Κυριακή, 28 Οκτωβρίου 2012

Αυτό το post είναι ασυνάρτητο

Η εβδομάδα που πέρασε ήταν χάλια. Όταν λέμε χάλια εννοούμε χάλια. Πιο χάλια δεν γίνεται εκεί που είναι ο πάτος...λίγο παρακάτω.

Αυτή η εβδομάδα μου δίδαξε πολλά. Την υποκρισία κάποιων ανθρώπων που στα καλά είναι πάντα εκεί αλλά στα άσχημα γίνονται καπνός. Το ψέμα. Τις παρασκηνιακές προστριβές. Ότι σκατένιο δεν είχα δει μέχρι τώρα το είδα αυτή τη εβδομάδα. Ανθρώπους υποκριτές και ψεύτες, κόλακες που όταν ήμουν στα καλά μου ήταν εκεί με το ψεύτικο χαμόγελο τους και τις κολακείες τους.

Νιώθω μια αηδία και μία αγανάκτηση για αυτή την χώρα. Σήμερα ο εγκέφαλος μου πήρε τόσες πολλές αηδιαστικές πληροφορίες που νομίζω πως θα εκραγώ.

Συνελήφθη ο μόνος ντόμπρος και έντιμος δημοσιογράφος στην Ελλάδα επειδή δημοσιοποίησε τα στοιχεία της περίφημης λίστας Λαγκάρντ που τόσο επιμελώς έκρυβαν Βενιζέλος και λοιπά λαμόγια. Αυτά τα γουρούνια λοιπόν που τόσο καιρό υποτιμούσαν την νοημοσύνη μας με δικαιολογίες του τύπου "έχασα το φλασάκι, δεν ξέρω που είναι, το έδωσα στην γραμματέα μου" θα μείνουν ατιμώρητα και θα πληρώσει τη νύφη ο Βαξεβάνης.

Η παρέλαση έγινε κάτω από στρατιωτική επίβλεψη. Είμαστε σε χουντικό καθεστώς. Είναι γεγονός.

Ο Μητροπολίτης Καλαβρύτων (επιμένω Καλαβρύτων- για τους ανιστόρητους φίλους εκεί έγινε μια από τις μεγαλύτερες σφαγές από τον Γερμανό κατακτητή) αποκάλεσε την Χρυσή Αυγή ΓΛΥΚΙΑ ΕΛΠΙΔΑ του τόπου μας.

Δεν αντέχω  άλλο. Δεν βρίσκω ελπίδα σε τίποτα. Γίνονται τόσα πολλά και είμαστε σαν υπνωτισμένοι. Οι καφετέριες της πόλης μου είναι γεμάτες ασφυκτικά και τα σουβλατζίδικα επίσης. Μας ψεκάζουν δεν εξηγείται αλλιώς.

Αύριο θα ανακοινωθούν άλλα μέτρα λιτότητας. Μπράβο μας μπράβο μας γλυτώσαμε την πτώχευση άλλη μία φορά!!!

Δεν αντέχω άλλο!

Αύριο μεθαύριο θα ντρέπομαι να λέω πως είμαι από Ελλάδα.....

Αυτό το post είναι ασυνάρτητο, δεν έχει θεματική ενότητα. Το έγραψα για να το γράψω και να τα βγάλω από μέσα μου. Απελπισία. Ελπίζω να μην πέσω στην λούμπα εκείνη που έπεσα πριν δυο χρόνια και κάτι... Όσοι με γνωρίζουν ξέρουν τι εννοώ.






Δευτέρα, 22 Οκτωβρίου 2012

Η κ. Αμφιβολία

Με αφορμή ένα κείμενο που μου έστειλε μια πολύ καλή μου φίλη θέλω να ενάγω το ΤΕΡΑΣΤΙΟ θέμα της αμφιβολίας.

Η κ. Αμφιβολία είναι μία γυναίκα κουτσομπόλα και κακιά. Κανείς από την γειτονιά δεν την θέλει στο σπίτι του αλλά πάντα καταφέρνει και είναι καλεσμένη σε όλα τα πάρτι και τις γιορτές (οικογενειακές και μη). Συνήθως φέρνει μαζί της και άλλες ξαδέρφες της όπως την κ. Αβεβαιότητα, την κ. Ανεμπιστοσύνη, την κ. Δυσπιστία και τον κ. Δισταγμό. Last but not least έρχεται πάντα ο κ.Φόβος. Όλοι αυτοί λοιπόν "θρονιάζονται" κάνουν αρμένικη βίζιτα και δύσκολα φεύγουν. Εκτός αν τους διώξεις εσύ ο ίδιος αλλά και πάλι η κ. Αμφιβολία πάντα κάτι θα ξεχάσει πίσω...έτσι για την θυμόμαστε...

Η κ. Αμφιβολία έρχεται πάντα όταν έχει να πάρεις μια δύσκολη απόφαση ή όταν βρίσκεσαι σε ένα δίλημμα. Χτυπάει το κουδούνι και χαμογελαστή, χαμογελαστή σε ρωτάει "Θέλεις να σε βοηθήσω;". Εννέα στις δέκα περιπτώσεις της ανοίγεις και την καλοδέχεσαι. Μετά την κερνάς και γλυκό και την αφήνεις να καθίσει όσο θέλει. Μετά από λίγο μπορεί να καλέσει και τους άλλους αναλόγως το πρόβλημα που αντιμετωπίζεις.

Αν έχεις πρόβλημα με την σχέση σου θα καλέσει την κ. Ανεμπιστοσύνη και θα προσπαθήσουν και οι δυο μαζί να σε συμβουλέψουν. Κάποιες φορές μπορεί να έρθει και η κ.Δυσπιστία μαζί τους.

Αν έχεις πρόβλημα με τα επαγγελματικά σου θα έρθει μαζί και η κ.Αβεβαιότητα.

Αν δεν ξέρεις αν πρέπει να να ακολουθήσεις τα όνειρά σου θα έρθει σίγουρα ο κ. Δισταγμός.

Είμαστε όλοι έρμαια αυτών των καλεσμένων και οι περισσότεροι από μας πιστεύουμε ότι δεν θα τους ξεφορτωθούμε ποτέ. Γιατί από την φύση μας έχουμε την ικανότητα να κρίνουμε. Άλλος κρίνει με την καρδιά, άλλος με τα συμφέροντά του, άλλος με την λογική του. Όσο διαφορετικοί και να είμαστε σχεδόν κανένας δεν ξεφεύγει από αυτούς του ενοχλητικούς επισκέπτες. Και θα σας εξηγήσω το γιατί.

Η κ. Αμφιβολία και οι φίλοι της επειδή φοβούνται να μην τους κλείσουμε την πόρτα στα μούτρα έχουν την ικανότητα να μεταμφιέζονται. Κάποιες φορές μεταμφιέζονται σαν τον καλύτερό μας φίλο, τον πατέρα μας, την αδερφή μας, την κοπέλα από την απέναντι πολυκατοικία που κατάφερε παραπάνω πράγματα στην ζωή της από ότι εμείς. Η λίστα είναι ατελείωτη. Μέσω αυτών των οικείων και αγαπημένων προσώπων καταφέρνει να μεταδίδει το δηλητήριο της το οποίο μετά φωλιάζει στις καρδιές μας.

Επίσης η κ.Αμφιβολία έχει μια θανάσιμο εχθρό την κ. Πίστη. Πίστη στα όνειρά μας, στο σύντροφό μας, στους φίλους μας, στις αξίες που υπερασπιζόμαστε.

Η λύση είναι μία και δυστυχώς όχι πάντα επιτυχημένη. Το ένστικτο. Άλλοι το έχουν περισσότερο άλλοι λιγότερο. "What your gut tells you" που λένε και στην Αμερική. Αν αποφασίσεις να ακολουθήσεις τα βαθύτερα ένστικτά σου η κ. Αμφιβολία θα επιμείνει να χτυπάει ένα διάστημα αλλά αν δει πως γίνεσαι ευτυχισμένος θα αποφεύγει το σπίτι σου όπως οι αλλεργικοί στις γάτες αποφεύγουν το δικό μου.

Δεν είναι εύκολο, ακόμα το προσπαθώ αλλά η κυρία αυτή έχει κάνει τρελό φαγοπότι στο σπίτι μου. Ας πάει και κάπου αλλού...δεν βλάπτει....




Σάββατο, 20 Οκτωβρίου 2012

Σ'αγαπώ γιατί μισούμε τα ίδια πράγματα



Σ΄αγαπώ γιατί μισούμε τα ίδια πράγματα...

Το ίδιο μουντό τοπίο, την πόλη αυτή που μας πνίγει και περιορίζει τα όνειρα μας.

Σ'αγαπώ γιατί μισούμε τα ίδια πράγματα...

Τις επιλογές μας στο παρελθόν που λατρεύουμε να μισούμε αλλά κατά βάθος θα ήμασταν ένα τίποτα δίχως αυτές.

Την αδικία, την αγραμματοσύνη, την αμορφωσιά, την αναξιοκρατία. Ότι έχτισαν οι "δικοί" μας δήθεν με κόπο και θυσίες αλλά θρυμμάτισαν τα όνειρά μας με μια περασιά.

Τις ανούσιες λέξεις, τις δήθεν υποσχέσεις, τα ψέμματα φίλων και γνωστών που πασχίζουν να μας εντυπωσιάσουν.

Τους δήθεν, τους γραφικούς, τις βόλτες στα τετριμμένα πλακόστρωτα της πόλης, τα "γεια σου! τι κάνεις; καλά;" που δεν έχουν νόημα και ουσία.

Τους πολιτικούς και όλους εμάς τους διεφθαρμένους που κατάντησαν τα πάντα ένα ερείπιο, μια χώρα φάντασμα που ζει στην ψευδαίσθηση του φαγοποτιού και της διασκέδασης.

Σ'αγαπώ γιατί μισούμε τα ίδια πράγματα...

Το βλέμμα που έχει αμφιβολία, που κουράζεται από την ατέρμονη υπομονή και ραγίζει περιμένοντας ένα καλύτερο αύριο.

Τη συγκαταβατικότητα, το "δε βαριέσαι", την έλλειψη ευθυνών, την τύχη που δεν πάει στους τολμηρούς αλλά πολύ απλά στους .... τυχερούς της ζωής.

Μα πάνω από όλα, σ'αγαπώ γιατί πολύ απλά, όλα αυτά που μισώ και αγαπώ δεν θα είχαν νόημα αν δεν τα μισούσαμε και αγαπούσαμε ΜΑΖΙ.


Δευτέρα, 15 Οκτωβρίου 2012

Το κυλικείο

Σήμερα έκανα κάτι πρωτότυπο. Πήγα με τον φίλο μου το Χρήστο για καφέ στα ΤΕΙ Σερρών. Ήδη από το λεωφορείο άρχισα να νιώθω άβολα. Ανέβαζα τον μέσο όρο ηλικίας (αν εξαιρέσεις τον οδηγό). Παντού γύρω μου ακούγονταν κινητά, μουσικές γέλια. Άλλοι αγχωμένοι γιατί άργησαν στο μάθημα, άλλοι ξένοιαστοι, άλλοι με ένα τηλέφωνο στο αυτί. Ίδιο σκηνικό και στην πύλη των ΤΕΙ μέχρι που πήγα στο κυλικείο. Γινόταν το αδιαχώρητο. Όλοι μαζί για έναν φραπέ, ένα τσιγάρο στα κλεφτά. Άλλοι  άραζαν ξένοιαστα κάνοντας κοπάνα, άλλοι βιάζονταν να πάρουν τον καφέ και να πάνε για μάθημα, παντού όμως γέλια, ούτε ένα λυπημένο πρόσωπο. Η αίθουσα του κυλικείου ήταν βγαλμένη από άλλη χώρα, από άλλη πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα όπου δε υπάρχουν προβλήματα, οικονομική κρίση, έκτακτη εισφορά, τιμή πετρελαίου, "τι θα φάμε σήμερα", χαράτσι της ΔΕΗ, τρόικα, φορολογία.
Τα προβλήματα είναι τόσο απλά και ταυτόχρονα τόσο πολύπλοκα. Που θα βγούμε σήμερα, τι θα φάμε, γιατί δεν παίρνει τηλέφωνο, γιατί δεν με κάνει add στο facebook. Μια άλλη πραγματικότητα, μια άλλη διάσταση.

Θέλοντας και μη ο νους μου πήγε στα παλιά, γύρω στα οκτώ χρόνια πριν. Παρόμοιο κυλικείο, ίδια ξενοιασιά, ίδιοι προβληματισμοί. Είσαι φοιτητής, Η ΖΩΗ ΣΟΥ ΑΝΗΚΕΙ. Ή μήπως όχι;

Όταν ήμασταν φοιτητές είχαμε έναν ρομαντικό εγωκεντρισμό. Όλοι το περνάνε σαν ίωση. Νομίζεις πως είσαι ο βασιλιάς ή η βασίλισσα του κόσμου. Θα σπουδάσεις, θα τελειώσεις, θα περνάς καλά, θα έχεις τους ίδιους φίλους ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ, θα βρεις τον έρωτα και την σούπερ ντουπερ wow δουλειά και θα ζήσεις happily ever after. Το τι παραμύθι φάγαμε δεν λέγεται. Επίσης όλοι ξέραμε ότι τα ΑΤΜ ξερνάνε λεφτά ποτέ όμως δεν αναρωτήθηκε κανείς πως βγαίνουν αυτά τα ρημάδια (εκτός από σπάνιες και αξιέπαινες περιπτώσεις όπου κάποιος δούλευε για να σπουδάζει γιατί πολύ απλά δεν είχε άλλη επιλογή).

Έπρεπε να περάσουν ανεπιστρεπτί τα χρόνια των σπουδών για να έρθουμε όλοι αντιμέτωποι με την ωμή πραγματικότητα. Ευθύνες, ανεργία, δυσκολία. Οι περισσότεροι τουλάχιστον. Το χειρότερο όμως δεν είναι αυτό. Η μεταμόρφωσή μας είναι το χειρότερο. Παλεύουμε όλοι για μια θέση στο δημόσιο (με σύμβαση, λεφτά της πλάκας που θα τα πάρεις του αγίου ανήμερα). Έχουμε γίνει άγρια θηρία. Μας έχει καταβάλλει μια μυστικοπάθεια. Μόλις βγει μια προκήρυξη τρέχουμε να κάνουμε όλοι τα χαρτιά μας και προσευχόμαστε να μην τη δει κανείς. Ευχόμαστε το κακό του άλλου, την αποτυχία, την καταστροφή. Οι φίλοι πλέον δεν βοηθούν ο ένας τον άλλον. Που πήγαν οι παρέες, τα γέλια, οι χαρές. Τα μεθύσια στα σπίτια, οι εκμυστηρεύσεις, οι συγκινήσεις; Ένα τίποτα, ένας αέρας. Μεγαλώσαμε και σκληρύναμε.

Σαν άτομο έχω βοηθήσει πολύ θεωρώ. Έδινα την βοήθεια μου ανιδιοτελώς και με έναν αλτρουϊσμό που ώρες ώρες τον μισώ και ώρες ώρες τον λατρεύω γιατί πολύ απλά είναι μέρος του χαρακτήρα μου και δεν θα σας αφήσω να τον διαβρώσετε.

Ήθελα πολύ λοιπόν να πω σε όλα αυτά τα ανυποψίαστα παιδιά του ΤΕΙ πως κάποια μέρα όλα αυτά θα γίνουν καπνός αλλά θεώρησα πως έχουν δικαίωμα στην ανεμελιά. Ίσως είναι και η τελευταία φορά που θα την ζήσουν και τους εύχομαι ολόψυχα καλή επιτυχία. Μακάρι όταν τελειώσουν τα πράγματα να είναι καλύτερα.

Αφιερωμένο σε κάποιους που ακόμα και σήμερα στις δύσκολες αυτές μέρες σηκώνουν το τηλέφωνο και λένε: "Γεια σου! Είδα μια αγγελία που πιστεύω σου ταιριάζει. θες να κάνεις τα χαρτιά σου;". Και πιστέψτε με ....είναι λίγοι...

Κυριακή, 14 Οκτωβρίου 2012

Ζω περιμένοντας να ζήσω!


Με αφορμή την επίσκεψη ενός φίλου κατέληξα στο εξής συμπέρασμα. Ζούμε περιμένοντας να ζήσουμε. Πόσο παράδοξο ακούγεται; Πόσο μάταιο.
Ζούμε περιμένοντας να ζήσουμε, περιμένοντας μία καλύτερη δουλειά (ή μήπως να πω ΜΙΑ δουλειά;), ένα καλύτερο σπίτι, μία σχέση, μία καλύτερη σχέση, καλύτερη ποιότητα ζωής, έναν γάμο, ένα παιδί.... ουφ! Η λίστα είναι ατελείωτη.

Μας πιπιλάνε τα αυτιά με new age philosophy βλακείες του τύπου: "Ζήσε το σήμερα!", "Άδραξε τη μέρα!".Και ερωτώ εγώ! ΠΩΣ;

Έχω γνωρίσει κατά καιρούς άτομα (ως επί τω πλείστον άντρες), οι οποίοι όντως ζούσαν για το σήμερα. Έκαναν ότι τους καπνίσει, ζούσαν ανέμελα σαν χίπιδες, άλλαζαν χώρα διαμονής ανάλογα με τα γούστα, την τάσης της εποχής, το όνειρο που είδαν χθες βράδυ. Η ζωή τους είναι ένα ατέλειωτο λούνα παρκ και φροντίζουν να αλλάζουν τρενάκι συχνά για να μην βαριούνται κιόλας. Η συγκλονιστική αυτή ζωή βέβαια έχει και τα αρνητικά της. Μόλις έχτιζαν έναν δεσμό αγάπης, έρωτα φιλίας τέλος πάντων έπρεπε να αναχωρήσουν. Αυτά τα άτομα ΔΕΝ φοβούνται την μοναξιά (ή προσποιούνται ότι δεν την φοβούνται) και βάζουν όρια και σύνορα στο attachment και την συντροφικότητα. Η ζωή τους θα μπορούσε να γίνει μιας πρώτης τάξεως best seller αλλά ερωτώ εγώ ποιος θα το διάβαζε;

Θα το διαβάζαμε όλοι εμείς οι οποίοι ζούμε περιμένοντας  να ζήσουμε. Όλοι εκείνοι που όταν ακούνε μουσική στο αστικό ονειρεύονται με τα μάτια ανοιχτά αλλά αν τους ρωτήσεις ποια είναι τα όνειρά σου θα φοβηθούν να σου τα πούνε. Όλοι αυτοί που όταν έφτασε η στιγμή να διαλέξουν μεταξύ του συμβατικού και του συναρπαστικού διάλεξαν το συμβατικό. Γιατί κακά τα ψέμματα το συμβατικό έχει μια γλύκα. Τη γλύκα του εύκολου, του εύπεπτου και του κοινωνικά αποδεκτού.

Δεν θα κρίνω τις συμβατικές επιλογές. Αυτές οι επιλογές ήταν η ζωή μου η ίδια για πολλά χρόνια. Η συμβατική δουλειά, η συμβατική σχέση, η συμβατική φιλία. Όμως καθώς βαδίζω στα 30 τα όνειρα μέσα μου αρχίζουν να τρίζουν σαν αποκαΐδια που δεν λένε να σβήσουν αλλά τρεμοπαίζουν σαν να θέλουν να αρπάξουν φωτιά. Είχα την επιλογή της συμβατικότητας και την επιλογή του διαφορετικού.

Έτσι και γω. Ζω περιμένοντας να ζήσω. Την καλύτερη δουλειά, το καλύτερο μέλλον. Σε έναν άλλο τόπο που δεν έχει γίνει ακόμα συμβατικός. Σε δύο μήνες και κάτι...

Καλή επιτυχία σε όλους μας.   

Παρασκευή, 12 Οκτωβρίου 2012

Γιατί δεν είμαι αισιόδοξος άνθρωπος

Όσοι με ξέρουν καλά ξέρουν πως ανέκαθεν ήμουν απαισιόδοξος άνθρωπος. Το ροζ μου αρέσει σαν χρώμα αλλά δεν θέλω να έχει πολύ ροζ στη ζωή μου. Μου αρέσει ενίοτε και το dark, το απαισιόδοξο, το μίζερο. ΔΕΝ μπορώ να συναναστρέφομαι με υπερβολικά χαρούμενους και θετικούς ανθρώπους. Με αποσυντονίζουν, με βγάζουν από τα ρούχα μου, με εκνευρίζουν βρε αδερφέ. 

Αυτό όμως που έχω παρατηρήσει είναι πως οι εκνευριστικά χαρούμενοι άνθρωποι είναι και .... κωλόφαρδοι. Και όχι μόνο είναι κωλόφαρδοι αλλά δεν περνάνε και καμία δυσκολία γιατί απλούστατα όλα πάνε ρολόι. Τα "δράματα" που συνήθως βιώνουν αυτοί οι χτυπημένοι από την μοίρα άνθρωποι είναι τα εξής :      
  • Δεν μπόρεσα να πάρω 8 που ήθελα σε αυτό το μάθημα και πήρα 7 αλλά δεν πειράζει στο άλλο θα γράψω 9!!!  (βαθμός ανάγκης για μπουνιά στη μάπα ???)
  • Είμαι πολύ στεναχωρημένη γιατί ο Ηλίας και ο Μάνος μαλώνουν συνεχώς. Είναι φίλοι χρόνια και είναι πολύ λυπηρό.... Πρέπει κάτι να κάνουμε! (Ναι! Σαν να μην έφταναν τα δικά μας θα μπλέξουμε και μεις τα μπούτια μας!)
  • Η φίλη μου είναι πληγωμένη! Χώρισε με τον δικό της...Θα της προτείνω να πάμε για ράφτινγκ στον Αγκίτη και να αρχίζουμε μαθήματα power yoga!!! (To να ακούσετε καψουροτράγουδα και να λιώσετε στο μπαλκόνι δεν παίζει σαν σενάριο ε;;;;γρρρρρρ). 
Κάποια στιγμή όμως μου ήρθε η θεία φώτιση! Ναι, ώρες ώρες νιώθω σαν angry bird. Θέλω να εκτοξευτώ και να συνθλίψω τα θετικά άτομα (πράσινα γουρούνια). Αλλά μήπως αυτή η θετική ενέργεια προσελκύει καλή τύχη;;; Μήπως; Μου το είχε πει και η μαμά μου με την αφέλεια της χίπισσας που κρύβει μέσα της αλλά δεν την πίστεψα. Το μαμάτο όμως με την θετική ενέργεια είναι ότι έρχεται εκεί που δεν το περιμένεις. Ξυπνάς μια μέρα και τσοοουυυπ νιώθεις ότι θέλεις και μπορείς να κατακτήσεις όλο τον κόσμο! Πρόσφατα απολύθηκα από μια δουλειά. Μία δουλειά που δεν μου ταίριαζε. Δεν το κρύβω πως υπήρχαν στιγμές που έπεφτα να κοιμηθώ και δεν ήθελα να περάσει η νύχτα. Άγχος και απαισιοδοξία. Την στιγμή που μου ανακοινώθηκε η απόλυση ένιωσα σαν τον αγαθό γίγαντα του Green Mile που έβγαζε από το στόμα του μαύρα μαμούνια. Ήμουν πλέον σίγουρη. Η απαισιοδοξία ήταν τα μαύρα μαμούνια. Και πιστέψτε με ήταν πολλά. 

Εννοείται πως μετά από λίγες μέρες επανήλθα στον παλιό κακό μου εαυτό. Γιατί είπαμε. Ναι μεν αισιοδοξία αλλά όχι άλλη αβάσταχτη θετικότητα!!! :-)

Αφιερωμένο σε ένα άτομο που δεν είναι πλέον στη ζωή μου αλλά κάποτε μισήσουμε μαζί τους βασανιστικά θετικούς ανθρώπους ακούγοντας κοψοφλέβικα τραγούδια σε ένα μπαλκόνι κάνοντας πιο dark τις νύχτες μας! 
Καληνύχτες.

Πέμπτη, 11 Οκτωβρίου 2012

Η ίωση της ανεργίας!


Η ίωση σε χτυπάει ύπουλα. Ξαφνικά νιώθεις τα πόδια σου κομμένα, το κεφάλι σου βαρύ. Λες "έλα μωρέ μπορεί να κρύωσα". Τα μάτια κοκκινίζουν, τα δέκατα ανεβαίνουν και αρχίζει και το ρίγος που σε κάνει να αισθάνεσαι λες είσαι στην Παταγονία με brazilian μαγιό. Θες να κοιμηθείς και όταν ξυπνήσεις να έχεις γίνει περδίκι. Και το σημαντικότερο ΔΕΝ μπορείς να κάνεις τίποτα.

Πιες τσάι. Μα δεν πονάνε τα λαιμά μου!

Πάρε Ντεπόν! Μα δεν είμαι άρρωστη.

Κάνε κρύα ντουζ και κομπρέσες! Μα δεν έχω πυρετό. ΙΩΣΗ έχω!

Μένεις κουκουλωμένος και ελπίζεις. Θες να πέσεις σε λήθαργο. Και κάποια μέρα ΝΤΑΝ ανοίγεις τα μάτια και νιώθεις τις δυνάμεις να επιστρέφουν.

Χτυπάει το κινητό. "Θα έρθεις για καφέ;".

Πλύνεσαι, ντύνεσαι, αρπάζεις κλειδιά και κατευθύνεσαι χαμογελαστός χαμογελαστός στο σημείο συνάντησης.
Έκπληκτα βλέμματα τριγύρω.

"Μπα; Είσαι καλά;"
"Έλα μωρέ....Ίωση ήταν και πέρασε..."

Ανεργία δεν σε φοβάμαι είσαι μια ίωση. Έδειξες τα ύπουλα σημάδια σου πιο πριν αλλά σε αγνόησα. Εξαπλώνεσαι συνέχεια, κολλάς από τον έναν στον άλλον αλλά θα περάσεις. Και ήδη έχεις περάσει. Απλά πρέπει να περάσω τα συμπτώματα αλλιώς τί ανεργία/ ίωση είσαι;