Τετάρτη, 18 Δεκεμβρίου 2013

Επειδή έρχονται τα Χριστούγεννα... Και επειδή μετά τα Χριστούγεννα, με περιμένει ΜΕΓΑΛΟ ταξίδι και ΜΕΓΑΛΗ αλλαγή. Και επειδή έχω βαρεθεί τον αρνητισμό κάθε είδους, το μαύρο σύννεφο που τραβάω σέρνω μαζί μου με μια αόρατη κλωστή πρέπει να διαλυθεί. 

Βρήκα επιτέλους τη δύναμη να ανακαλύψω τι θέλω. Βρήκα το κουράγιο να απελευθερώσω τους δαίμονες μου και να αλλάξω πορεία. Έκλεισα τις ενοχές μου σε ένα ντουλάπι και πέταξα το κλειδί. Δεν υπάρχει γυρισμός σε αυτό που νιώθω. Η απόφαση πάρθηκε και είναι αμετάκλητη.

Ευλογημένος είναι όποιος ξέρει τι θέλει και ξέρει τουλάχιστον από που να ξεκινήσει. Ο αγώνας μακρύς αλλά θα είναι νικηφόρος γιατί πολύ απλά άμα δεν είναι σημαίνει πως δεν έχει τελειώσει. 

Ο αδύναμος παίρνει  εκδίκηση.
Ο δυνατός συγχωρεί.
Ο έξυπνος αγνοεί.

Τρεις προτάσεις, τρεις αλήθειες, γιατί κάποιος δεν μου τις είπε πιο μπροστά; Όταν δηλητηρίαζα την ίδια μου την ψυχή με μαύρες σκέψεις. Ποτέ δεν είναι αργά όμως. 

Αγνοώ εσένα που μου φέρθηκες αχάριστα ερχόμενος/η με τον μανδύα του φίλου. Που ήξερες μόνο να παίρνεις και όχι να δίνεις. 
Αγνοώ και όλους εσάς τους  πονηρούς που δεν έχετε αλτρουισμό και σκέφτεστε την πάρτη σας και μόνο. 
Αγνοώ και σένα παλιέ συνάδερφε που με υποτίμησες και φέρθηκες υπόγεια. Η κάθε προσβολή σου καρφί που έκαιγε τότε μα σκαλοπάτι που με ανεβάζει τώρα.  
Αγνοώ και σένα που δεν έχεις τα κότσια να πάρεις ριζικές αποφάσεις και αλλαγές και σπέρνεις το μικρόβιο της αμφιβολίας στα σχέδιά μου κάνοντας τα να μοιάζουν άπιαστα. 
Αγνοώ κυρίως τον παλιό εαυτό μου που έδωσε χώρο σε όλα αυτά. Αγνοώ τις αδικίες που ενδεχομένως να διέπραξα, την δειλία που με διακατείχε και δεν εκπλήρωνα τα όνειρά μου. Αγνοώ όλες τις αμφιβολίες μου και τις μετουσιώνω σε ελπίδες.

Μα πιο πολύ ευχαριστώ. 

Ευχαριστώ εσάς  τους 5-6 (που ξέρετε ποιοι είστε) για τη θετική ενέργεια και την υποστήριξη.
Ευχαριστώ τους επαγγελματίες που βρέθηκαν στον δρόμο μου και "ξύπνησαν" τον επιστήμονα μέσα. Αφύπνισαν τα όνειρά μου και με γέμισαν εφόδια. 
Ευχαριστώ την οικογένεια μου που με πόνο καρδιάς δέχονται ότι απόφαση και να πάρω. Αρωγοί και συνοδοιπόροι. 

After all, η ζωή είναι μικρή (και κλισέ). 

Κυριακή, 12 Μαΐου 2013

42 μέρες χωρίς τσιγάρο! Have I ever been smoking?

Απίστευτο και όμως αληθινό! Σαρανταδύο ολόκληρες μέρες χωρίς τσιγάρο! Υπάρχουν άτομα που δεν μπορούν να με φανταστούν χωρίς το classic slim μοβ επέκταση του χεριού μου και πραγματικά θα έδινα και 20 ευρώ για να δω την φάτσα τους όταν με το καλό γυρίσω Ελλάδα και πάμε για freddo cappucino και δεν το ανάψω! Το θέμα είναι πως ακόμα και τώρα δεν μπορώ να συνειδητοποιήσω (το ίδιο και  Τ. που ώρες ώρες με κοιτάει σαν εξωγήινο) ΠΩΣ έγινε τόσο εύκολα. Πίστευα πως όποτε θα το έκοβα θα παιδευόμουν για μέρες, θα είχα συμπτώματα στέρησης κ.ο.κ. Εντάξει δεν περίμενα να κυλιστώ στα στρώματα λουσμένη στον ιδρώτα σαν junkie αλλά τουλάχιστον κάποιες τυπικές απώλειες τις περίμενα.
Αν εξαιρέσεις τις 2 πρώτες βδομάδες που χρειάστηκε να επιστρατεύσω τεχνικές ταχυδακτυλουργού για να απασχολώ τα χέρια μου τις ανούσιες ώρες του καναπέ, όλα κυλάνε ήρεμα και κελαρυστά σαν ρυάκι. Και που είναι το πρόβλημα θα μου πείτε θέλω-να-είμαι-διαρκώς-σε-φάση-drama-queen-Μαρία; Το πρόβλημα αγαπητέ αναγνώστη είναι πως το τσιγάρο ήταν λατρεία (τουλάχιστον για μένα). Και για πολλούς άλλους αν κρίνουμε από τα εκατοντάδες τραγούδια που έχουν σαν θέμα μία τζούρα, μια ρουφηξιά, την εξάρτηση, την κάυτρα, το τσιγάρο βρε αδερφέ! Υπάρχουν δύο ειδών καπνιστές: αυτοί που το κάνουν καθαρά από συνήθεια και εξάρτηση και απλά το κάνουν (όπως πάνε τουαλέτα και πίνουν νερό) και αυτοί που το γουστάρουν.- (τελεία και παύλα). Εγώ ομολογουμένως το γούσταρα και μου φαίνεται πολύ ....... που το αποχωρίστηκα τόσο μακάρια.

Περίμενα να μου λείψει μετά από την πρώτη φαγητάρα που μου ετοίμασε βεβαίως ο Τ. --Τίποτα. Περιορίστηκα σε σόδα ή diet coke.

Περίμενα να μου λείψει την πρώτη φορά που εκνευρίστηκα/ αγχώθηκα/ στεναχωρήθηκα.--Τίποτα απλά έπαιξα νευρικά με τα μαλλιά μου, έμπηξα κάνα δάκρυ, έκανα καμιά βόλτα.

Περίμενα να μου λείψει με ένα πολύ ωραίο καφεδάκι σε ένα υπέροχο καφέ της Λεμεσού με θέα τη θάλασσα και  με παρέα πολύ καλούς φίλους.---Τίποτα απλά μόλις τελείωσε ο καφές έπαιζα με το καλαμάκι.

Περίμενα να μου λείψει όταν πήγαμε με την υπέροχη παρέα από το training seminar στο καταπληκτικό εστιατόριο δίπλα στην πράσινη γραμμή στη Λευκωσία-- Τίποτα περιορίστηκα στο κοκκινέλι.

Με άλλα λόγια είναι σαν να έχεις έναν γκόμενο σχεδόν 8 χρόνια να έχετε σχέση εξάρτησης να είστε κάθε μέρα μαζί, και μια μέρα ξαφνικά τον χωρίζεις και δεν σου λείπει. Για την ακρίβεια είναι σαν να μην τα είχατε ποτέ. Οπότε αγαπητέ αναγνώστη καταλήγουμε σε 3 συμπεράσματα είτε είμαι πολύ μα πολύ δυνατός χαρακτήρα, είτε δεν ήμουν ποτέ πραγματικά εθισμένη (κάτι που με κάνει να αισθάνομαι ηλίθια για τις βραδιές που ξέμενα από τσιγάρα και τραβούσα όλα τα έπιπλα μπας και βρω κάνα ξεχασμένο - με άλλα λόγια ήμουν διατεθειμένη να καπνίσω ΤΑ ΠΑΝΤΑ!).

Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια. Το τσιγάρο μου χάρισε πολύ ωραίες στιγμές. Υπήρξαν βραδιές που ήταν η μοναδική συντροφιά μου. Ήταν αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς μου και το θεωρώ λίγο άδικο που έφυγε τόσο αθόρυβα από την ζωή μου.
Για να μην λέμε όμως μόνο τα κουλά.... Καλά ε; Από τότε που το έκοψα κάνω τρομερή οικονομία. Για την ακρίβεια αν συλλογιστείς ότι μένω και σε χωριό και έχω ψυγείο γεμάτο τα έξοδά μου είναι στην κυριολεξία μη-δε-νι-κά.  

Καλό κουράγιο σε όσους αποφάσισαν να το κόψουν. Μακάρι να είστε όλοι τυχεροί όπως εγώ. Και φτου φτου να μην ματιαστώ.


Τρίτη, 9 Απριλίου 2013

8 μέρες χωρίς τσιγάρο! / 8 days without smoking!

Γεια σας παιδιά! Τέλειωσε και αυτή η εφιαλτική βδομάδα. Αποφάσισα κάτι λοιπόν 1 βδομάδα πριν. Να κόψω το τσιγάρο. Να ξεκαθαρίσω κάτι. Λατρεύω το τσιγάρο. Δεν θα κάτσω να σας πως πως είναι αηδιαστικό, βρωμερό, σιχαμερό και άλλες τέτοιες μακακίες. Όταν καπνίζεις συνειδητά το τσιγάρο απλά τα σπάει. Το πρωί με τον πρώτο ζεστό καφέ. Να ρουφάς την πρώτη γουλιά και στο καπάκι την πρώτη ρουφηξιά και να νιώθεις νικοτίνη και καφεΐνη να κυλάνε ταυτόχρονα στις αγουροξυπνημένες φλέβες του εγκεφάλου..... Pffffff  τι θυμήθηκα τώρα... Ή το άλλο να πίνεις ποτάκι, κρασάκι (it doesn't matter) και να έχεις συντροφιά και το τσιγαράκι από δίπλα.... Ή (το χειρότερο για μένα) να έχει φάει φόλα από κάποιον που σε πρόδωσε, να στεναχωριέσαι απίστευτα για κάτι, να αγχώνεσαι και να ανάβεις τσιγάρο. Απίστευτη παρηγοριά. Εν πάσει περιπτώση θα μπορούσα να αναφέρω 1000000 σκηνές όπου οι λάτρεις του τσιγάρου δεν μπορούν να τις φανταστούν χωρίς τσιγάρο.
 Πριν το σεξ.
 Μετά το σεξ.
Ηλιοβασιλέματα σε παγκάκια.
 Μετά από ένα θεσπέσιο γεύμα.
Μια βραδιά αϋπνίας με παρέα έναν μελαγχολικό ραδιοφωνικό σταθμό.
Φοιτητές, μαθητές την ώρα που έχετε σπαταλήσει 8 ώρες γράφοντας εργασίες και διαβάζοντας και έχοντας μπαϊλντήσει!
Ερωτευμένοι μετά από ένα τσακωμό.
Φρεσκομπανισμένοι την ώρα που έχετε αράξει καναπέ μετά από μια δύσκολη μέρα στο γραφείο.
Μετά το φινάλε μιας breathtaking ταινίας.

Η λίστα είναι Α-Τ-Ε-Λ-Ε-Ι-Ω-Τ-Η.

Θα μου πείτε ok ρε Μαρία αφού βρίσκεις τόσους πολλούς λόγους για να καπνίσεις γιατί το κόβεις; Η απάντηση είναι ότι κουράστηκα. Είχα γράψει και σε παλιότερο ποστ ότι το τελευταίο διάστημα είχα αρχίσει να έχω κάποια σημάδια κόπωσης κυρίως συναισθηματικά και κατ επέκταση σωματικά. Συνέβησαν διάφορα τα οποία με βρήκαν απροετοίμαστη. Κουράστηκα με άτομα, με καταστάσεις, με,με... Χρειαζόμουν επειγόντως ένα ξεκαθάρισμα. Λογαριασμών, ατόμων, "φίλων", καταστάσεων. Και εκεί ήταν που συνειδητοποίησα ότι ένα από τα πράγματα που με κρατούσαν πίσω σαν βαρίδι στο πόδι ήταν κάπνισμα και η απεριόριστη κατάποση νες καφέ.

Μπορεί να ξυπνούσα ευδιάθετη, ο ήλιος να έλαμπε, τα πουλάκια έξω να τιτίβιζαν μπλα, μπλα, μπλα, εγώ να σηκωνόμουν, να έπινα τον πολυπόθητο καφέ και να άναβα το ιερό πρώτο τσιγάρο, ευφορία για περίπου μισή ώρα και μετά κατατονία και σημάδια κόπωσης λες και ξύπνησα 5 η ώρα το χάραμα.

Ο δεύτερος λόγος ήταν το τεραααάστιο άγχος που είχα λόγω κάποιων καταστάσεων το οποίο είχε σαν αποτέλεσμα να καπνίζω πάνω από 20 τσιγάρα την ημέρα. Οι πρώτες ενδείξεις ότι το παραέκανα ήταν οι πρώτοι μου στηθόπονοι και τα διάσημα "χουρχουρίσματα" στο στήθος. Το γνωστό "χουρχούρισμα" είναι το φαινόμενο κατά το οποίο ο καπνιστής πάει να πάρει βαθιά ανάσα και ακούει έναν ήχο σαν "χουρ......χουρ" και γενικά αντιμετωπίζει μια δυσκολία.

Ο τρίτος λόγος είναι ότι δεν θέλω με τίποτα το κάπνισμα να έχει επιπτώσεις στην επιδερμίδα μου. End of story δεν χρειάζεται επεξήγηση τα κορίτσια αναγνώστριες με καταλαβαίνουν.

