Παρασκευή, 12 Οκτωβρίου 2012

Γιατί δεν είμαι αισιόδοξος άνθρωπος

Όσοι με ξέρουν καλά ξέρουν πως ανέκαθεν ήμουν απαισιόδοξος άνθρωπος. Το ροζ μου αρέσει σαν χρώμα αλλά δεν θέλω να έχει πολύ ροζ στη ζωή μου. Μου αρέσει ενίοτε και το dark, το απαισιόδοξο, το μίζερο. ΔΕΝ μπορώ να συναναστρέφομαι με υπερβολικά χαρούμενους και θετικούς ανθρώπους. Με αποσυντονίζουν, με βγάζουν από τα ρούχα μου, με εκνευρίζουν βρε αδερφέ. 

Αυτό όμως που έχω παρατηρήσει είναι πως οι εκνευριστικά χαρούμενοι άνθρωποι είναι και .... κωλόφαρδοι. Και όχι μόνο είναι κωλόφαρδοι αλλά δεν περνάνε και καμία δυσκολία γιατί απλούστατα όλα πάνε ρολόι. Τα "δράματα" που συνήθως βιώνουν αυτοί οι χτυπημένοι από την μοίρα άνθρωποι είναι τα εξής :      
  • Δεν μπόρεσα να πάρω 8 που ήθελα σε αυτό το μάθημα και πήρα 7 αλλά δεν πειράζει στο άλλο θα γράψω 9!!!  (βαθμός ανάγκης για μπουνιά στη μάπα ???)
  • Είμαι πολύ στεναχωρημένη γιατί ο Ηλίας και ο Μάνος μαλώνουν συνεχώς. Είναι φίλοι χρόνια και είναι πολύ λυπηρό.... Πρέπει κάτι να κάνουμε! (Ναι! Σαν να μην έφταναν τα δικά μας θα μπλέξουμε και μεις τα μπούτια μας!)
  • Η φίλη μου είναι πληγωμένη! Χώρισε με τον δικό της...Θα της προτείνω να πάμε για ράφτινγκ στον Αγκίτη και να αρχίζουμε μαθήματα power yoga!!! (To να ακούσετε καψουροτράγουδα και να λιώσετε στο μπαλκόνι δεν παίζει σαν σενάριο ε;;;;γρρρρρρ). 
Κάποια στιγμή όμως μου ήρθε η θεία φώτιση! Ναι, ώρες ώρες νιώθω σαν angry bird. Θέλω να εκτοξευτώ και να συνθλίψω τα θετικά άτομα (πράσινα γουρούνια). Αλλά μήπως αυτή η θετική ενέργεια προσελκύει καλή τύχη;;; Μήπως; Μου το είχε πει και η μαμά μου με την αφέλεια της χίπισσας που κρύβει μέσα της αλλά δεν την πίστεψα. Το μαμάτο όμως με την θετική ενέργεια είναι ότι έρχεται εκεί που δεν το περιμένεις. Ξυπνάς μια μέρα και τσοοουυυπ νιώθεις ότι θέλεις και μπορείς να κατακτήσεις όλο τον κόσμο! Πρόσφατα απολύθηκα από μια δουλειά. Μία δουλειά που δεν μου ταίριαζε. Δεν το κρύβω πως υπήρχαν στιγμές που έπεφτα να κοιμηθώ και δεν ήθελα να περάσει η νύχτα. Άγχος και απαισιοδοξία. Την στιγμή που μου ανακοινώθηκε η απόλυση ένιωσα σαν τον αγαθό γίγαντα του Green Mile που έβγαζε από το στόμα του μαύρα μαμούνια. Ήμουν πλέον σίγουρη. Η απαισιοδοξία ήταν τα μαύρα μαμούνια. Και πιστέψτε με ήταν πολλά. 

Εννοείται πως μετά από λίγες μέρες επανήλθα στον παλιό κακό μου εαυτό. Γιατί είπαμε. Ναι μεν αισιοδοξία αλλά όχι άλλη αβάσταχτη θετικότητα!!! :-)

Αφιερωμένο σε ένα άτομο που δεν είναι πλέον στη ζωή μου αλλά κάποτε μισήσουμε μαζί τους βασανιστικά θετικούς ανθρώπους ακούγοντας κοψοφλέβικα τραγούδια σε ένα μπαλκόνι κάνοντας πιο dark τις νύχτες μας! 
Καληνύχτες.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου