Κυριακή, 14 Οκτωβρίου 2012

Ζω περιμένοντας να ζήσω!


Με αφορμή την επίσκεψη ενός φίλου κατέληξα στο εξής συμπέρασμα. Ζούμε περιμένοντας να ζήσουμε. Πόσο παράδοξο ακούγεται; Πόσο μάταιο.
Ζούμε περιμένοντας να ζήσουμε, περιμένοντας μία καλύτερη δουλειά (ή μήπως να πω ΜΙΑ δουλειά;), ένα καλύτερο σπίτι, μία σχέση, μία καλύτερη σχέση, καλύτερη ποιότητα ζωής, έναν γάμο, ένα παιδί.... ουφ! Η λίστα είναι ατελείωτη.

Μας πιπιλάνε τα αυτιά με new age philosophy βλακείες του τύπου: "Ζήσε το σήμερα!", "Άδραξε τη μέρα!".Και ερωτώ εγώ! ΠΩΣ;

Έχω γνωρίσει κατά καιρούς άτομα (ως επί τω πλείστον άντρες), οι οποίοι όντως ζούσαν για το σήμερα. Έκαναν ότι τους καπνίσει, ζούσαν ανέμελα σαν χίπιδες, άλλαζαν χώρα διαμονής ανάλογα με τα γούστα, την τάσης της εποχής, το όνειρο που είδαν χθες βράδυ. Η ζωή τους είναι ένα ατέλειωτο λούνα παρκ και φροντίζουν να αλλάζουν τρενάκι συχνά για να μην βαριούνται κιόλας. Η συγκλονιστική αυτή ζωή βέβαια έχει και τα αρνητικά της. Μόλις έχτιζαν έναν δεσμό αγάπης, έρωτα φιλίας τέλος πάντων έπρεπε να αναχωρήσουν. Αυτά τα άτομα ΔΕΝ φοβούνται την μοναξιά (ή προσποιούνται ότι δεν την φοβούνται) και βάζουν όρια και σύνορα στο attachment και την συντροφικότητα. Η ζωή τους θα μπορούσε να γίνει μιας πρώτης τάξεως best seller αλλά ερωτώ εγώ ποιος θα το διάβαζε;

Θα το διαβάζαμε όλοι εμείς οι οποίοι ζούμε περιμένοντας  να ζήσουμε. Όλοι εκείνοι που όταν ακούνε μουσική στο αστικό ονειρεύονται με τα μάτια ανοιχτά αλλά αν τους ρωτήσεις ποια είναι τα όνειρά σου θα φοβηθούν να σου τα πούνε. Όλοι αυτοί που όταν έφτασε η στιγμή να διαλέξουν μεταξύ του συμβατικού και του συναρπαστικού διάλεξαν το συμβατικό. Γιατί κακά τα ψέμματα το συμβατικό έχει μια γλύκα. Τη γλύκα του εύκολου, του εύπεπτου και του κοινωνικά αποδεκτού.

Δεν θα κρίνω τις συμβατικές επιλογές. Αυτές οι επιλογές ήταν η ζωή μου η ίδια για πολλά χρόνια. Η συμβατική δουλειά, η συμβατική σχέση, η συμβατική φιλία. Όμως καθώς βαδίζω στα 30 τα όνειρα μέσα μου αρχίζουν να τρίζουν σαν αποκαΐδια που δεν λένε να σβήσουν αλλά τρεμοπαίζουν σαν να θέλουν να αρπάξουν φωτιά. Είχα την επιλογή της συμβατικότητας και την επιλογή του διαφορετικού.

Έτσι και γω. Ζω περιμένοντας να ζήσω. Την καλύτερη δουλειά, το καλύτερο μέλλον. Σε έναν άλλο τόπο που δεν έχει γίνει ακόμα συμβατικός. Σε δύο μήνες και κάτι...

Καλή επιτυχία σε όλους μας.   

2 σχόλια: