Δευτέρα, 15 Οκτωβρίου 2012

Το κυλικείο

Σήμερα έκανα κάτι πρωτότυπο. Πήγα με τον φίλο μου το Χρήστο για καφέ στα ΤΕΙ Σερρών. Ήδη από το λεωφορείο άρχισα να νιώθω άβολα. Ανέβαζα τον μέσο όρο ηλικίας (αν εξαιρέσεις τον οδηγό). Παντού γύρω μου ακούγονταν κινητά, μουσικές γέλια. Άλλοι αγχωμένοι γιατί άργησαν στο μάθημα, άλλοι ξένοιαστοι, άλλοι με ένα τηλέφωνο στο αυτί. Ίδιο σκηνικό και στην πύλη των ΤΕΙ μέχρι που πήγα στο κυλικείο. Γινόταν το αδιαχώρητο. Όλοι μαζί για έναν φραπέ, ένα τσιγάρο στα κλεφτά. Άλλοι  άραζαν ξένοιαστα κάνοντας κοπάνα, άλλοι βιάζονταν να πάρουν τον καφέ και να πάνε για μάθημα, παντού όμως γέλια, ούτε ένα λυπημένο πρόσωπο. Η αίθουσα του κυλικείου ήταν βγαλμένη από άλλη χώρα, από άλλη πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα όπου δε υπάρχουν προβλήματα, οικονομική κρίση, έκτακτη εισφορά, τιμή πετρελαίου, "τι θα φάμε σήμερα", χαράτσι της ΔΕΗ, τρόικα, φορολογία.
Τα προβλήματα είναι τόσο απλά και ταυτόχρονα τόσο πολύπλοκα. Που θα βγούμε σήμερα, τι θα φάμε, γιατί δεν παίρνει τηλέφωνο, γιατί δεν με κάνει add στο facebook. Μια άλλη πραγματικότητα, μια άλλη διάσταση.

Θέλοντας και μη ο νους μου πήγε στα παλιά, γύρω στα οκτώ χρόνια πριν. Παρόμοιο κυλικείο, ίδια ξενοιασιά, ίδιοι προβληματισμοί. Είσαι φοιτητής, Η ΖΩΗ ΣΟΥ ΑΝΗΚΕΙ. Ή μήπως όχι;

Όταν ήμασταν φοιτητές είχαμε έναν ρομαντικό εγωκεντρισμό. Όλοι το περνάνε σαν ίωση. Νομίζεις πως είσαι ο βασιλιάς ή η βασίλισσα του κόσμου. Θα σπουδάσεις, θα τελειώσεις, θα περνάς καλά, θα έχεις τους ίδιους φίλους ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ, θα βρεις τον έρωτα και την σούπερ ντουπερ wow δουλειά και θα ζήσεις happily ever after. Το τι παραμύθι φάγαμε δεν λέγεται. Επίσης όλοι ξέραμε ότι τα ΑΤΜ ξερνάνε λεφτά ποτέ όμως δεν αναρωτήθηκε κανείς πως βγαίνουν αυτά τα ρημάδια (εκτός από σπάνιες και αξιέπαινες περιπτώσεις όπου κάποιος δούλευε για να σπουδάζει γιατί πολύ απλά δεν είχε άλλη επιλογή).

Έπρεπε να περάσουν ανεπιστρεπτί τα χρόνια των σπουδών για να έρθουμε όλοι αντιμέτωποι με την ωμή πραγματικότητα. Ευθύνες, ανεργία, δυσκολία. Οι περισσότεροι τουλάχιστον. Το χειρότερο όμως δεν είναι αυτό. Η μεταμόρφωσή μας είναι το χειρότερο. Παλεύουμε όλοι για μια θέση στο δημόσιο (με σύμβαση, λεφτά της πλάκας που θα τα πάρεις του αγίου ανήμερα). Έχουμε γίνει άγρια θηρία. Μας έχει καταβάλλει μια μυστικοπάθεια. Μόλις βγει μια προκήρυξη τρέχουμε να κάνουμε όλοι τα χαρτιά μας και προσευχόμαστε να μην τη δει κανείς. Ευχόμαστε το κακό του άλλου, την αποτυχία, την καταστροφή. Οι φίλοι πλέον δεν βοηθούν ο ένας τον άλλον. Που πήγαν οι παρέες, τα γέλια, οι χαρές. Τα μεθύσια στα σπίτια, οι εκμυστηρεύσεις, οι συγκινήσεις; Ένα τίποτα, ένας αέρας. Μεγαλώσαμε και σκληρύναμε.

Σαν άτομο έχω βοηθήσει πολύ θεωρώ. Έδινα την βοήθεια μου ανιδιοτελώς και με έναν αλτρουϊσμό που ώρες ώρες τον μισώ και ώρες ώρες τον λατρεύω γιατί πολύ απλά είναι μέρος του χαρακτήρα μου και δεν θα σας αφήσω να τον διαβρώσετε.

Ήθελα πολύ λοιπόν να πω σε όλα αυτά τα ανυποψίαστα παιδιά του ΤΕΙ πως κάποια μέρα όλα αυτά θα γίνουν καπνός αλλά θεώρησα πως έχουν δικαίωμα στην ανεμελιά. Ίσως είναι και η τελευταία φορά που θα την ζήσουν και τους εύχομαι ολόψυχα καλή επιτυχία. Μακάρι όταν τελειώσουν τα πράγματα να είναι καλύτερα.

Αφιερωμένο σε κάποιους που ακόμα και σήμερα στις δύσκολες αυτές μέρες σηκώνουν το τηλέφωνο και λένε: "Γεια σου! Είδα μια αγγελία που πιστεύω σου ταιριάζει. θες να κάνεις τα χαρτιά σου;". Και πιστέψτε με ....είναι λίγοι...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου