Πέμπτη, 11 Οκτωβρίου 2012

Η ίωση της ανεργίας!


Η ίωση σε χτυπάει ύπουλα. Ξαφνικά νιώθεις τα πόδια σου κομμένα, το κεφάλι σου βαρύ. Λες "έλα μωρέ μπορεί να κρύωσα". Τα μάτια κοκκινίζουν, τα δέκατα ανεβαίνουν και αρχίζει και το ρίγος που σε κάνει να αισθάνεσαι λες είσαι στην Παταγονία με brazilian μαγιό. Θες να κοιμηθείς και όταν ξυπνήσεις να έχεις γίνει περδίκι. Και το σημαντικότερο ΔΕΝ μπορείς να κάνεις τίποτα.

Πιες τσάι. Μα δεν πονάνε τα λαιμά μου!

Πάρε Ντεπόν! Μα δεν είμαι άρρωστη.

Κάνε κρύα ντουζ και κομπρέσες! Μα δεν έχω πυρετό. ΙΩΣΗ έχω!

Μένεις κουκουλωμένος και ελπίζεις. Θες να πέσεις σε λήθαργο. Και κάποια μέρα ΝΤΑΝ ανοίγεις τα μάτια και νιώθεις τις δυνάμεις να επιστρέφουν.

Χτυπάει το κινητό. "Θα έρθεις για καφέ;".

Πλύνεσαι, ντύνεσαι, αρπάζεις κλειδιά και κατευθύνεσαι χαμογελαστός χαμογελαστός στο σημείο συνάντησης.
Έκπληκτα βλέμματα τριγύρω.

"Μπα; Είσαι καλά;"
"Έλα μωρέ....Ίωση ήταν και πέρασε..."

Ανεργία δεν σε φοβάμαι είσαι μια ίωση. Έδειξες τα ύπουλα σημάδια σου πιο πριν αλλά σε αγνόησα. Εξαπλώνεσαι συνέχεια, κολλάς από τον έναν στον άλλον αλλά θα περάσεις. Και ήδη έχεις περάσει. Απλά πρέπει να περάσω τα συμπτώματα αλλιώς τί ανεργία/ ίωση είσαι;



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου