, τώρα ξέρω ότι απλά το λέμε για να θυμίζουμε στους εαυτούς μας ότι έχουμε λόγο ύπαρξης σε αυτό τον πλανήτη.

Το ξέρω ότι πολλοί θα με κράξετε και θα με περάσετε για ανθέλληνα με αυτά που θα πω αλλά ειλικρινά δεν με ενδιαφέρει και πολύ. Αυτό το μπλογκ είναι ο τρόπος έκφρασης μου, ο τρόπος που ξεσπάω και ποσός με νοιάζει τι θα μου καταλογίσετε. Δεν θεωρώ πως είμαστε μια ιδιαίτερη ράτσα, δεν θεωρώ πως αξίζουμε κάτι παραπάνω από τους άλλους λαούς. Και δεν θεωρώ πως είμαστε άμεσοι απόγονοι του Σωκράτη και του Αριστοτέλη και του Πλάτωνα. Δεν μπορώ καν να διανοηθώ πως αυτά τα ανθρωποειδή που βλέπω μπροστά μου -ειδικά αυτά που μας κυβερνάνε- ότι μπορούν να συγκαταλεχθούν στους απογόνους των αμέτρητων επιστημόνων και φιλοσόφων που γέννησε η αρχαία ελληνική ιστορία.

Η νεοελληνική νοοτροπία λοιπόν είναι το ακριβώς αντίθετο από αυτό που ήταν η αρχαία ελληνική νοοτροπία. Δεν είναι λοιπόν άδικο να επωμιζόμαστε τα έργα τους. Και οι ξένοι το έχουν καταλάβει αυτό. Σε παλιότερες εποχές όταν θα ανακοίνωνες σε κάποιον ότι ήσουν από Ελλάδα είτε θα αδιαφορούσε, είτε θα ενθουσιαζόταν και ανάλογα με το επίπεδο και τη μόρφωσή του θα σου άνοιγε τις εξής συζητήσεις 1) είτε για Μύκονο, σουβλάκι, συρτάκι, 2) είτε για αρχαίους φιλοσόφους και πολιτισμό. Δυστυχώς τη σήμερον ημέρα αυτό έχει ξεθωριάσει. Δεν υπάρχει άτομο που θα ενθουσιαστεί με αυτή την ανακοίνωση. Θα λάβεις είτε εξαγριωμένα βλέμματα είτε βλέμματα συμπόνοιας και μεταξύ μας, δεν ξέρω πιο είναι χειρότερο...

Το ερώτημα που παραμένει είναι το εξής: Γιατί βρέθηκε σε τέτοια κατάντια η χώρα; Τι έφταιξε; Όλοι εμείς φταίξαμε. Δεν σταθήκαμε άξιοι των περιστάσεων και άξιοι συνεχιστές του λαμπρού ελληνικού πνεύματος. Δεν θέλω να μπω σε λεπτομέρειες γιατί θα επιτύχω δύο πράγματα. Είτε να μου ανέβει το αίμα στο κεφάλι είτε να γράφω αιώνια γιατί πολύ απλά όλα αυτά που κάναμε ήταν αμέτρητα...

Χθες ζήσαμε κάτι άνευ προηγουμένου. Να παραποιούνται κανόνες του συντάγματος για να περάσουν τα μέτρα, να μας τρομοκρατούν ανά πάσα στιγμή ότι θα χρεοκοπήσουμε, να ψηφίζονται εντέλει τα μέτρα, να να να ... Δεν έχω κουράγιο να απαριθμήσω τι άλλο... Όλα γίνονται σε βάσει ενός σχεδίου, του σχεδίου των τραπεζιτών. Και μεις; Τι κάνουμε εμείς; Καθόμαστε αμέριμνοι, κοιτώντας νωθρά μια οθόνη του υπολογιστή ή της τηλεόρασης και θεωρώντας επανάσταση  το βάλω ένα στάτους στο facebook. Δεν βγάζω την ουρά μου απ'έξω και εγώ επαναστάτρια του κώλου είμαι. Του καναπέ... Ποτέ δεν συμμετείχα σε πορεία ποτέ δεν πήγα ενάντια στο κατεστημένο. Πάντα παρακολουθούσα θεατής να καταστρέφεται σιγά σιγά αυτή η χώρα. Έχω να παινευτώ όμως τα εξής και κανείς δεν μπορεί να μου τα πάρει: Ποτέ δεν ζήτησα ρουσφέτι και ποτέ δεν έπαιξα πουστιά εις βάρος του κράτους ή άλλου συνανθρώπου μου. Μεγάλωσα από μία οικογένεια και από έναν παππού που ήταν πάντα νομοταγής και δεν έκλεψε ποτέ ούτε μία δραχμή από το κράτος. Ήταν μαλάκας θα πείτε πολλοί αλλά ήταν ο εαυτός του θα σας πως εγώ και όταν κλείνεις τα μάτια σου για πάντα, αυτό έχει σημασία.

Η μαλακία είναι πως μαζί με τα ξερά καίγονται και τα χλωρά. Οπότε θα την φάμε όλοι την παπάρα. Έχω μια φίλη που πρόσφατα ήταν στο εξωτερικό. Μέσα στον χώρο εργασίας της την κατηγόρησαν για πολλά πράγματα, ότι έχει αρπάξει το αυτί τους. Ότι οι Έλληνες είναι τεμπέληδες ότι, ότι ότι... Ποιος μπορεί να κατηγορήσει αυτούς τους ανθρώπους για απρόσκοπη επίθεση; Και να εξηγήσεις να τους πεις τι;;; Είναι σαν να προσπαθεί ένας Αλβανός να εξηγήσει σε ένα χρυσαυγίτη ότι είναι καλός άνθρωπος. Μάταιο δηλαδή...

