Κυριακή, 30 Δεκεμβρίου 2012

Σερραϊλα part 1...

Πριν λοιπόν αποχωρήσω από την μάταια τούτη πόλη καλό θα ήταν να αφιερώσω 1-2 ποστς για αυτή την πόλη που τόσο λατρεύουμε να μισούμε. ΤΑ ΣΕΡΡΑΣ. Ξέρω εκ των προτέρων πως πολλοί θα είστε αντίθετοι με όσα γράψω αλλά όπως και να έχει την αλήθεια μου θα την πω. Λοιπόν ξεκινάω.

  1. Οι Σερραίοι είναι οι πιο τοπικιστές άνθρωποι που έχω γνωρίσει στην ζωή μου! Θεωρούν πως οι Σέρρες είναι ο πιο μαγικός τόπος του πλανήτη. Το πρόβλημα είναι πως δεν έχουν επιχειρήματα. Ναι συμφωνώ έχουμε την ωραία κοιλάδα, ένα κάστρο στο λόφο του Κουλά αλλά μετά τι; Ε μετά προφανώς επειδή ξεμένουν από επιχειρήματα στρέφονται στην επαρχία των Σερρών όπως Κερκίνη, σπήλαιο Αληστράτης κλπ κλπ. Αίσχος. Η πολεοδομία των Σερρών είναι καταστροφική. Τα όμορφα νεοκλασικά κτίρια είναι πλέον λιγοστά (λόγω πυρκαγιών), και η πόλη γκρίζα και μουντή. Το τοπίο συμπληρώνουν 4-5 γκρεμισμένα τζαμιά τα οποία προφανώς κανένας δεν μπήκε στον κόπο να τα αναπαλαιώσει και να τα αναδείξει. 
  2. Οι Σερραίοι μπορούν να πιουν καφέ όποια στιγμή της ημέρας και να είναι όπου και αν βρίσκονται, ότι και αν κάνουν. Μπορούν στην κυριολεξία να φύγουν από το προσκέφαλο της ετοιμοθάνατης γιαγιάς τους και να πάνε για καφέ στο κυλικείο του νοσοκομείου (το οποίο τώρα που το σκέφτομαι αν έβγαζαν λίγα σταντάκια μια χαρά στέκι θα γινότανε). Όποια ώρα της ημέρας και να περάσεις από το πεζόδρομο θα δεις κόσμο να πίνει καφέ (και περιέργως τα πρωινά μόνο άντρες). Θα μου πείτε σιγά το πράγμα όλη η Ελλάδα χασομεράει στα καφέ. Ναι φίλοι μου αλλά στις Σέρρες δεν μπορείς να πιεις καφέ καθιστός. Πρέπει να είσαι σε σταντ, όρθιος, με φωτορυθμικά και τη Δέσποινα Βανδή στη διαπασών. Μάλιστα αυτή τη στιγμή που γράφω αυτό το κείμενο στα πλακόστρωτα του κέντρου γίνεται το σώσε. 
  3. Οι Σερραίοι δεν χορεύουν! Διασκέδαση στις Σέρρες σημαίνει βγαίνω σε καφε-μπαρ-κλαμπάκι-μπουζούκι (αυτή η all day cafe bar blah blah blah), μου αναλογεί μισό τετραγωνικό μέτρο, είμαι ακούνητος αμίλητος και αγέλαστος και πίνω ποτό. 
  4. Οι Σερραίοι θανατοποινίτες έχουν ως τελευταίο γεύμα ΤΑ ΣΟΥΒΛΑΚΙΑ. Είναι διάσπαρτα και είναι παντού. Ανακατεμένα με τις καφετέριες, ξεφυτρώνουν από παντού. Πίνεις ποτό σε αυτή την μαλακία all day cafe bar και σου έρχεται ταυτόχρονα και η μυρωδιά της τσίκνας. Είναι γεμάτα όλες τις ώρες, δεν κόβουν αποδείξεις και όταν τους ζητάς σε κοιτάζουν λες και τους ζήτησες να κόψουν τις ντομάτες σε κύβους. 
  5. Οι Σερραίοι έχουν ψύχωση με το τοπικό πρωτάθλημα. Οι ντόπιοι ποδοσφαιριστές μας έχουν την στόμφα του Πίκε. Νιώθουν πως είναι ότι καλύτερο πέρασε από τον αθλητισμό. Κυκλοφορούν σε καφέ τα πρωινά πίνοντας φρέντο εσπρέσσο και διαβάζοντας εφημερίδα. Πιθανόν να τους αναγνωρίσεις μες το πλήθος από τις γκαριδοφωνάρες τους: "Άε βε μαλάκα αφού σου είπα οφσάιντ ήταν". Φοράνε φουσκωτό αμάνικο και γυαλί καθρέπτη. Επικίνδυνο είδος προς αποφυγή. Σε αυτή την κατηγορία ανήκουν και οι διαιτητές. 
  6. Άλλο ένα επικίνδυνο είδος είναι οι πλέον μεσήλικες barmen και pr σε μαγαζιά. Αυτές οι φάτσες  κυκλοφορούν στην νυχτερινή ζωή της πόλης από τότε που ξεκίνησα να βγαίνω (δηλαδή εδώ και 10 χρόνια). Ξεκίνησαν δειλά και ταπεινά από σέρβις και από τότε βαθμοφορούνται σαν τον στρατό. Κάποιοι παρέμειναν μπαρμάνια, άλλοι ανέβηκαν βαθμίδα και ανέλαβαν δημόσιες σχέσεις. Στόχος και όνειρο απατηλό όλων ανεξαιρέτως να πάρουν μετοχές από τα μαγαζιά και να συνεχίσουν το όμορφο ταξίδι στη νύχτα... ΕΛΕΟΣ. Πάρτε σύνταξη επιτέλους. Έχω βαρεθεί να βλέπω τις ίδιες ρυτιδιασμένες από τα ξενύχτια φάτσες να μου βάζουν ποτό ή να μου υποδεικνύουν που να κάτσω! Θα κάτσω όπου γουστάρω εγώ. Πρώτα βρείτε να κάνετε μια σοβαρή δουλειά και μετά πουλήστε μαγκιά! Και όπως λέει και ο Μάκιους ΣΤΑ ΤΡΕΝΑ!!!
  7. Στις Σέρρες δεν έχεις το δικαίωμα να είσαι διαφορετικός. Τουτέστιν δεν έχεις το δικαίωμα να ακούς διαφορετική μουσική. Τί;;;; Ακούς λάτιν; Τζαζ; Γύφτικα; Τρανς; Ποιος νομίζεις ότι είσαι; Κάτσε στα αυγά σου και άκου την ίδια κονσέρβα μουσική που παίζουν σε όλα τα μαγαζιά. Δηλαδή, ξεκινάμε από τσιλ άουτ (γιατί έχουμε και ένα επίπεδο βεβαίως βεβαίως), συνεχίζουμε με μπιτάκια και στη μία μην ανησυχείς θα παίξει ο Παντελίδης. 
  8. Στις Σέρρες δεν έχεις το δικαίωμα να επωμιστείς τα αγαθά του καπιταλισμού όπως Ζάρα, Η&Μ, Village, Starbucks κλπ κλπ. Δεν υπάρχει χώρος για τίποτα ξενόφερτο. Θα σκάσεις θα πλαντάξεις αλλά θα δεις τη ταινία σε ένα σινεμά που ούτε ο ίδιος ο παραγωγός της ταινίας δεν θα δεχόταν να την δει. Έχω μία υποψία πως δεν φταίει ο μεσαιωνικός εμπορικός σύλλογος που έχει ασκήσει βέτο στην ύπαρξη του πολιτισμού στην πόλη μας. Ίσως το να λες "Αχ άσε άσε πήγα Θεσσαλονίκη χθες και είδα μία ταινία....τέλεια! Πήρα και 2 μπλουζάκια από Ζάρα! Που να στα λέω!!!" έχει άλλη γλύκα... και ο νοών νοείτω......
  9. Και μιας που ανέφερα Θεσσαλονίκη ας αναφέρω και αυτό... Πάντα θέλουμε να μιμούμαστε την συμπρωτεύουσα. Κάνει η Θεσσαλονίκη τα all day cafe blah blah blah bar;;; Ε, σε ένα χρόνο τα κάνουμε και μεις. Εντάσσει η Θεσσαλονίκη το μενού το καφετεριών πρωινό και έξτρα περιποιημένο κλαμπ σάντουιτς και κοτομπουκιές;;; Ε τι; Να μην τα βάλουμε και μεις; Ρε βλάχοΣερραίε, στο εξωτερικό το πρωινό το τρώνε στις καφετέριες 8 η ώρα το πρωί πριν πάνε στην δουλειά, όχι μία η ώρα το μεσημέρι με εφημερίδα σε σταντ και ύφος καρδιναλίων! Βλάχε ε βλάχε είχες και στην Πεντάπολη κοτομπουκιές με σος γιαουρτιού και πιπερόριζας. (η αναφορά της όμορφης Πεντάπολης ήταν τυχαία). 
Η Σερραϊλα λοιπόν ήταν είναι και θα υπάρχει. Αλλά ας μου λύσει κάποιος μία απορία. Όλοι εσείς οι πρώην συμμαθητές και πρώην συμφοιτητές που όποτε σας πετύχαινα σε πούλμαν, τρένα και αεροπλάνα βρίζατε όλοι την "πανέμορφη" πόλη μας ΓΙΑΤΙ ΓΥΡΙΣΑΤΕ ΟΛΟΙ ΕΔΩ; Ε; Ε; 

Κυριακή, 16 Δεκεμβρίου 2012

Που είναι τα Χριστούγεννα οεο;


Φέτος τα Χριστούγεννα έχουν μία ιδιαιτερότητα. Δεν υπάρχουν. Ή για να είμαι πιο επιεικής τουλάχιστον εγώ δεν τα νιώθω. Και όχι δυστυχώς δεν είμαι άτομο που με μελαγχολούν οι γιορτές και τις μισώ. Κάθε Χριστούγεννα 1) φαγωνόμουν να στολίσω το δέντρο και τα κάγκελα από αρχές Νοέμβρη και 2) Η μόνιμη λίστα του youtube περιελάμβανε όλα τα γνωστά ακούσματα τύπου "All I want for Christmas is you", "Last Christmas", "White Christmas", "Χρόνια πολλά" κλπ κλπ. Η υστερία μου έφτανε σε τέτοιο σημείο που έβγαζα ιαχή χαράς μόλις έβλεπα την πρώτη νιφάδα, έτρωγα με δέος το πρώτο μελομακάρονο της γιαγιάς και αισθανόμουν τέλος πάντων πολύ τυχερή που γεννήθηκα σε χώρα που γιορτάζουν τα Χριστούγεννα.

Ενίοτε το όλο σκηνικό συμπλήρωναν τα χίλιο φορτωμένα μπαλκόνια (ναι ακόμα και ο "άϊντι μάλε" στολισμός με ενθουσίαζε), οι πλατείες, τα μεγάφωνα των δήμων, η καθιερωμένη επίσκεψη στην Ονειρούπολη της Δράμας. 

Το ψιλιάστηκα μέσα Νοέμβρη. Ξαφνικά σχεδόν κανείς δεν μετρούσε αντίστροφα μέρες για τα Χριστούγεννα. Κανένας δεν ανέβαζε Mariah Carey, Σάκη Ρουβά, Δέσποινα Βανδή και Wham. Είπα να δώσω λίγο χρόνο περιθώριο. Ο Νοέμβρης βγήκε και μπήκε ο Δεκέμβρης. Τα μπαλκόνια ακόμα άδεια με ελάχιστες εξαιρέσεις, το δέντρο στο πατάρι, τα τραγούδια στο youtube μην έχουν ελληνικά σχόλια, και τα ζαχαροπλαστεία ίσα που άρχισαν να φουρνίζουν τους πρώτους κουραμπιέδες. Απελπισία. 

Όχι δεν μου λείπουν οι άϊντι μάλε στολισμοί των μπαλκονιών, δεν μου λείπουν οι φωταγωγημένες πλατείες, τα μεγάφωνα να παίζουν τέρμα Σάκη Ρουβά, οι πλαστικοί Αη Βασίληδες και η μυρωδιά των μελομακάρονων της γειτόνισσας. Μου λείπει το Christmas Spirit. Μου λείπει αφάνταστα και ανελέητα. 

Κάποτε το τζάκι το ανάβαμε για μαγκιά και ντεκόρ. Ήταν πολύ κουλ να αράξεις δίπλα με ένα ποτήρι κόκκινο κρασί (ή κακάο) και να χουχουλιάσεις.Άντε και αν είσαι λίγο βουκουλικός και παραδοσιακός να ψήσεις κανένα λουκάνικο Τζουμαγιάς. Τώρα πλέον χουχουλιάζω γιατί πολύ απλά ΔΕΝ μου φτάνει η ζέστη από το αναθεματισμένο το κλιματιστικό. Το τζάκι πλέον το χρησιμοποιούμε όπως χρησιμοποιούσαν τη φωτιά οι άνθρωποι των σπηλαίων. ΓΙΑ ΖΕΣΤΗ. Η μόνη διαφορά είναι πως γύρω μας δεν υπάρχουν τα τοιχώματα της σπηλιάς αλλά, LCD τηλεόραση, σκρίνιο από ξύλο οξιάς, και πολυθρόνες ΙΚΕΑ να μας θυμίζουν την ματαιοδοξία των προηγούμενων χρόνων. Και καταλήγω πλέον στο κοινότοπο συμπέρασμα πως όταν οι άνθρωποι έχουν προβλήματα επιβίωσης δεν έχουν χώρο για χαρές και πανηγύρια.

Η τρόικα λοιπόν φίλοι μου δεν μας αφαίρεσε μόνο λεφτά από τη τσέπη αλλά δυστυχώς μας πήρε και το πνεύμα των Χριστουγέννων. Και είναι κρίμα και άδικο γιατί αυτά τα Χριστούγεννα είναι η δική μου ευκαιρία να αποχαιρετήσω κάποια πολύ αγαπημένα πρόσωπα and it just doesn't feel right anymore. 
Επίσης λυπάμαι τα παιδάκια που έχουν κάθε δικαίωμα να ζήσουν τα φαντασμαγορικά Χριστούγεννα που ζήσαμε όλοι μας. 

Εύχομαι λοιπόν τα φετινά Χριστούγεννα να είναι διδακτικά για όλους μας. Όπως ακριβώς ήταν για τον Σκρουτζ Εμπενάιζερ στο ομώνυμο έργο του Ντίκενς. Εύχομαι να εκτιμήσουμε την απλότητα που κρύβουν οι καθημερινές απολαύσεις της ζωής. Να ξεγυμνώσουμε τα Χριστούγεννα από το υλιστικό περιτύλιγμα και να βιώσουμε τα απλά, λιτά, απέριττα Χριστούγεννα της ζωής μας. Ας γίνουν τα Χριστούγεννα της καρδιάς μας. 

Ας κάνουμε μια καλή πράξη χωρίς να περιμένουμε ανταπόδοση. 
Ας κάνουμε ένα χειροποίητο δώρο. 
Ας μαζευτούμε όλοι μαζί στα σπίτια και ας γιορτάσουμε με λίγα και καλά. 
Ας εκτιμήσουμε ακόμα και τον κουραμπιέ που καταπίνουμε. 
Ας ζητήσουμε αυτή τη ρημάδα τη συγγνώμη από αυτόν που πληγώσαμε. 
Ας πούμε σε κάποιον ότι τον αγαπάμε. 

Ποιος ξέρει; Ίσως τα Χριστούγεννα του 2013 να είναι χειρότερα. Όλα πλέον είναι πιθανά.... 

Κάλο κουράγιο σε όλους και ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ! 
ΥΓ: Η επιλογή της εικόνας δεν είναι τυχαία. Είναι γκρίζα χωρίς κόκκινο και πράσινο. Χωρίς χαρωπούς χιονάνθρωπους. Αυτή η εικόνα είναι όπως βλέπω τα Χριστούγεννα φέτος. Μακάρι να βρω λίγη χρυσόσκονη να τη χρωματίσω.....



Πέμπτη, 13 Δεκεμβρίου 2012

My big greek-cypriot evs project!


Tέλειωσε λοιπόν και η πρώτη αποστολή στην πανέμορφη Κύπρο και τα συναισθήματα είναι ανάμεικτα! Ας ξεκινήσουμε με αλήθειες.. Πόσοι από εσάς με συμβουλέψατε να προσέχω γιατί οι Κύπριοι είναι περίεργοι άνθρωποι, μονόχνωτοι, μουντρούχοι, πονηροί κοκ. Εγώ για να πω την αμαρτία μου ιδιαίτερη πείρα δεν έχω γιατί όταν ήμουν φοιτήτρια δεν έκανα παρέα με Κύπριους και ούτε ασχολήθηκα περαιτέρω. Έβαλα λοιπόν και εγώ με την σειρά μου τον μανδύα της προκατάληψης πάνω μου και ξεκίνησα για το ταξίδι στον νέο τόπο διαμονής μου. Πόσο λάθος έκανα....

Το πρώτο που παρατήρησα είναι ο καιρός! Εύκρατος και ζεστός ένας δικός μας Οκτώβριος σαν να λέμε. Όχι ότι ο καιρός αποτελούσε κάποιο κώλυμα για μένα.

Περίμενα λοιπόν να δω με αγωνία τον μελλοντικό τόπο διαμονής μου. Όποτε μου περιέγραφε κάποιος την Κύπρο έμενε περισσότερο στις παραλίες, στην Αγία Νάπα και γενικά ότι μπορει να σου προσφέρει αυτό το νησί το καλοκαίρι. Κάνεις δεν μπήκε στον κόπο να με ενημερώσει πως η Κύπρος διαθέτει τα πιο όμορφα χωριά που έχω δει στην ζωή μου. Πετρόχτιστα, πνιγμένα στο πράσινο, παραδοσιακά όσο δεν πάει. Αν με ρωτήσεις πως είναι η Λεμεσσός δεν έχω απάντηση. Αν με ρωτήσεις όμως πως είναι οι κοινότητες που περιηγήθηκα μπορώ να σου αναλύω για ώρες.

Εμένα προσωπικά σαν Μαρία δεν με έχουν αγκαλιάσει έτσι άνθρωποι που γνωρίζω για πρώτη φορά. Από τον τόπο φιλοξενίας μου (σε σπίτι που ανήκει σε πασίγνωστο Κύπριο επιχειρηματία), από τα φιλέματα και τα τραπεζώματα, από τη συγκινητική υποδοχή και το γεύμα που παρατέθηκε για να μας αποχαιρετήσουν. Ειλικρινά δεν έχω λόγια και πραγματικά τους ευχαριστώ τόσο πολύ για όλα μέσα από την καρδιά μου. Μακάρι να φανώ ισάξια των προσδοκιών τους!


Το σπίτι που θα μένω ένα όνειρο!  Γενικά δεν θέλω να αναφέρω πολλά γιατί με βρίσκετε σε μία φάση ανυπομονησίας που θέλω να ξαναγυρίσω τρέχοντας να μείνω στο πανέμορφο σπιτάκι μου στο χωριό και να ξεκινήσω δουλειά!

Αυτό το blog θα έχει σύντομα ένα επίσημο αδερφάκι! Εκεί θα αναφέρουμε αναλυτικά με τον συνάδελφό μου τις δράσεις του ΣΚΕ Κουρή-Ξυλούρικου όπου θα εργαζόμαστε και θα σας κρατήσουμε ενήμερους προάγοντας ταυτόχρονα και τις δράσεις των κοινοτήτων.

Είμαι τόσο ενθουσιασμένη!!!

Ευχαριστώ όλους όσους με στήριξαν και κυρίως ευχαριστώ τους Κύπριους μελλοντικούς συγχωριανούς μου (χαχα) που με αγκάλιασαν με τόση θέρμη!

FINALLY! LETS GET TO WORK!






Τρίτη, 27 Νοεμβρίου 2012

Stupid people shut up!

Ναι κυρίες και κύριοι! Το να είσαι βλάκας είναι προνόμιο! Είναι ίσως το μεγαλύτερο συμπέρασμα στο οποίο έχω καταλήξει ποτέ. Όσο και να θέλω να το αγνοήσω αυτό το συμπέρασμα επιβεβαιώνεται σχεδόν καθημερινά μέσα μου. Θα μου πείτε σιγά το συμπέρασμα, εμένα όμως με βασανίζει. Ναι να το δεχτώ είσαι βλάκας. Γιατί όμως μου τρίβεις την βλακεία σου στα μούτρα μου; Γιατί με επιβεβαιώνεις κάθε φορά που πάω να αναθεωρήσω;

Η γιαγιά  μου συνήθιζε να λέει ότι οι πουτάνες και οι χαζές έχουν τις τύχες τις καλές. Κάποτε γελούσα. Πλέον το μόνο που κάνω είναι να συμπληρώσω αυτή την φράση βάζοντας κόμματα. Εξηγούμαι. Οι πουτάνες, οι χαζές, οι πονηρές, οι μοχθηρές, οι κουτοπόνηρες, οι γελοίες, αυτές που έχουν μέσο, οι κακομαθημένες κλπ κλπ κλπ. Κάθε μέρα εφευρίσκω ένα διαφορετικό επίθετο και η λίστα πάει λέγοντας. Και επειδή είμαι άνθρωπος που του αρέσει να δίνει παραδείγματα συνεχίζω.
Δεδομένο νούμερο 1.: Βρίσκεις μία δουλειά (γκούχου γκούχου δημοσίου).
Δεδομένο νούμερο 2.: Ακόμα και η επτάχρονη ξαδέρφη μου είναι σε θέση να αντιληφθεί πως αυτός ο διαγωνισμός είναι στημένος, κάποιο λάκκο έχει φάβα τέλος πάντων.
Δεδομένο νούμερο 3.: Υπερηφανεύεσαι με την πρώτη ευκαιρία που βρήκες αυτή την δουλειά. Υποκρίνεσαι ότι είναι καρμικό. Κάνεις δακρύβρεχτα σχόλια για το πόσο κόπιασες και δικαιώθηκαν τα όνειρά σου.
Στοοοπππππππππ!!! Εμετός.

Και τώρα η επεξήγηση του τίτλου. Είσαι τόσο βλάκας που θα πέσεις να κοιμηθείς χαμογελαστός. Πριν κοιμηθείς μπορεί να διαβάσεις αυτό το άθλιο κείμενο και να πατήσεις και like. Αυτό ζηλεύω φίλοι μου. Όταν είσαι βλάκας δεν καταλαβαίνεις την βλακεία σου και κοιμάσαι ήσυχος. Επίσης υπάρχει και η άλλη κατηγορία όπου δεν είσαι βλάκας αλλά πονηρός και επίσης πέφτεις να κοιμηθείς ήσυχος με χαμόγελο μοχθηρίας. Με αυτή την κατηγορία δεν θα ασχοληθώ γιατί πραγματικά μου είναι αδιανόητο.

Εν πάση περιπτώση επειδή πολύ το κούρασα το θέμα ένα έχω να πω. Έχετε κάθε δικαίωμα να είστε ηλίθιοι. Απλά λυπηθείτε και μας που δεν σας φταίξαμε σε κάτι και είναι άδικο να επωμιζόμαστε την βλακεία σας.

Και ένα αισιόδοξο μήνυμα. Όλοι όσοι ηττηθήκατε από ηλίθιο να θυμάστε. Αυτός ο ρημάδης ο τροχός κάποια φορά θα γυρίσει. Η φύση φτιάχτηκε με σοφία και από μόνη της αποβάλλει τους ηλίθιους. Τώρα όσον αφορά τους πονηρούς και τους αδίσταχτους ελπίζω να φυτρώσει μέσα τους κάποια στιγμή το πράσινο σκουλήκι της συνείδησης. Άλλη γιατρειά δεν υπάρχει.

Goodnight!!!!!

Κυριακή, 25 Νοεμβρίου 2012

Βασανίζομαι...

Τι θα πει κρίση; Αν είχες ένα project να γράψεις μία παράγραφο εκατό λέξεων που θα έπρεπε να περιγράψεις τι είναι η κρίση τι θα έγραφες;

Μιλούσα σήμερα με την φίλη μου την Τάμαρα από την Σερβία και προέκυψε το εξής θέμα. Ζούμε σε δυο χώρες που έχουν βυθιστεί στην ύφεση. Μία Σερβία η οποία  ακόμα προσπαθεί να ορθοποδήσει μετά τον πόλεμο με τις πλάτες των Αμερικάνων και μία Ελλάδα η οποία καταλήγει στον βούρκο  με τις ευλογίες των κλεφτών πολιτικών και των λωποδυτών τραπεζικών. Που είναι η κρίση; Αναφερθήκαμε στις πόλεις μας όπου οι καφετέριες είναι συνεχώς γεμάτες. Οι ταβέρνες επίσης, τα σουβλατζιδικα επίσης. Ειδικά σήμερα που είναι Κυριακή γίνεται το πανδαιμόνιο. Η τυρρανισμένη νεολαία λοιπόν θα σηκωθεί θα φάει μεσημεριανό με την οικογένεια, θα ντυθεί και θα βάλει τα καλά της και βουρ στο καφεδοποτοκέντρο της πόλης. Που είναι η κρίση;

Θυμάμαι τον εαυτό μου όταν ήμουν μικρότερη και ζητούσα χαρτζιλίκι. Μου έδιναν αλλά όχι πάντα. Και αυτό κάποιες φορές πενιχρό. Τι έκανα; Καφέ και τσιγάρα, άντε και έναν γύρο στο χέρι. Σκέφτομαι τον έφηβο της τωρινής εποχής. Έχει λάπτοπ, iphone, και ότι γκάτζετ μπορεί να φανταστεί. Έχει στην τσέπη του χαρτζιλίκι για καφέ, για ποτό, για μπύρα, για σουβλάκια, για κάρτα, για το internet cafe της γειτονιάς του. Δεν θέλω να ακουστώ σαν εφοριακός αλλά απορώ. Που βρίσκουν τα λεφτά; Όταν έχεις να πληρώσεις χαράτσια, δεη, εφορία, λογαριασμούς, γραμμάτια, δόσεις... Η λίστα είναι ατελείωτη.

Και αναρωτιέμαι. Κρίση είναι αυτό; Να μην έχεις λεφτά να εξοφλήσεις λογαριασμούς; Ή μήπως υποβόσκει μία άλλη μεγαλύτερη κρίση; Και αναφέρομαι σαφώς στην κοινωνική κρίση. Σκέφτομαι την προσεχή μετανάστευσή μου που θα γίνει σε ένα μήνα και το μυαλό μου τρέχει κατευθείαν στην προοπτική επιστροφής. "Ω θεέ μου όχι!" σκέφτομαι από μέσα μου. Το χειρότερο σενάριο θα ήταν να γυρνούσα. Γιατί όμως; Τι είναι αυτό που με κάνει να μην θέλω να γυρίσω; Είναι η επαγγελματική προοπτική; Είναι το  ότι θα αντιμετωπίσω πάλι το τέρας της ανεργίας; Είναι τα μέτρα λιτότητας; Παίζουν βαρύνοντα ρόλο βέβαια και αυτά αλλά είναι η κοινωνική κρίση που με έχει εξουθενώσει. Και αναφερόμαι σε πάρα πολλές πτυχές της τις οποίες δεν θα ήθελα να αναφέρω τώρα 1)γιατί το ποστ θα είναι ατελείωτο 2) γιατί δεν έχω κουράγιο να απαριθμώ και να περιγράφω μία πραγματικότητα για την οποία λιθοβολούμαι σε κάθε δημόσια συζήτηση.

Ευλόγως θα μου αντιτείνετε πως παντού υπάρχει κοινωνική κρίση. Ναι σίγουρα συμφωνώ και επαυξάνω. Αλλά... υπήρχε από πιο παλιά. Ξέρεις ότι θα συναντήσεις τα σκατά.- Εδώ όμως, βλέπεις την μεταστροφή η οποία οδηγεί στην παρακμή και κάπως έτσι νιώθεις πως επιπλέεις στον βούρκο. Υπόνομος εκεί, υπόνομος και εδώ το θέμα είναι σε πια σκατά θέλεις να επιπλεύσεις.

Δεν ξέρω ποια κρίση θα κοστίσει πιο πολύ στην Ελλάδα. Η οικονομική ή η κοινωνική. Αλλά  ξέρω ήδη πως δεν θα βγει αλώβητη από αυτό. Η κοινωνική κρίση έχει μία ιδιαιτερότητα. Μπορεί να πάρει πολλές μορφές. Να παραμονεύει σαν τον κακό λύκο σε κάθε γωνιά. Να καταλύει ηθικούς φραγμούς, να σπάζει όρια. Πλήττει οτιδήποτε είναι δομημένο με αξιοκρατία. Υπονομεύει νόμους, ισότητα και ελευθερία του λόγου και του είναι. Είναι σαν γάγγραινα που εισχωρεί βαθιά και σου τρυπάει το μεδούλι.

Δεν ξέρω αν η Ελλάδα μπορεί να σωθεί από την κοινωνική κρίση. Δεν ξέρω ποιος φταίει, τι φταίει. Εμείς που περηφανευόμασταν για την ηθική μας σαν χώρα, για το φιλότιμο (που όπως λέμε δεν μπορεί να μεταφραστεί σε καμία γλώσσα) πως καταντήσαμε έτσι. Φαντάζομαι πως υπάρχει γιατρειά. Ένα είναι σίγουρο. Δεν θέλω να μείνω εδώ και να κοιτάζω την κατρακύλα. Καλύτερα να βλέπω την κατρακύλα άλλων.

Πολλές φορές με έχουν κατηγορήσει για ανθέλλην. Ίσως γιατί έχω φίλους από όλο τον κόσμο. Ίσως γιατί δεν είμαι ρατσίστρια και εθνικόφρων. Ίσως γιατί δεν συμμερίζομαι απόψεις του τύπου "Η Πόλη θα γίνει δικιά μας", "Ο ελληνικός πολιτισμός είναι ο λαμπρότερος της ιστορίας" κλπ κλπ.
Παλιότερα σε συζητήσεις παθιαζόμουνα και υποστήριζα την άποψη μέχρι τέλους. Τώρα πλέον σκύβω το κεφάλι και τους αφήνω να πυροβολούν. Δεν έχει νόημα. Η περηφάνια είναι το τελευταία τους δικλίδα ασφαλείας. Δεν είναι σωστό με τα λόγια σου αφαιρείς αυτό το σωσίβιο. Διότι περί σωσιβίου πρόκειται. Συγχαίρω όλους όσους ξεκινούν ζωή και οικογένεια σε αυτόν τον τόπο. Εύχομαι το σωσίβιο της περηφάνιας να μην ξεφουσκώσει ποτέ. Και να  αντιστέκονται όσο το δυνατόν περισσότερο και στην οικονομική και στην κοινωνική κρίση. Απλά όταν αγαπάς κάτι δεν μπορείς να μένεις να το βλέπεις να βυθίζεται στα σκατά. Μα είναι καλύτερα να το εγκαταλείψεις; Δεν είσαι φυγόπονος; Ίσως ναι... Αλλά ο αναμάρτητος πρώτος την πέτρα ας ρίξει.......

Σάββατο, 24 Νοεμβρίου 2012

Θα αφήσετε το στίγμα σας σε αυτό τον κόσμο;


Το τελευταίο διάστημα με ταλανίζει ένα ερώτημα. Είναι που έχω άπλετο ελεύθερο χρόνο και βλέπω όσες αριστουργηματικές ταινίες δεν έβλεπα τόσα χρόνια με την δικαιολογία πως δεν είχα χρόνο. Είναι που ο υπολογιστής πλέον παίζει 24 ώρες το 24 μουσικές  και μελωδίες; Ένα είναι το σίγουρο. Περιστοιχιζόμαστε από αριστουργήματα. Είτε είναι ταινίες είτε είναι τραγούδια.

Άλλοτε πάλι παθαίνω το εξής. Πάω να ανάψω τον διακόπτη και σκέφτομαι. Αν δεν ήταν ο Έντισον; Αν δεν ήταν ο Φαραντέι; Ο Τέσλα; Και τότε είναι που μου έρχεται η φλασιά. Κοιτάζω τα πρόσωπα γύρω μου και σκέφτομαι  ποιος από αυτούς θα αφήσει ένα έστω τόσο δα στίγμα στην ανθρωπότητα όταν θα πεθάνει. Μακάβρια συζήτηση θα μου πείτε. Μακάβρια όμως είμαι και εγώ από την φύση μου (για όποιους με γνωρίζουν).

Το ρώτησα μια μέρα στον Τ. την ώρα που αράζαμε νωχελικά στον γνωστό βελούδινο καναπέ απολαμβάνοντας το απόλυτο τίποτα. "Δεν σε πειράζει που δεν θα αφήσεις στίγμα στην ανθρωπότητα;"
"Μα θα αφήσω!" μου αντέτεινε με σιγουριά."Θα με θυμούνται τα παιδιά, τα εγγόνια, τα δισέγγονα..."
Μου έκανε η εντύπωση η απάντησή του. Ο Τ. είναι μουσικός και ελεύθερο πνεύμα. Πως μπορεί να ικανοποιείται με 2-3 γενιές "δημοσιότητας"; Και μετά κατέληξα στο εξής συμπέρασμα. Αυτοί που άφησαν βαθύ αποτύπωμα στην ανθρωπότητα το οποίο θα μείνει αναλλοίωτο στο πέρασμα των αιώνων, πάλεψαν για αυτό πολλλλλάάάά χρόνια. Αφιέρωσαν την ζωή τους, εγκλωβίστηκαν εκεί, έκαναν το πάθος εμμονή και στο τέλος τα κατάφεραν. Έχουν περάσει χρόνια, αιώνες και ακόμα είναι εκεί. Στο πάτημα ενός διακόπτη. Στην επιλογή ενός τραγουδιού. Αναφέρονται σε σχολεία, σε συζητήσεις αγνώστων, σε πανεπιστήμια και καφενεία. Που να το φαντάζονταν τότε που πάλευαν ότι μια μέρα ακόμα και ο πιο αδαής άνθρωπος θα χρησιμοποιούσε την  εφεύρεσή τους,θα άκουγε το τραγούδι τους κλπ κλπ. Ασύγκριτο και μεγαλειώδες. Όμως... Δεν είναι εδώ να το χαρούν να νιώσουν περηφάνια. Και είμαι σχεδόν σίγουρη ότι ακόμα και όταν δούλευαν με πάθος σε αυτή την εμμονή δεν απολάμβαναν άλλα πράγματα. Την ανθρώπινη επαφή, την διασκέδαση, την ανεμελιά.

Συμπέρασμα: Δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα σε αυτή την ρημάδα τη ζωή. Και άμα θέλαμε όντως να αφήσουμε αυτό το μαγικό footprint στην αστερόσκονη της ανθρωπότητας θα το είχαμε ξεκινήσει ήδη, οπότε.... 2-3 γενιές αναγνωρισιμότητας μας δίνω φίλοι μου.

Τι κάθομαι και γράφω σαββατιάτικα ενώ το 80% από εσάς ετοιμάζεται για την καθιερωμένη έξοδο ε;;; I guess I have too much time in my hands anymore...

Γλυκιές καληνύχτες!


Παρασκευή, 9 Νοεμβρίου 2012

Είδα το θάνατό μου

Τις τελευταίες μέρες που η διάθεσή μου είναι υπό του μηδενός προσπαθώ να γεμίσω τις ώρες μου άσκοπα. Έχοντας ζήσει δύο γεμάτα χρόνια σε μία δουλειά προγραμματιζόμενη σαν ρομποτάκι μου είναι λίγο δύσκολο να γεμίσω το 24ωρο το οποίο παραδόξως εκεί που νόμιζα πως ήταν πολύ μικρό έχει γίνει μεγάλο σαν εβδομάδα. Στην προσπάθεια μου λοιπόν να αισθανθώ λίγο καλύτερα επέλεξα μία ομοιοπαθητική θεραπεία η οποία πίστευα ακράδαντα πως θα είχε αποτέλεσμα. Να βλέπω ότι πιο λυπητερό και μίζερο υπάρχει σε ταινία ή σειρά ή ντοκιμαντέρ ή κάτι τέλος πάντων που θα με έκανε να εκτιμήσω τα αγαθά που υπάρχουν στη ζωή μου. Ξεκίνησα με το pianist αυτή την απίστευτη ταινία. Ένιωσα άσχημα για τους Εβραίους της Πολωνίας, δάκρυσα με τα βασανιστήρια των Γερμανών εις βάρος τους, εκτίμησα τα γεμιστά δύο ημερών που δεν έτρωγα πεισματικά καθώς αυτοί δεν είχαν να φάνε τίποτα... Μετά από δυο μέρες το ξέχασα. "Πόλεμος είναι...", σκέφτηκα και συνέχισα την μιζέρια μου σαν να μην είδα την ταινία ποτέ.

Το πάνθεον μιζέριας συνεχίστηκε με ταινίες τύπου Midnight express,Shawshank Redemption (η οποία και με έκανε να χαμογελάσω καθώς είδα πως σε κάποιες περιπτώσεις η επιμονή και η υπομονή επιβραβεύεται) και άλλες πολλές. Λίγο η μυθοπλασία, λίγο το γεγονός ότι μια ταινία απασχολεί κατά μέσο όρο 1 ώρα τον εγκέφαλό σου αφού την δεις, δεν μπόρεσα να πεισθώ ότι η δική μου η μιζέρια έχει κάτι να ζηλέψει από των πλασματικών πρωταγωνιστών. Μέχρι χθες...

Στην αναζήτηση της τέλειας ταινίας/ντοκιμαντέρ που θα γεμίσει το άλλο ένα ανούσιο βράδυ μας ο Τ. και εγώ αποφασίσαμε να δούμε την εκπομπή του Σταύρου Θεοδωράκη που ήταν αφιερωμένη στους ασθενείς της κυστικής ίνωσης. Μία ασθένεια άγνωστη για μένα καθώς παρόλο που είναι  η πιο θανατηφόρα ασθένεια της λευκής φυλής (και 1 στους 20 είναι φορέας χωρίς να το ξέρει). Μία ασθένεια η οποία δεν έχει την δημοσιότητα και την αναγνωρισιμότητα του καρκίνου και του aids αλλά παρόλα αυτά βρίσκεται ανάμεσά μας.
"Αντέχεις και άλλη στεναχώρια;", ρώτησε ο Τ. πριν πατήσει το play του βίντεο.
"Ναι αντέχω", αποκρίθηκα και προετοιμάστηκα να αντικρίσω ανθρώπους ηττημένους και παραδομένους στην ασθένειά τους.

Αυτό που είδα δεν ήταν αυτό για το οποίο είχα προετοιμαστεί. Οι κακομοιριασμένοι άρρωστοι που έπλασα στο μυαλό μου ήταν δυνατά παιδιά, φοιτητές, αθλητές, εργαζόμενοι, κοινωνικοί, χαμογελαστοί άνθρωποι που η μόνη διαφορά που είχαν από μένα και από σένα ήταν ότι πολύ απλά έπρεπε να μπαίνουν στο νοσοκομείο κάθε τρεις μέρες για την θεραπεία τους, να κάνουν ασκήσεις πνευμόνων κάθε πρωί και βράδυ και να παίρνουν μία χούφτα φάρμακα κάθε μέρα. Άνθρωποι μαχητές οι οποίοι ξεπέρασαν κατά πολύ το προσδόκιμο ζωής των 20 και έκλειναν αισίως τα 30 καλωσορίζοντας την νέα δεκαετία με όνειρα και ελπίδες. Το βλέμμα τους ήταν το κάτι άλλο. Είχα τόσο καιρό να δω αισιόδοξο βλέμμα. Είχα τόσο καιρό να δω άτομα να ονειρεύονται φωναχτά και να έχουν πίστη στον εαυτό τους. "Θέλω να ανέβω το τάδε βουνό" "Θέλω να πάω ταξίδι στην Κούβα" "Θέλω να παίξω σε θεατρική παράσταση" "Θέλω να πάρω πτυχίο αρχιτεκτονικής"! Θέλω , θέλω, θέλω! Οι προτάσεις έπεφταν σαν βόμβες στα αυτιά μου και ως ένα σημείο ένιωσα τα δικά μου θέλω να αργοξυπνάνε και να κλωτσάνε σαν μωρά στην κοιλιά.

Κλείσαμε τον υπολογιστή και πήγαμε για ύπνο.

Το τελευταίο διάστημα τα όνειρά μου είναι ζωντανά και παραστατικά. Έχοντας το background της ψυχολόγας θέλω να τα αναλύω μέχρι τελευταίας αηδιαστικής λεπτομέρειας. Σε αυτό συνετέλεσε πολύ και η φίλη μου η Τάμαρα και η πίστη της στον Φρόιντ και στην ψυχανάλυση.

Είδα λοιπόν πως πέθαινα. Από αρρώστια βέβαια και ότι μου απέμεναν λίγα λεπτά. Ανά πάσα ώρα και στιγμή τα μάτια μου βάραιναν και έκλειναν. Ήταν ένας θάνατος γλυκός και ανώδυνος που κάθε άνθρωπος ονειρεύεται. Δεν φοβόμουν αυτό, δεν φοβόμουν τη γλυκιά λήθη. Εκείνα τα ανατριχιαστικά δευτερόλεπτα πέρασαν από το μυαλό μου όλα όσα ήθελα να πω και δεν είπα και όλα όσα ήθελα να κάνω και δεν έκανα. Συγκλονιστικό συναίσθημα. Νιώθεις κυριολεκτικά πως έκανες μία τρύπα στο νερό. Πως είχες το χρόνο να διορθώσεις κάποια πράγματα και δεν το έκανες. Άφησες τον χρόνο να κυλάει και να χάνεται σαν άμμος ανάμεσα από τα δάχτυλά σου. Πολύ απλά δεν άντεξα να δω το τέλος. Πιθανόν πίεσα τον εαυτό μου να ξυπνήσει, πιθανόν ήταν πολύ too much για τον εγκέφαλό μου.

Ξύπνησα ιδρωμένη χαράματα και έγειρα στον ώμο του Τ. και έκλαψα σαν μικρό παιδί. Με παράπονο και λύτρωση όπως όταν δεν αγοράζεις στο κοριτσάκι την κούκλα αλλά μετά του την δίνεις και αυτό για έναν άγνωστο λόγο συνεχίζει να κλαίει. Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτό το όνειρα και αυτά τα παιδιά τα οποία άθελά τους με τις διηγήσεις τους έβαλαν το υποσυνείδητό μου να νιώσει έστω και στο ελάχιστο αυτό που περνάνε κάθε μέρα.

Δεν μπορώ να πω πως ξύπνησα άλλος άνθρωπος, ούτε ότι η μιζέρια έφυγε από μέσα μου δίνοντας την θέση της σε αμέριστη χαρά και ενθουσιασμό για τη ζωή. Αλλά σίγουρα ξύπνησαν κάποια χαμένα όνειρα και επιθυμίες τα οποία θέλω να κάνω πριν πεθάνω. Να μην σταματήσω να γράφω ποτέ κι ας μην με διαβάζει κανείς, να εκδόσω ένα βιβλίο και ας μην το διαβάσει κανείς, να κάνω ή να υιοθετήσω ένα παιδάκι, να πάω ταξίδι στην Νέα Υόρκη. Έστω και ένα να κάνω θα πεθάνω ευτυχισμένη.

Αφιερωμένο στους μαχητές της κυστικής ίνωσης και στην φίλη μου την Τάμαρα που πιστεύει στον συμβολισμό των ονείρων!

Πέμπτη, 8 Νοεμβρίου 2012

Αχ Ελλάδα σ'αγαπώ!



Ο τίτλος είναι παραπλανητικός. Οπότε όποια φασιστοειδή χάρηκαν και νόμιζαν θα διαβάσουν άλλο ένα εγκώμιο για αυτή τη χώρα να αποχωρήσουν αμέσως. Τον συγκεκριμένο τίτλο τον δανείστηκα από το γνωστό τραγούδι το οποίο οι περισσότεροι νομίζουν πως είναι ένας δεύτερος εθνικός ύμνος. Μην ξεχνάτε πως ακούγεται και στις συγκεντρώσεις της Χρυσής Αυγής. Αυτά τα ανθρωποειδή όμως δεν μπήκαν σε διαδικασία να ακούσουν ΟΛΟ το τραγούδι και τους στίχους του. Γιατί αν το έκαναν θα καταλάβαιναν ότι το τραγούδι μιλάει για ακριβώς το αντίθετο. Δηλαδή το πως η σημερινή Ελλάδα κατήντησε έτσι όλους μας (ή μήπως εμείς την καταντήσαμε);

Ζούμε σε μια χώρα που γέννησε τη δημοκρατία. Έτσι μάθαμε στην ιστορία. Κάποιοι μελέτησαν γι'αυτό κάποιοι δεν ξέρουν τί τους γίνεται και το αναπαράγουν σαν καραμέλα. Η χώρα που γέννησε τη δημοκρατία. Έτσι απλά. Έχουμε πάρει αυτόκλητα το δικαίωμα να το βροντοφωνάζουμε και να παινευόμαστε σαν γύφτικα σκερπάνια.

Η χώρα λοιπόν που γέννησε τη δημοκρατία, αυτή η "τιμημένη" χώρα, με τον πιο ένδοξο πολιτισμό της πλάσης -γιατί δεν ξέρω αν το γνωρίζετε αλλά ο πολιτισμός μας είναι πιο ένδοξος και από τον αιγυπτιακό, και από τον κινέζικο και από των Μάγιας και από των Ίνκας και γενικά έχουμε τον πιο γαμάουα πολιτισμό που πέρασε ποτέ από το πρόσωπο της γης- συμπεριφέρεται τώρα λες και δεν έχει γνωρίσει ποτέ δημοκρατία στη ζωή της. Φυσικά όσοι με ξέρουν έχουν καταλάβει ήδη πως ειρωνεύομαι. Φυσικά και δεν είχαμε την αποκλειστικότητα στον πολιτισμό και φυσικά και υπάρχουν και άλλοι λαοί αρχαίοι οι οποίοι έφτασαν σε επιτεύγματα. Αλλά έτσι είμαστε εμείς οι Έλληνες, έχουμε την αποκλειστικότητα σε όλα. Πρέπει να έχουμε τον πιο υπέρλαμπρο πολιτισμό. Κάποτε το θεωρούσα κομπασμό και παινεψιά, τώρα ξέρω ότι απλά το λέμε για να θυμίζουμε στους εαυτούς μας ότι έχουμε λόγο ύπαρξης σε αυτό τον πλανήτη.

Το ξέρω ότι πολλοί θα με κράξετε και θα με περάσετε για ανθέλληνα με αυτά που θα πω αλλά ειλικρινά δεν με ενδιαφέρει και πολύ. Αυτό το μπλογκ είναι ο τρόπος έκφρασης μου, ο τρόπος που ξεσπάω και ποσός με νοιάζει τι θα μου καταλογίσετε. Δεν θεωρώ πως είμαστε μια ιδιαίτερη ράτσα, δεν θεωρώ πως αξίζουμε κάτι παραπάνω από τους άλλους λαούς. Και δεν θεωρώ πως είμαστε άμεσοι απόγονοι του Σωκράτη και του Αριστοτέλη και του Πλάτωνα. Δεν μπορώ καν να διανοηθώ πως αυτά τα ανθρωποειδή που βλέπω μπροστά μου -ειδικά αυτά που μας κυβερνάνε- ότι μπορούν να συγκαταλεχθούν στους απογόνους των αμέτρητων επιστημόνων και φιλοσόφων που γέννησε η αρχαία ελληνική ιστορία.

Η νεοελληνική νοοτροπία λοιπόν είναι το ακριβώς αντίθετο από αυτό που ήταν η αρχαία ελληνική νοοτροπία. Δεν είναι λοιπόν άδικο να επωμιζόμαστε τα έργα τους. Και οι ξένοι το έχουν καταλάβει αυτό. Σε παλιότερες εποχές όταν θα ανακοίνωνες σε κάποιον ότι ήσουν από Ελλάδα είτε θα αδιαφορούσε, είτε θα ενθουσιαζόταν και ανάλογα με το επίπεδο και τη μόρφωσή του θα σου άνοιγε τις εξής συζητήσεις 1) είτε για Μύκονο, σουβλάκι, συρτάκι, 2) είτε για αρχαίους φιλοσόφους και πολιτισμό. Δυστυχώς τη σήμερον ημέρα αυτό έχει ξεθωριάσει. Δεν υπάρχει άτομο που θα ενθουσιαστεί με αυτή την ανακοίνωση. Θα λάβεις είτε εξαγριωμένα βλέμματα είτε βλέμματα συμπόνοιας και μεταξύ μας, δεν ξέρω πιο είναι χειρότερο...

Το ερώτημα που παραμένει είναι το εξής: Γιατί βρέθηκε σε τέτοια κατάντια η χώρα; Τι έφταιξε; Όλοι εμείς φταίξαμε. Δεν σταθήκαμε άξιοι των περιστάσεων και άξιοι συνεχιστές του λαμπρού ελληνικού πνεύματος. Δεν θέλω να μπω σε λεπτομέρειες γιατί θα επιτύχω δύο πράγματα. Είτε να μου ανέβει το αίμα στο κεφάλι είτε να γράφω αιώνια γιατί πολύ απλά όλα αυτά που κάναμε ήταν αμέτρητα...

Χθες ζήσαμε κάτι άνευ προηγουμένου. Να παραποιούνται κανόνες του συντάγματος για να περάσουν τα μέτρα, να μας τρομοκρατούν ανά πάσα στιγμή ότι θα χρεοκοπήσουμε, να ψηφίζονται εντέλει τα μέτρα, να να να ... Δεν έχω κουράγιο να απαριθμήσω τι άλλο... Όλα γίνονται σε βάσει ενός σχεδίου, του σχεδίου των τραπεζιτών. Και μεις; Τι κάνουμε εμείς; Καθόμαστε αμέριμνοι, κοιτώντας νωθρά μια οθόνη του υπολογιστή ή της τηλεόρασης και θεωρώντας επανάσταση  το βάλω ένα στάτους στο facebook. Δεν βγάζω την ουρά μου απ'έξω και εγώ επαναστάτρια του κώλου είμαι. Του καναπέ... Ποτέ δεν συμμετείχα σε πορεία ποτέ δεν πήγα ενάντια στο κατεστημένο. Πάντα παρακολουθούσα θεατής να καταστρέφεται σιγά σιγά αυτή η χώρα. Έχω να παινευτώ όμως τα εξής και κανείς δεν μπορεί να μου τα πάρει: Ποτέ δεν ζήτησα ρουσφέτι και ποτέ δεν έπαιξα πουστιά εις βάρος του κράτους ή άλλου συνανθρώπου μου. Μεγάλωσα από μία οικογένεια και από έναν παππού που ήταν πάντα νομοταγής και δεν έκλεψε ποτέ ούτε μία δραχμή από το κράτος. Ήταν μαλάκας θα πείτε πολλοί αλλά ήταν ο εαυτός του θα σας πως εγώ και όταν κλείνεις τα μάτια σου για πάντα, αυτό έχει σημασία.

Η μαλακία είναι πως μαζί με τα ξερά καίγονται και τα χλωρά. Οπότε θα την φάμε όλοι την παπάρα. Έχω μια φίλη που πρόσφατα ήταν στο εξωτερικό. Μέσα στον χώρο εργασίας της την κατηγόρησαν για πολλά πράγματα, ότι έχει αρπάξει το αυτί τους. Ότι οι Έλληνες είναι τεμπέληδες ότι, ότι ότι... Ποιος μπορεί να κατηγορήσει αυτούς τους ανθρώπους για απρόσκοπη επίθεση; Και να εξηγήσεις να τους πεις τι;;; Είναι σαν να προσπαθεί ένας Αλβανός να εξηγήσει σε ένα χρυσαυγίτη ότι είναι καλός άνθρωπος. Μάταιο δηλαδή...

Ξέρω από τώρα τι ρατσισμό έχω να υποστώ σε 2 μήνες που θα φύγω έξω. Τις περίεργες ματιές, την προκατάληψη ότι είμαι τεμπέλα και χίλια δυο. Είναι άδικο όμως γιατί εγώ δεν υπήρξα ποτέ ρατσίστρια στη ζωή μου αλλά θα το νιώσω στο πετσί μου. Και πιστέψτε με εκείνες τις στιγμές που θα με κατηγορούν ούτε ο Πλάτωνας ούτε ο Περικλής μπορεί να με σώσει....

Χαρά στον Έλληνα που ελληνοξεχνά
και στο Σικάγο μέσα ζει στη λευτεριά
εκείνος που δεν ξέρει και δεν αγαπά
σάμπως φταις κι εσύ καημένη 
και στην Αθήνα μέσα ζει στη ξενιτιά

Αχ Ελλάδα σ' αγαπώ 
και βαθιά σ' ευχαριστώ
γιατί μ' έμαθες και ξέρω
ν' ανασαίνω όπου βρεθώ
να πεθαίνω όπου πατώ
και να μην σε υποφέρω

Αχ Ελλάδα θα στο πω
πριν λαλήσεις πετεινό
δεκατρείς φορές μ' αρνιέσαι
μ' εκβιάζεις μου κολλάς
σαν το νόθο με πετάς
μα κι απάνω μου κρεμιέσαι


Η πιο γλυκιά πατρίδα 
είναι η καρδιά
Οδυσσέα γύρνα κοντά μου
που τ' άγια χώματα της 
πόνος και χαρά

Κάθε ένας είναι ένας 
που σύνορο πονά 
κι εγώ είμαι ένας κανένας 
που σας σεργιανά

Αχ Ελλάδα σ' αγαπώ 
και βαθιά σ' ευχαριστώ
γιατί μ' έμαθες και ξέρω
ν' ανασαίνω όπου βρεθώ
να πεθαίνω όπου πατώ
και να μην σε υποφέρω

Αχ Ελλάδα θα στο πω
πριν λαλήσεις πετεινό
δεκατρείς φορές μ' αρνιέσαι
μ' εκβιάζεις μου κολλάς
σαν το νόθο με πετάς
μα κι απάνω μου κρεμιέσαι

  Στίχοι: Μανώλης Ρασούλης
Μουσική: Βάσω Αλαγιάννη

Παρασκευή, 2 Νοεμβρίου 2012

Θέλω τη μέρα ξανά

Ανάλογα με τις φάσεις της ζωής μου μισούσα είτε αγαπούσα το πρωί. Γενικά είμαι νυχτοπούλι. Λατρεύω το χρώμα και την ηρεμία της νύχτας. Το πρωί με το άπλετο φως του έδινε χώρο σε κάθε μικρή ατέλεια, σε κάθε λάθος που δεν είχες το κουράγιο να διορθώσεις. Μόνο μία περίοδος της ζωής μου μου άρεσε η μέρα. Μου φαινόταν απίστευτα όμορφο το θέμα της φωτεινής γρίλιας που διαπερνάει τα στόρια. Αυτή τη γλυκιά ζάλη που νιώθεις μόλις έχεις ξυπνήσει.

Το πρωί είναι όμορφο και ζεστό όταν έχεις έναν σκοπό στη ζωή σου. Όταν νιώθεις δυνατός και έτοιμος να τα κατακτήσεις όλα. Όταν είσαι παραδομένος και δεν έχεις άλλες αντοχές τότε παραδίνεσαι στην νύχτα η οποία έχει μία αβάσταχτη γοητεία και μία τάση να ωραιοποιεί τα πάντα, όσο άσχημα και να φαίνονται στο μυαλό σου... Έχω ευχηθεί πολλές φορές να είχα την δύναμη να παρατείνω την νύχτα... Γιατί πολύ απλά δεν είχα τα κότσια να αντιμετωπίσω τη μέρα. Η μέρα σε εισάγει αυτόματα στην πραγματικότητα που δεν έχεις επιλέξει αλλά πρέπει να παλέψεις για αυτή. Δεν έχεις άλλες επιλογές, δεν έχεις που να κρυφτείς. Είναι η μέρα και τίποτα δεν της ξεφεύγει.

Δεν θέλω πάλι να βουλιάξω στην λήθη της νύχτας. Είναι γλυκιά, με παρηγορεί, μου δίνει κουράγιο αλλά με κακομαθαίνει. Μου δίνει την ψευδαίσθηση πως όλα θα πάνε καλά ανώδυνα και αναίμακτα χωρίς να με οπλίζει με θάρρος και υπομονή. Εμφανίζει στο μυαλό μου σαν φλας μπακ όλα τα κρυμμένα όνειρα που δεν έχω το θάρρος να ομολογήσω τη μέρα.

Θέλω να αρχίσω πάλι να χαίρομαι τη μέρα. Να χαίρομαι τις γρίλιες που τρυπώνουν από το στόρι και χαϊδεύουν απαλά το πρόσωπο μου. Να ονειρεύομαι με μάτια ανοιχτά και να ξέρω πως τα όνειρά μου είναι εφικτά. Να ζοριστώ, να πονέσω, να προσπαθήσω... Να βρω τη δύναμή μου ξανά..

Θέλω το φως της μέρας ξανά...

Κυριακή, 28 Οκτωβρίου 2012

Αυτό το post είναι ασυνάρτητο

Η εβδομάδα που πέρασε ήταν χάλια. Όταν λέμε χάλια εννοούμε χάλια. Πιο χάλια δεν γίνεται εκεί που είναι ο πάτος...λίγο παρακάτω.

Αυτή η εβδομάδα μου δίδαξε πολλά. Την υποκρισία κάποιων ανθρώπων που στα καλά είναι πάντα εκεί αλλά στα άσχημα γίνονται καπνός. Το ψέμα. Τις παρασκηνιακές προστριβές. Ότι σκατένιο δεν είχα δει μέχρι τώρα το είδα αυτή τη εβδομάδα. Ανθρώπους υποκριτές και ψεύτες, κόλακες που όταν ήμουν στα καλά μου ήταν εκεί με το ψεύτικο χαμόγελο τους και τις κολακείες τους.

Νιώθω μια αηδία και μία αγανάκτηση για αυτή την χώρα. Σήμερα ο εγκέφαλος μου πήρε τόσες πολλές αηδιαστικές πληροφορίες που νομίζω πως θα εκραγώ.

Συνελήφθη ο μόνος ντόμπρος και έντιμος δημοσιογράφος στην Ελλάδα επειδή δημοσιοποίησε τα στοιχεία της περίφημης λίστας Λαγκάρντ που τόσο επιμελώς έκρυβαν Βενιζέλος και λοιπά λαμόγια. Αυτά τα γουρούνια λοιπόν που τόσο καιρό υποτιμούσαν την νοημοσύνη μας με δικαιολογίες του τύπου "έχασα το φλασάκι, δεν ξέρω που είναι, το έδωσα στην γραμματέα μου" θα μείνουν ατιμώρητα και θα πληρώσει τη νύφη ο Βαξεβάνης.

Η παρέλαση έγινε κάτω από στρατιωτική επίβλεψη. Είμαστε σε χουντικό καθεστώς. Είναι γεγονός.

Ο Μητροπολίτης Καλαβρύτων (επιμένω Καλαβρύτων- για τους ανιστόρητους φίλους εκεί έγινε μια από τις μεγαλύτερες σφαγές από τον Γερμανό κατακτητή) αποκάλεσε την Χρυσή Αυγή ΓΛΥΚΙΑ ΕΛΠΙΔΑ του τόπου μας.

Δεν αντέχω  άλλο. Δεν βρίσκω ελπίδα σε τίποτα. Γίνονται τόσα πολλά και είμαστε σαν υπνωτισμένοι. Οι καφετέριες της πόλης μου είναι γεμάτες ασφυκτικά και τα σουβλατζίδικα επίσης. Μας ψεκάζουν δεν εξηγείται αλλιώς.

Αύριο θα ανακοινωθούν άλλα μέτρα λιτότητας. Μπράβο μας μπράβο μας γλυτώσαμε την πτώχευση άλλη μία φορά!!!

Δεν αντέχω άλλο!

Αύριο μεθαύριο θα ντρέπομαι να λέω πως είμαι από Ελλάδα.....

Αυτό το post είναι ασυνάρτητο, δεν έχει θεματική ενότητα. Το έγραψα για να το γράψω και να τα βγάλω από μέσα μου. Απελπισία. Ελπίζω να μην πέσω στην λούμπα εκείνη που έπεσα πριν δυο χρόνια και κάτι... Όσοι με γνωρίζουν ξέρουν τι εννοώ.






Δευτέρα, 22 Οκτωβρίου 2012

Η κ. Αμφιβολία

Με αφορμή ένα κείμενο που μου έστειλε μια πολύ καλή μου φίλη θέλω να ενάγω το ΤΕΡΑΣΤΙΟ θέμα της αμφιβολίας.

Η κ. Αμφιβολία είναι μία γυναίκα κουτσομπόλα και κακιά. Κανείς από την γειτονιά δεν την θέλει στο σπίτι του αλλά πάντα καταφέρνει και είναι καλεσμένη σε όλα τα πάρτι και τις γιορτές (οικογενειακές και μη). Συνήθως φέρνει μαζί της και άλλες ξαδέρφες της όπως την κ. Αβεβαιότητα, την κ. Ανεμπιστοσύνη, την κ. Δυσπιστία και τον κ. Δισταγμό. Last but not least έρχεται πάντα ο κ.Φόβος. Όλοι αυτοί λοιπόν "θρονιάζονται" κάνουν αρμένικη βίζιτα και δύσκολα φεύγουν. Εκτός αν τους διώξεις εσύ ο ίδιος αλλά και πάλι η κ. Αμφιβολία πάντα κάτι θα ξεχάσει πίσω...έτσι για την θυμόμαστε...

Η κ. Αμφιβολία έρχεται πάντα όταν έχει να πάρεις μια δύσκολη απόφαση ή όταν βρίσκεσαι σε ένα δίλημμα. Χτυπάει το κουδούνι και χαμογελαστή, χαμογελαστή σε ρωτάει "Θέλεις να σε βοηθήσω;". Εννέα στις δέκα περιπτώσεις της ανοίγεις και την καλοδέχεσαι. Μετά την κερνάς και γλυκό και την αφήνεις να καθίσει όσο θέλει. Μετά από λίγο μπορεί να καλέσει και τους άλλους αναλόγως το πρόβλημα που αντιμετωπίζεις.

Αν έχεις πρόβλημα με την σχέση σου θα καλέσει την κ. Ανεμπιστοσύνη και θα προσπαθήσουν και οι δυο μαζί να σε συμβουλέψουν. Κάποιες φορές μπορεί να έρθει και η κ.Δυσπιστία μαζί τους.

Αν έχεις πρόβλημα με τα επαγγελματικά σου θα έρθει μαζί και η κ.Αβεβαιότητα.

Αν δεν ξέρεις αν πρέπει να να ακολουθήσεις τα όνειρά σου θα έρθει σίγουρα ο κ. Δισταγμός.

Είμαστε όλοι έρμαια αυτών των καλεσμένων και οι περισσότεροι από μας πιστεύουμε ότι δεν θα τους ξεφορτωθούμε ποτέ. Γιατί από την φύση μας έχουμε την ικανότητα να κρίνουμε. Άλλος κρίνει με την καρδιά, άλλος με τα συμφέροντά του, άλλος με την λογική του. Όσο διαφορετικοί και να είμαστε σχεδόν κανένας δεν ξεφεύγει από αυτούς του ενοχλητικούς επισκέπτες. Και θα σας εξηγήσω το γιατί.

Η κ. Αμφιβολία και οι φίλοι της επειδή φοβούνται να μην τους κλείσουμε την πόρτα στα μούτρα έχουν την ικανότητα να μεταμφιέζονται. Κάποιες φορές μεταμφιέζονται σαν τον καλύτερό μας φίλο, τον πατέρα μας, την αδερφή μας, την κοπέλα από την απέναντι πολυκατοικία που κατάφερε παραπάνω πράγματα στην ζωή της από ότι εμείς. Η λίστα είναι ατελείωτη. Μέσω αυτών των οικείων και αγαπημένων προσώπων καταφέρνει να μεταδίδει το δηλητήριο της το οποίο μετά φωλιάζει στις καρδιές μας.

Επίσης η κ.Αμφιβολία έχει μια θανάσιμο εχθρό την κ. Πίστη. Πίστη στα όνειρά μας, στο σύντροφό μας, στους φίλους μας, στις αξίες που υπερασπιζόμαστε.

Η λύση είναι μία και δυστυχώς όχι πάντα επιτυχημένη. Το ένστικτο. Άλλοι το έχουν περισσότερο άλλοι λιγότερο. "What your gut tells you" που λένε και στην Αμερική. Αν αποφασίσεις να ακολουθήσεις τα βαθύτερα ένστικτά σου η κ. Αμφιβολία θα επιμείνει να χτυπάει ένα διάστημα αλλά αν δει πως γίνεσαι ευτυχισμένος θα αποφεύγει το σπίτι σου όπως οι αλλεργικοί στις γάτες αποφεύγουν το δικό μου.

Δεν είναι εύκολο, ακόμα το προσπαθώ αλλά η κυρία αυτή έχει κάνει τρελό φαγοπότι στο σπίτι μου. Ας πάει και κάπου αλλού...δεν βλάπτει....




Σάββατο, 20 Οκτωβρίου 2012

Σ'αγαπώ γιατί μισούμε τα ίδια πράγματα



Σ΄αγαπώ γιατί μισούμε τα ίδια πράγματα...

Το ίδιο μουντό τοπίο, την πόλη αυτή που μας πνίγει και περιορίζει τα όνειρα μας.

Σ'αγαπώ γιατί μισούμε τα ίδια πράγματα...

Τις επιλογές μας στο παρελθόν που λατρεύουμε να μισούμε αλλά κατά βάθος θα ήμασταν ένα τίποτα δίχως αυτές.

Την αδικία, την αγραμματοσύνη, την αμορφωσιά, την αναξιοκρατία. Ότι έχτισαν οι "δικοί" μας δήθεν με κόπο και θυσίες αλλά θρυμμάτισαν τα όνειρά μας με μια περασιά.

Τις ανούσιες λέξεις, τις δήθεν υποσχέσεις, τα ψέμματα φίλων και γνωστών που πασχίζουν να μας εντυπωσιάσουν.

Τους δήθεν, τους γραφικούς, τις βόλτες στα τετριμμένα πλακόστρωτα της πόλης, τα "γεια σου! τι κάνεις; καλά;" που δεν έχουν νόημα και ουσία.

Τους πολιτικούς και όλους εμάς τους διεφθαρμένους που κατάντησαν τα πάντα ένα ερείπιο, μια χώρα φάντασμα που ζει στην ψευδαίσθηση του φαγοποτιού και της διασκέδασης.

Σ'αγαπώ γιατί μισούμε τα ίδια πράγματα...

Το βλέμμα που έχει αμφιβολία, που κουράζεται από την ατέρμονη υπομονή και ραγίζει περιμένοντας ένα καλύτερο αύριο.

Τη συγκαταβατικότητα, το "δε βαριέσαι", την έλλειψη ευθυνών, την τύχη που δεν πάει στους τολμηρούς αλλά πολύ απλά στους .... τυχερούς της ζωής.

Μα πάνω από όλα, σ'αγαπώ γιατί πολύ απλά, όλα αυτά που μισώ και αγαπώ δεν θα είχαν νόημα αν δεν τα μισούσαμε και αγαπούσαμε ΜΑΖΙ.


Δευτέρα, 15 Οκτωβρίου 2012

Το κυλικείο

Σήμερα έκανα κάτι πρωτότυπο. Πήγα με τον φίλο μου το Χρήστο για καφέ στα ΤΕΙ Σερρών. Ήδη από το λεωφορείο άρχισα να νιώθω άβολα. Ανέβαζα τον μέσο όρο ηλικίας (αν εξαιρέσεις τον οδηγό). Παντού γύρω μου ακούγονταν κινητά, μουσικές γέλια. Άλλοι αγχωμένοι γιατί άργησαν στο μάθημα, άλλοι ξένοιαστοι, άλλοι με ένα τηλέφωνο στο αυτί. Ίδιο σκηνικό και στην πύλη των ΤΕΙ μέχρι που πήγα στο κυλικείο. Γινόταν το αδιαχώρητο. Όλοι μαζί για έναν φραπέ, ένα τσιγάρο στα κλεφτά. Άλλοι  άραζαν ξένοιαστα κάνοντας κοπάνα, άλλοι βιάζονταν να πάρουν τον καφέ και να πάνε για μάθημα, παντού όμως γέλια, ούτε ένα λυπημένο πρόσωπο. Η αίθουσα του κυλικείου ήταν βγαλμένη από άλλη χώρα, από άλλη πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα όπου δε υπάρχουν προβλήματα, οικονομική κρίση, έκτακτη εισφορά, τιμή πετρελαίου, "τι θα φάμε σήμερα", χαράτσι της ΔΕΗ, τρόικα, φορολογία.
Τα προβλήματα είναι τόσο απλά και ταυτόχρονα τόσο πολύπλοκα. Που θα βγούμε σήμερα, τι θα φάμε, γιατί δεν παίρνει τηλέφωνο, γιατί δεν με κάνει add στο facebook. Μια άλλη πραγματικότητα, μια άλλη διάσταση.

Θέλοντας και μη ο νους μου πήγε στα παλιά, γύρω στα οκτώ χρόνια πριν. Παρόμοιο κυλικείο, ίδια ξενοιασιά, ίδιοι προβληματισμοί. Είσαι φοιτητής, Η ΖΩΗ ΣΟΥ ΑΝΗΚΕΙ. Ή μήπως όχι;

Όταν ήμασταν φοιτητές είχαμε έναν ρομαντικό εγωκεντρισμό. Όλοι το περνάνε σαν ίωση. Νομίζεις πως είσαι ο βασιλιάς ή η βασίλισσα του κόσμου. Θα σπουδάσεις, θα τελειώσεις, θα περνάς καλά, θα έχεις τους ίδιους φίλους ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ, θα βρεις τον έρωτα και την σούπερ ντουπερ wow δουλειά και θα ζήσεις happily ever after. Το τι παραμύθι φάγαμε δεν λέγεται. Επίσης όλοι ξέραμε ότι τα ΑΤΜ ξερνάνε λεφτά ποτέ όμως δεν αναρωτήθηκε κανείς πως βγαίνουν αυτά τα ρημάδια (εκτός από σπάνιες και αξιέπαινες περιπτώσεις όπου κάποιος δούλευε για να σπουδάζει γιατί πολύ απλά δεν είχε άλλη επιλογή).

Έπρεπε να περάσουν ανεπιστρεπτί τα χρόνια των σπουδών για να έρθουμε όλοι αντιμέτωποι με την ωμή πραγματικότητα. Ευθύνες, ανεργία, δυσκολία. Οι περισσότεροι τουλάχιστον. Το χειρότερο όμως δεν είναι αυτό. Η μεταμόρφωσή μας είναι το χειρότερο. Παλεύουμε όλοι για μια θέση στο δημόσιο (με σύμβαση, λεφτά της πλάκας που θα τα πάρεις του αγίου ανήμερα). Έχουμε γίνει άγρια θηρία. Μας έχει καταβάλλει μια μυστικοπάθεια. Μόλις βγει μια προκήρυξη τρέχουμε να κάνουμε όλοι τα χαρτιά μας και προσευχόμαστε να μην τη δει κανείς. Ευχόμαστε το κακό του άλλου, την αποτυχία, την καταστροφή. Οι φίλοι πλέον δεν βοηθούν ο ένας τον άλλον. Που πήγαν οι παρέες, τα γέλια, οι χαρές. Τα μεθύσια στα σπίτια, οι εκμυστηρεύσεις, οι συγκινήσεις; Ένα τίποτα, ένας αέρας. Μεγαλώσαμε και σκληρύναμε.

Σαν άτομο έχω βοηθήσει πολύ θεωρώ. Έδινα την βοήθεια μου ανιδιοτελώς και με έναν αλτρουϊσμό που ώρες ώρες τον μισώ και ώρες ώρες τον λατρεύω γιατί πολύ απλά είναι μέρος του χαρακτήρα μου και δεν θα σας αφήσω να τον διαβρώσετε.

Ήθελα πολύ λοιπόν να πω σε όλα αυτά τα ανυποψίαστα παιδιά του ΤΕΙ πως κάποια μέρα όλα αυτά θα γίνουν καπνός αλλά θεώρησα πως έχουν δικαίωμα στην ανεμελιά. Ίσως είναι και η τελευταία φορά που θα την ζήσουν και τους εύχομαι ολόψυχα καλή επιτυχία. Μακάρι όταν τελειώσουν τα πράγματα να είναι καλύτερα.

Αφιερωμένο σε κάποιους που ακόμα και σήμερα στις δύσκολες αυτές μέρες σηκώνουν το τηλέφωνο και λένε: "Γεια σου! Είδα μια αγγελία που πιστεύω σου ταιριάζει. θες να κάνεις τα χαρτιά σου;". Και πιστέψτε με ....είναι λίγοι...

Κυριακή, 14 Οκτωβρίου 2012

Ζω περιμένοντας να ζήσω!


Με αφορμή την επίσκεψη ενός φίλου κατέληξα στο εξής συμπέρασμα. Ζούμε περιμένοντας να ζήσουμε. Πόσο παράδοξο ακούγεται; Πόσο μάταιο.
Ζούμε περιμένοντας να ζήσουμε, περιμένοντας μία καλύτερη δουλειά (ή μήπως να πω ΜΙΑ δουλειά;), ένα καλύτερο σπίτι, μία σχέση, μία καλύτερη σχέση, καλύτερη ποιότητα ζωής, έναν γάμο, ένα παιδί.... ουφ! Η λίστα είναι ατελείωτη.

Μας πιπιλάνε τα αυτιά με new age philosophy βλακείες του τύπου: "Ζήσε το σήμερα!", "Άδραξε τη μέρα!".Και ερωτώ εγώ! ΠΩΣ;

Έχω γνωρίσει κατά καιρούς άτομα (ως επί τω πλείστον άντρες), οι οποίοι όντως ζούσαν για το σήμερα. Έκαναν ότι τους καπνίσει, ζούσαν ανέμελα σαν χίπιδες, άλλαζαν χώρα διαμονής ανάλογα με τα γούστα, την τάσης της εποχής, το όνειρο που είδαν χθες βράδυ. Η ζωή τους είναι ένα ατέλειωτο λούνα παρκ και φροντίζουν να αλλάζουν τρενάκι συχνά για να μην βαριούνται κιόλας. Η συγκλονιστική αυτή ζωή βέβαια έχει και τα αρνητικά της. Μόλις έχτιζαν έναν δεσμό αγάπης, έρωτα φιλίας τέλος πάντων έπρεπε να αναχωρήσουν. Αυτά τα άτομα ΔΕΝ φοβούνται την μοναξιά (ή προσποιούνται ότι δεν την φοβούνται) και βάζουν όρια και σύνορα στο attachment και την συντροφικότητα. Η ζωή τους θα μπορούσε να γίνει μιας πρώτης τάξεως best seller αλλά ερωτώ εγώ ποιος θα το διάβαζε;

Θα το διαβάζαμε όλοι εμείς οι οποίοι ζούμε περιμένοντας  να ζήσουμε. Όλοι εκείνοι που όταν ακούνε μουσική στο αστικό ονειρεύονται με τα μάτια ανοιχτά αλλά αν τους ρωτήσεις ποια είναι τα όνειρά σου θα φοβηθούν να σου τα πούνε. Όλοι αυτοί που όταν έφτασε η στιγμή να διαλέξουν μεταξύ του συμβατικού και του συναρπαστικού διάλεξαν το συμβατικό. Γιατί κακά τα ψέμματα το συμβατικό έχει μια γλύκα. Τη γλύκα του εύκολου, του εύπεπτου και του κοινωνικά αποδεκτού.

Δεν θα κρίνω τις συμβατικές επιλογές. Αυτές οι επιλογές ήταν η ζωή μου η ίδια για πολλά χρόνια. Η συμβατική δουλειά, η συμβατική σχέση, η συμβατική φιλία. Όμως καθώς βαδίζω στα 30 τα όνειρα μέσα μου αρχίζουν να τρίζουν σαν αποκαΐδια που δεν λένε να σβήσουν αλλά τρεμοπαίζουν σαν να θέλουν να αρπάξουν φωτιά. Είχα την επιλογή της συμβατικότητας και την επιλογή του διαφορετικού.

Έτσι και γω. Ζω περιμένοντας να ζήσω. Την καλύτερη δουλειά, το καλύτερο μέλλον. Σε έναν άλλο τόπο που δεν έχει γίνει ακόμα συμβατικός. Σε δύο μήνες και κάτι...

Καλή επιτυχία σε όλους μας.   

Παρασκευή, 12 Οκτωβρίου 2012

Γιατί δεν είμαι αισιόδοξος άνθρωπος

Όσοι με ξέρουν καλά ξέρουν πως ανέκαθεν ήμουν απαισιόδοξος άνθρωπος. Το ροζ μου αρέσει σαν χρώμα αλλά δεν θέλω να έχει πολύ ροζ στη ζωή μου. Μου αρέσει ενίοτε και το dark, το απαισιόδοξο, το μίζερο. ΔΕΝ μπορώ να συναναστρέφομαι με υπερβολικά χαρούμενους και θετικούς ανθρώπους. Με αποσυντονίζουν, με βγάζουν από τα ρούχα μου, με εκνευρίζουν βρε αδερφέ. 

Αυτό όμως που έχω παρατηρήσει είναι πως οι εκνευριστικά χαρούμενοι άνθρωποι είναι και .... κωλόφαρδοι. Και όχι μόνο είναι κωλόφαρδοι αλλά δεν περνάνε και καμία δυσκολία γιατί απλούστατα όλα πάνε ρολόι. Τα "δράματα" που συνήθως βιώνουν αυτοί οι χτυπημένοι από την μοίρα άνθρωποι είναι τα εξής :      
  • Δεν μπόρεσα να πάρω 8 που ήθελα σε αυτό το μάθημα και πήρα 7 αλλά δεν πειράζει στο άλλο θα γράψω 9!!!  (βαθμός ανάγκης για μπουνιά στη μάπα ???)
  • Είμαι πολύ στεναχωρημένη γιατί ο Ηλίας και ο Μάνος μαλώνουν συνεχώς. Είναι φίλοι χρόνια και είναι πολύ λυπηρό.... Πρέπει κάτι να κάνουμε! (Ναι! Σαν να μην έφταναν τα δικά μας θα μπλέξουμε και μεις τα μπούτια μας!)
  • Η φίλη μου είναι πληγωμένη! Χώρισε με τον δικό της...Θα της προτείνω να πάμε για ράφτινγκ στον Αγκίτη και να αρχίζουμε μαθήματα power yoga!!! (To να ακούσετε καψουροτράγουδα και να λιώσετε στο μπαλκόνι δεν παίζει σαν σενάριο ε;;;;γρρρρρρ). 
Κάποια στιγμή όμως μου ήρθε η θεία φώτιση! Ναι, ώρες ώρες νιώθω σαν angry bird. Θέλω να εκτοξευτώ και να συνθλίψω τα θετικά άτομα (πράσινα γουρούνια). Αλλά μήπως αυτή η θετική ενέργεια προσελκύει καλή τύχη;;; Μήπως; Μου το είχε πει και η μαμά μου με την αφέλεια της χίπισσας που κρύβει μέσα της αλλά δεν την πίστεψα. Το μαμάτο όμως με την θετική ενέργεια είναι ότι έρχεται εκεί που δεν το περιμένεις. Ξυπνάς μια μέρα και τσοοουυυπ νιώθεις ότι θέλεις και μπορείς να κατακτήσεις όλο τον κόσμο! Πρόσφατα απολύθηκα από μια δουλειά. Μία δουλειά που δεν μου ταίριαζε. Δεν το κρύβω πως υπήρχαν στιγμές που έπεφτα να κοιμηθώ και δεν ήθελα να περάσει η νύχτα. Άγχος και απαισιοδοξία. Την στιγμή που μου ανακοινώθηκε η απόλυση ένιωσα σαν τον αγαθό γίγαντα του Green Mile που έβγαζε από το στόμα του μαύρα μαμούνια. Ήμουν πλέον σίγουρη. Η απαισιοδοξία ήταν τα μαύρα μαμούνια. Και πιστέψτε με ήταν πολλά. 

Εννοείται πως μετά από λίγες μέρες επανήλθα στον παλιό κακό μου εαυτό. Γιατί είπαμε. Ναι μεν αισιοδοξία αλλά όχι άλλη αβάσταχτη θετικότητα!!! :-)

Αφιερωμένο σε ένα άτομο που δεν είναι πλέον στη ζωή μου αλλά κάποτε μισήσουμε μαζί τους βασανιστικά θετικούς ανθρώπους ακούγοντας κοψοφλέβικα τραγούδια σε ένα μπαλκόνι κάνοντας πιο dark τις νύχτες μας! 
Καληνύχτες.

Πέμπτη, 11 Οκτωβρίου 2012

Η ίωση της ανεργίας!


Η ίωση σε χτυπάει ύπουλα. Ξαφνικά νιώθεις τα πόδια σου κομμένα, το κεφάλι σου βαρύ. Λες "έλα μωρέ μπορεί να κρύωσα". Τα μάτια κοκκινίζουν, τα δέκατα ανεβαίνουν και αρχίζει και το ρίγος που σε κάνει να αισθάνεσαι λες είσαι στην Παταγονία με brazilian μαγιό. Θες να κοιμηθείς και όταν ξυπνήσεις να έχεις γίνει περδίκι. Και το σημαντικότερο ΔΕΝ μπορείς να κάνεις τίποτα.

Πιες τσάι. Μα δεν πονάνε τα λαιμά μου!

Πάρε Ντεπόν! Μα δεν είμαι άρρωστη.

Κάνε κρύα ντουζ και κομπρέσες! Μα δεν έχω πυρετό. ΙΩΣΗ έχω!

Μένεις κουκουλωμένος και ελπίζεις. Θες να πέσεις σε λήθαργο. Και κάποια μέρα ΝΤΑΝ ανοίγεις τα μάτια και νιώθεις τις δυνάμεις να επιστρέφουν.

Χτυπάει το κινητό. "Θα έρθεις για καφέ;".

Πλύνεσαι, ντύνεσαι, αρπάζεις κλειδιά και κατευθύνεσαι χαμογελαστός χαμογελαστός στο σημείο συνάντησης.
Έκπληκτα βλέμματα τριγύρω.

"Μπα; Είσαι καλά;"
"Έλα μωρέ....Ίωση ήταν και πέρασε..."

Ανεργία δεν σε φοβάμαι είσαι μια ίωση. Έδειξες τα ύπουλα σημάδια σου πιο πριν αλλά σε αγνόησα. Εξαπλώνεσαι συνέχεια, κολλάς από τον έναν στον άλλον αλλά θα περάσεις. Και ήδη έχεις περάσει. Απλά πρέπει να περάσω τα συμπτώματα αλλιώς τί ανεργία/ ίωση είσαι;