Ξέρω από τώρα τι ρατσισμό έχω να υποστώ σε 2 μήνες που θα φύγω έξω. Τις περίεργες ματιές, την προκατάληψη ότι είμαι τεμπέλα και χίλια δυο. Είναι άδικο όμως γιατί εγώ δεν υπήρξα ποτέ ρατσίστρια στη ζωή μου αλλά θα το νιώσω στο πετσί μου. Και πιστέψτε με εκείνες τις στιγμές που θα με κατηγορούν ούτε ο Πλάτωνας ούτε ο Περικλής μπορεί να με σώσει....

Χαρά στον Έλληνα που ελληνοξεχνά
και στο Σικάγο μέσα ζει στη λευτεριά
εκείνος που δεν ξέρει και δεν αγαπά
σάμπως φταις κι εσύ καημένη 
και στην Αθήνα μέσα ζει στη ξενιτιά

Αχ Ελλάδα σ' αγαπώ 
και βαθιά σ' ευχαριστώ
γιατί μ' έμαθες και ξέρω
ν' ανασαίνω όπου βρεθώ
να πεθαίνω όπου πατώ
και να μην σε υποφέρω

Αχ Ελλάδα θα στο πω
πριν λαλήσεις πετεινό
δεκατρείς φορές μ' αρνιέσαι
μ' εκβιάζεις μου κολλάς
σαν το νόθο με πετάς
μα κι απάνω μου κρεμιέσαι


Η πιο γλυκιά πατρίδα 
είναι η καρδιά
Οδυσσέα γύρνα κοντά μου
που τ' άγια χώματα της 
πόνος και χαρά

Κάθε ένας είναι ένας 
που σύνορο πονά 
κι εγώ είμαι ένας κανένας 
που σας σεργιανά

Αχ Ελλάδα σ' αγαπώ 
και βαθιά σ' ευχαριστώ
γιατί μ' έμαθες και ξέρω
ν' ανασαίνω όπου βρεθώ
να πεθαίνω όπου πατώ
και να μην σε υποφέρω

Αχ Ελλάδα θα στο πω
πριν λαλήσεις πετεινό
δεκατρείς φορές μ' αρνιέσαι
μ' εκβιάζεις μου κολλάς
σαν το νόθο με πετάς
μα κι απάνω μου κρεμιέσαι

  Στίχοι: Μανώλης Ρασούλης
Μουσική: Βάσω Αλαγιάννη

Παρασκευή, 2 Νοεμβρίου 2012

Θέλω τη μέρα ξανά

Ανάλογα με τις φάσεις της ζωής μου μισούσα είτε αγαπούσα το πρωί. Γενικά είμαι νυχτοπούλι. Λατρεύω το χρώμα και την ηρεμία της νύχτας. Το πρωί με το άπλετο φως του έδινε χώρο σε κάθε μικρή ατέλεια, σε κάθε λάθος που δεν είχες το κουράγιο να διορθώσεις. Μόνο μία περίοδος της ζωής μου μου άρεσε η μέρα. Μου φαινόταν απίστευτα όμορφο το θέμα της φωτεινής γρίλιας που διαπερνάει τα στόρια. Αυτή τη γλυκιά ζάλη που νιώθεις μόλις έχεις ξυπνήσει.

Το πρωί είναι όμορφο και ζεστό όταν έχεις έναν σκοπό στη ζωή σου. Όταν νιώθεις δυνατός και έτοιμος να τα κατακτήσεις όλα. Όταν είσαι παραδομένος και δεν έχεις άλλες αντοχές τότε παραδίνεσαι στην νύχτα η οποία έχει μία αβάσταχτη γοητεία και μία τάση να ωραιοποιεί τα πάντα, όσο άσχημα και να φαίνονται στο μυαλό σου... Έχω ευχηθεί πολλές φορές να είχα την δύναμη να παρατείνω την νύχτα... Γιατί πολύ απλά δεν είχα τα κότσια να αντιμετωπίσω τη μέρα. Η μέρα σε εισάγει αυτόματα στην πραγματικότητα που δεν έχεις επιλέξει αλλά πρέπει να παλέψεις για αυτή. Δεν έχεις άλλες επιλογές, δεν έχεις που να κρυφτείς. Είναι η μέρα και τίποτα δεν της ξεφεύγει.

Δεν θέλω πάλι να βουλιάξω στην λήθη της νύχτας. Είναι γλυκιά, με παρηγορεί, μου δίνει κουράγιο αλλά με κακομαθαίνει. Μου δίνει την ψευδαίσθηση πως όλα θα πάνε καλά ανώδυνα και αναίμακτα χωρίς να με οπλίζει με θάρρος και υπομονή. Εμφανίζει στο μυαλό μου σαν φλας μπακ όλα τα κρυμμένα όνειρα που δεν έχω το θάρρος να ομολογήσω τη μέρα.

Θέλω να αρχίσω πάλι να χαίρομαι τη μέρα. Να χαίρομαι τις γρίλιες που τρυπώνουν από το στόρι και χαϊδεύουν απαλά το πρόσωπο μου. Να ονειρεύομαι με μάτια ανοιχτά και να ξέρω πως τα όνειρά μου είναι εφικτά. Να ζοριστώ, να πονέσω, να προσπαθήσω... Να βρω τη δύναμή μου ξανά..

Θέλω το φως της μέρας ξανά...