Ο τέταρτος προς το παρόν λόγος ήταν πως ζήλευα τα άτομα κυρίως κορίτσια που ζούσαν χωρίς καμία εξάρτηση. Τις έβλεπα όλες στο δρόμο καθαρές μυρωδάτες, με κραγιόν στα χείλη που επισφραγίζει μια ανάσα δροσερή. Μαλλιά καθαρά που δεν μυρίζουν καπνίλα, δάχτυλα χωρίς κίτρινη απόχρωση από τα στριφτά. Να μπορούν να παίζουν με τα μωρά και τα παιδιά χωρίς να φοβούνται πως  μυρίζει η ανάσα τους.

Ξεκίνησα λοιπόν. Ο δρόμος δύσκολος. Μετά την τρίτη μέρα στηθόπονοι και χουρχούρισμα γιοκ. Επίσης έφυγε η πέτρα από τα δόντια (απίστευτο αυτό δεν το περίμενα). Η όρεξη κατά περίεργο λόγο δεν αυξήθηκε πολύ και δεν έχω παρατηρήσει αλλαγή στα κιλά μου (αλλά είναι νωρίς ακόμα). Τσίχλες και καραμέλες είναι η σωτηρία μου.

Αυτά τα ολίγα τα έγραψα γιατί ξέρω πως πολλοί εκεί έξω θέλετε να το κόψετε αλλά δεν βρίσκετε την δύναμη ή πολύ απλά το γουστάρετε και δεν ξέρετε τι να κάνετε! Θα επανέρχομαι συχνά πυκνά για ποστ ενδυνάμωσης και καταγραφής της προσπάθειάς μου.

Και για να μην ξεχνιόμαστε "ΚΑΤΩ ΟΙ ΑΝΤΙΠΑΘΗΤΙΚΟΙ ΑΝΤΙΚΑΠΝΙΣΤΕΣ!"

    

Παρασκευή, 11 Ιανουαρίου 2013


Ένα έχω να πω.
Η ζωή στο χωριό κυλάει αργά πολύ αργά… Έχοντας υπάρξει παιδί της πόλης γέννημα θρέμμα το όλο σκηνικό όσο ειδυλλιακό και να είναι μου χτύπησε κάπως. Δεν έχω δυσάρεστα συναισθήματα…Απεναντίας… Αυτή η ατμόσφαιρα είναι τόσο φιλική και φιλόξενη που δεν σου αφήνει σε καμία περίπτωση πικρή γεύση στο στόμα. Γεννήθηκα και μεγάλωσα στις Σέρρες, μία πόλη ούτε πολύ μεγάλη ούτε πολύ μικρή. Μεγάλωσα όμως στο κέντρο της πόλης. Κοντά σε καφετέριες, μπαράκια, καφενεία, στάσεις αστικών και ταβέρνες. Οι τσακωμοί στις 3 η ώρα τα ξημερώματα ήταν καθημερινοί. Τα ξημερώματα άκουγες νέους να γυρίζουν από την «οδό αμαρτίας» (οι Σερραίοι με καταλαβαίνουν) μεθυσμένοι τραγουδώντας.
Λόγω της καταγωγής του πατέρα αλλά και της αγαπημένης μου πρώην συγκατοίκου γνώρισα και την σερραϊκή επαρχία. Τα συγκεκριμένα χωριά όμως έσφυζαν από ζωή. Είχαν μπαράκια και καφετέριες  και γενικά είχες κάποιες επιλογές. Το χωριό που κατοικώ τώρα είναι χωριό. Με Χ κεφαλαίο. Και όταν λέμε χωριό εννοούμε χωριό. Πανέμορφο, γραφικό. Τηρεί πιστά τις παραδόσεις και όλοι ανεξαιρέτως πηγαίνουν εκκλησία. Στο χωριό ακόμα και οι νέοι δεν ξενυχτάνε. Το κέντρο νεότητας που λειτουργεί (και δόξα το Θεό μας παρέχει με ίντερνετ!!!) κλείνει στις 12 η ώρα. Όσοι δεν πάνε στο κέντρο νεότητας έχουν ήδη κοιμηθεί από τις 10.
Αυτή την εβδομάδα λοιπόν που είμαστε σε φάση εγκατάστασης με τον συγκάτοικο αράζουμε ως τις 2-3 και πίνουμε ποτάκι συζητώντας τα δρώμενα και βλέποντας κυπριακή τηλεόραση. Βλέπω που λέτε μία κυρία (γειτόνισσα) σε μία εκδήλωση και τι μου λέει;
«Μήπως ξεχνάτε τα  φώτα ανοιχτά όταν πάτε να κοιμηθείτε; Γιατί σηκώθηκα στις 2 να πάω τουαλέτα και τα είδα.»
Την κοιτούσα σαν εξωγήινος. Το ίδιο σκηνικό επαναλήφθηκε και την Κυριακή των Θεοφανείων όπου και κοιμηθήκαμε μέχρι το μεσημέρι. Για αυτούς τους ανθρώπους είναι αδιανόητο το γεγονός πως εμείς ξενυχτάμε μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες και ότι ενδέχεται να κοιμηθούμε μέχρι το μεσημέρι.
Μέρα με τη μέρα άρχιζα να συνηθίζω. Το σώμα μου γεύεται γεύσεις αγνές. Άρχισα να αντέχω το κρύο. Όλοι με υποδέχτηκαν με τον καλύτερο τρόπο, που ούτε το φανταζόμουν και τους είμαι πραγματικά ευγνώμων. Και το σημαντικότερο… Βιώνω αποτοξίνωση από το ίντερνετ! Αν μου το έλεγες πριν από ένα μήνα θα σου έλεγα πως θα αστειεύεσαι. Δεν μπορούσα να αντέξω ούτε μία μέρα χωρίς να πατήσω το εικονίδιο του google chrome. Τις δυο πρώτες μέρες όπου και αν πήγαινα ψάρευα δίκτυα σαν τρελή κάνοντας τούμπα το iphone στον αέρα. Πλέον είμαι απόλυτα ικανοποιημένη αν τσεκάρω μέηλ και τα λοιπά από τη δουλειά το πρωί και αν δεν βαριέμαι και έχω διάθεση θα κάνω μία βόλτα μέχρι το Κέντρο Νεότητας με το λάπτοπ και ζεστή σουμάδα.
Δεν ξέρω  αν θα  προσγειωθώ ανώμαλα από το ροζ συννεφάκι. Δεν ξέρω αν θα ξυπνήσω μια μέρα και φρικάρω. Το μόνο που ξέρω είναι πως νιώθω όμορφα. Αρχίζει να μου αρέσει η ζωή εδώ. Η διαφορετικότητά της με κάνει να αισθάνομαι πρωτόγνωρα. Θέλω να ρουφήξω σαν σφουγγάρι όλες τις εμπειρίες και να αρχίζω επιτέλους να αναδιοργανώνω τη ζωή μου. Γενικώς νιώθω καλά και το σημαντικότερο… νιώθω χρήσιμη!
Καλημερίζω σας! Φιλούθκια!

Κυριακή, 30 Δεκεμβρίου 2012

Σερραϊλα part 1...

Πριν λοιπόν αποχωρήσω από την μάταια τούτη πόλη καλό θα ήταν να αφιερώσω 1-2 ποστς για αυτή την πόλη που τόσο λατρεύουμε να μισούμε. ΤΑ ΣΕΡΡΑΣ. Ξέρω εκ των προτέρων πως πολλοί θα είστε αντίθετοι με όσα γράψω αλλά όπως και να έχει την αλήθεια μου θα την πω. Λοιπόν ξεκινάω.

  1. Οι Σερραίοι είναι οι πιο τοπικιστές άνθρωποι που έχω γνωρίσει στην ζωή μου! Θεωρούν πως οι Σέρρες είναι ο πιο μαγικός τόπος του πλανήτη. Το πρόβλημα είναι πως δεν έχουν επιχειρήματα. Ναι συμφωνώ έχουμε την ωραία κοιλάδα, ένα κάστρο στο λόφο του Κουλά αλλά μετά τι; Ε μετά προφανώς επειδή ξεμένουν από επιχειρήματα στρέφονται στην επαρχία των Σερρών όπως Κερκίνη, σπήλαιο Αληστράτης κλπ κλπ. Αίσχος. Η πολεοδομία των Σερρών είναι καταστροφική. Τα όμορφα νεοκλασικά κτίρια είναι πλέον λιγοστά (λόγω πυρκαγιών), και η πόλη γκρίζα και μουντή. Το τοπίο συμπληρώνουν 4-5 γκρεμισμένα τζαμιά τα οποία προφανώς κανένας δεν μπήκε στον κόπο να τα αναπαλαιώσει και να τα αναδείξει. 
  2. Οι Σερραίοι μπορούν να πιουν καφέ όποια στιγμή της ημέρας και να είναι όπου και αν βρίσκονται, ότι και αν κάνουν. Μπορούν στην κυριολεξία να φύγουν από το προσκέφαλο της ετοιμοθάνατης γιαγιάς τους και να πάνε για καφέ στο κυλικείο του νοσοκομείου (το οποίο τώρα που το σκέφτομαι αν έβγαζαν λίγα σταντάκια μια χαρά στέκι θα γινότανε). Όποια ώρα της ημέρας και να περάσεις από το πεζόδρομο θα δεις κόσμο να πίνει καφέ (και περιέργως τα πρωινά μόνο άντρες). Θα μου πείτε σιγά το πράγμα όλη η Ελλάδα χασομεράει στα καφέ. Ναι φίλοι μου αλλά στις Σέρρες δεν μπορείς να πιεις καφέ καθιστός. Πρέπει να είσαι σε σταντ, όρθιος, με φωτορυθμικά και τη Δέσποινα Βανδή στη διαπασών. Μάλιστα αυτή τη στιγμή που γράφω αυτό το κείμενο στα πλακόστρωτα του κέντρου γίνεται το σώσε. 
  3. Οι Σερραίοι δεν χορεύουν! Διασκέδαση στις Σέρρες σημαίνει βγαίνω σε καφε-μπαρ-κλαμπάκι-μπουζούκι (αυτή η all day cafe bar blah blah blah), μου αναλογεί μισό τετραγωνικό μέτρο, είμαι ακούνητος αμίλητος και αγέλαστος και πίνω ποτό. 
  4. Οι Σερραίοι θανατοποινίτες έχουν ως τελευταίο γεύμα ΤΑ ΣΟΥΒΛΑΚΙΑ. Είναι διάσπαρτα και είναι παντού. Ανακατεμένα με τις καφετέριες, ξεφυτρώνουν από παντού. Πίνεις ποτό σε αυτή την μαλακία all day cafe bar και σου έρχεται ταυτόχρονα και η μυρωδιά της τσίκνας. Είναι γεμάτα όλες τις ώρες, δεν κόβουν αποδείξεις και όταν τους ζητάς σε κοιτάζουν λες και τους ζήτησες να κόψουν τις ντομάτες σε κύβους. 
  5. Οι Σερραίοι έχουν ψύχωση με το τοπικό πρωτάθλημα. Οι ντόπιοι ποδοσφαιριστές μας έχουν την στόμφα του Πίκε. Νιώθουν πως είναι ότι καλύτερο πέρασε από τον αθλητισμό. Κυκλοφορούν σε καφέ τα πρωινά πίνοντας φρέντο εσπρέσσο και διαβάζοντας εφημερίδα. Πιθανόν να τους αναγνωρίσεις μες το πλήθος από τις γκαριδοφωνάρες τους: "Άε βε μαλάκα αφού σου είπα οφσάιντ ήταν". Φοράνε φουσκωτό αμάνικο και γυαλί καθρέπτη. Επικίνδυνο είδος προς αποφυγή. Σε αυτή την κατηγορία ανήκουν και οι διαιτητές. 
  6. Άλλο ένα επικίνδυνο είδος είναι οι πλέον μεσήλικες barmen και pr σε μαγαζιά. Αυτές οι φάτσες  κυκλοφορούν στην νυχτερινή ζωή της πόλης από τότε που ξεκίνησα να βγαίνω (δηλαδή εδώ και 10 χρόνια). Ξεκίνησαν δειλά και ταπεινά από σέρβις και από τότε βαθμοφορούνται σαν τον στρατό. Κάποιοι παρέμειναν μπαρμάνια, άλλοι ανέβηκαν βαθμίδα και ανέλαβαν δημόσιες σχέσεις. Στόχος και όνειρο απατηλό όλων ανεξαιρέτως να πάρουν μετοχές από τα μαγαζιά και να συνεχίσουν το όμορφο ταξίδι στη νύχτα... ΕΛΕΟΣ. Πάρτε σύνταξη επιτέλους. Έχω βαρεθεί να βλέπω τις ίδιες ρυτιδιασμένες από τα ξενύχτια φάτσες να μου βάζουν ποτό ή να μου υποδεικνύουν που να κάτσω! Θα κάτσω όπου γουστάρω εγώ. Πρώτα βρείτε να κάνετε μια σοβαρή δουλειά και μετά πουλήστε μαγκιά! Και όπως λέει και ο Μάκιους ΣΤΑ ΤΡΕΝΑ!!!
  7. Στις Σέρρες δεν έχεις το δικαίωμα να είσαι διαφορετικός. Τουτέστιν δεν έχεις το δικαίωμα να ακούς διαφορετική μουσική. Τί;;;; Ακούς λάτιν; Τζαζ; Γύφτικα; Τρανς; Ποιος νομίζεις ότι είσαι; Κάτσε στα αυγά σου και άκου την ίδια κονσέρβα μουσική που παίζουν σε όλα τα μαγαζιά. Δηλαδή, ξεκινάμε από τσιλ άουτ (γιατί έχουμε και ένα επίπεδο βεβαίως βεβαίως), συνεχίζουμε με μπιτάκια και στη μία μην ανησυχείς θα παίξει ο Παντελίδης. 
  8. Στις Σέρρες δεν έχεις το δικαίωμα να επωμιστείς τα αγαθά του καπιταλισμού όπως Ζάρα, Η&Μ, Village, Starbucks κλπ κλπ. Δεν υπάρχει χώρος για τίποτα ξενόφερτο. Θα σκάσεις θα πλαντάξεις αλλά θα δεις τη ταινία σε ένα σινεμά που ούτε ο ίδιος ο παραγωγός της ταινίας δεν θα δεχόταν να την δει. Έχω μία υποψία πως δεν φταίει ο μεσαιωνικός εμπορικός σύλλογος που έχει ασκήσει βέτο στην ύπαρξη του πολιτισμού στην πόλη μας. Ίσως το να λες "Αχ άσε άσε πήγα Θεσσαλονίκη χθες και είδα μία ταινία....τέλεια! Πήρα και 2 μπλουζάκια από Ζάρα! Που να στα λέω!!!" έχει άλλη γλύκα... και ο νοών νοείτω......
  9. Και μιας που ανέφερα Θεσσαλονίκη ας αναφέρω και αυτό... Πάντα θέλουμε να μιμούμαστε την συμπρωτεύουσα. Κάνει η Θεσσαλονίκη τα all day cafe blah blah blah bar;;; Ε, σε ένα χρόνο τα κάνουμε και μεις. Εντάσσει η Θεσσαλονίκη το μενού το καφετεριών πρωινό και έξτρα περιποιημένο κλαμπ σάντουιτς και κοτομπουκιές;;; Ε τι; Να μην τα βάλουμε και μεις; Ρε βλάχοΣερραίε, στο εξωτερικό το πρωινό το τρώνε στις καφετέριες 8 η ώρα το πρωί πριν πάνε στην δουλειά, όχι μία η ώρα το μεσημέρι με εφημερίδα σε σταντ και ύφος καρδιναλίων! Βλάχε ε βλάχε είχες και στην Πεντάπολη κοτομπουκιές με σος γιαουρτιού και πιπερόριζας. (η αναφορά της όμορφης Πεντάπολης ήταν τυχαία). 
Η Σερραϊλα λοιπόν ήταν είναι και θα υπάρχει. Αλλά ας μου λύσει κάποιος μία απορία. Όλοι εσείς οι πρώην συμμαθητές και πρώην συμφοιτητές που όποτε σας πετύχαινα σε πούλμαν, τρένα και αεροπλάνα βρίζατε όλοι την "πανέμορφη" πόλη μας ΓΙΑΤΙ ΓΥΡΙΣΑΤΕ ΟΛΟΙ ΕΔΩ; Ε; Ε; 

Κυριακή, 16 Δεκεμβρίου 2012

Που είναι τα Χριστούγεννα οεο;


Φέτος τα Χριστούγεννα έχουν μία ιδιαιτερότητα. Δεν υπάρχουν. Ή για να είμαι πιο επιεικής τουλάχιστον εγώ δεν τα νιώθω. Και όχι δυστυχώς δεν είμαι άτομο που με μελαγχολούν οι γιορτές και τις μισώ. Κάθε Χριστούγεννα 1) φαγωνόμουν να στολίσω το δέντρο και τα κάγκελα από αρχές Νοέμβρη και 2) Η μόνιμη λίστα του youtube περιελάμβανε όλα τα γνωστά ακούσματα τύπου "All I want for Christmas is you", "Last Christmas", "White Christmas", "Χρόνια πολλά" κλπ κλπ. Η υστερία μου έφτανε σε τέτοιο σημείο που έβγαζα ιαχή χαράς μόλις έβλεπα την πρώτη νιφάδα, έτρωγα με δέος το πρώτο μελομακάρονο της γιαγιάς και αισθανόμουν τέλος πάντων πολύ τυχερή που γεννήθηκα σε χώρα που γιορτάζουν τα Χριστούγεννα.

Ενίοτε το όλο σκηνικό συμπλήρωναν τα χίλιο φορτωμένα μπαλκόνια (ναι ακόμα και ο "άϊντι μάλε" στολισμός με ενθουσίαζε), οι πλατείες, τα μεγάφωνα των δήμων, η καθιερωμένη επίσκεψη στην Ονειρούπολη της Δράμας. 

Το ψιλιάστηκα μέσα Νοέμβρη. Ξαφνικά σχεδόν κανείς δεν μετρούσε αντίστροφα μέρες για τα Χριστούγεννα. Κανένας δεν ανέβαζε Mariah Carey, Σάκη Ρουβά, Δέσποινα Βανδή και Wham. Είπα να δώσω λίγο χρόνο περιθώριο. Ο Νοέμβρης βγήκε και μπήκε ο Δεκέμβρης. Τα μπαλκόνια ακόμα άδεια με ελάχιστες εξαιρέσεις, το δέντρο στο πατάρι, τα τραγούδια στο youtube μην έχουν ελληνικά σχόλια, και τα ζαχαροπλαστεία ίσα που άρχισαν να φουρνίζουν τους πρώτους κουραμπιέδες. Απελπισία. 

Όχι δεν μου λείπουν οι άϊντι μάλε στολισμοί των μπαλκονιών, δεν μου λείπουν οι φωταγωγημένες πλατείες, τα μεγάφωνα να παίζουν τέρμα Σάκη Ρουβά, οι πλαστικοί Αη Βασίληδες και η μυρωδιά των μελομακάρονων της γειτόνισσας. Μου λείπει το Christmas Spirit. Μου λείπει αφάνταστα και ανελέητα. 

Κάποτε το τζάκι το ανάβαμε για μαγκιά και ντεκόρ. Ήταν πολύ κουλ να αράξεις δίπλα με ένα ποτήρι κόκκινο κρασί (ή κακάο) και να χουχουλιάσεις.Άντε και αν είσαι λίγο βουκουλικός και παραδοσιακός να ψήσεις κανένα λουκάνικο Τζουμαγιάς. Τώρα πλέον χουχουλιάζω γιατί πολύ απλά ΔΕΝ μου φτάνει η ζέστη από το αναθεματισμένο το κλιματιστικό. Το τζάκι πλέον το χρησιμοποιούμε όπως χρησιμοποιούσαν τη φωτιά οι άνθρωποι των σπηλαίων. ΓΙΑ ΖΕΣΤΗ. Η μόνη διαφορά είναι πως γύρω μας δεν υπάρχουν τα τοιχώματα της σπηλιάς αλλά, LCD τηλεόραση, σκρίνιο από ξύλο οξιάς, και πολυθρόνες ΙΚΕΑ να μας θυμίζουν την ματαιοδοξία των προηγούμενων χρόνων. Και καταλήγω πλέον στο κοινότοπο συμπέρασμα πως όταν οι άνθρωποι έχουν προβλήματα επιβίωσης δεν έχουν χώρο για χαρές και πανηγύρια.

Η τρόικα λοιπόν φίλοι μου δεν μας αφαίρεσε μόνο λεφτά από τη τσέπη αλλά δυστυχώς μας πήρε και το πνεύμα των Χριστουγέννων. Και είναι κρίμα και άδικο γιατί αυτά τα Χριστούγεννα είναι η δική μου ευκαιρία να αποχαιρετήσω κάποια πολύ αγαπημένα πρόσωπα and it just doesn't feel right anymore. 
Επίσης λυπάμαι τα παιδάκια που έχουν κάθε δικαίωμα να ζήσουν τα φαντασμαγορικά Χριστούγεννα που ζήσαμε όλοι μας. 

Εύχομαι λοιπόν τα φετινά Χριστούγεννα να είναι διδακτικά για όλους μας. Όπως ακριβώς ήταν για τον Σκρουτζ Εμπενάιζερ στο ομώνυμο έργο του Ντίκενς. Εύχομαι να εκτιμήσουμε την απλότητα που κρύβουν οι καθημερινές απολαύσεις της ζωής. Να ξεγυμνώσουμε τα Χριστούγεννα από το υλιστικό περιτύλιγμα και να βιώσουμε τα απλά, λιτά, απέριττα Χριστούγεννα της ζωής μας. Ας γίνουν τα Χριστούγεννα της καρδιάς μας. 

Ας κάνουμε μια καλή πράξη χωρίς να περιμένουμε ανταπόδοση. 
Ας κάνουμε ένα χειροποίητο δώρο. 
Ας μαζευτούμε όλοι μαζί στα σπίτια και ας γιορτάσουμε με λίγα και καλά. 
Ας εκτιμήσουμε ακόμα και τον κουραμπιέ που καταπίνουμε. 
Ας ζητήσουμε αυτή τη ρημάδα τη συγγνώμη από αυτόν που πληγώσαμε. 
Ας πούμε σε κάποιον ότι τον αγαπάμε. 

Ποιος ξέρει; Ίσως τα Χριστούγεννα του 2013 να είναι χειρότερα. Όλα πλέον είναι πιθανά.... 

Κάλο κουράγιο σε όλους και ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ! 
ΥΓ: Η επιλογή της εικόνας δεν είναι τυχαία. Είναι γκρίζα χωρίς κόκκινο και πράσινο. Χωρίς χαρωπούς χιονάνθρωπους. Αυτή η εικόνα είναι όπως βλέπω τα Χριστούγεννα φέτος. Μακάρι να βρω λίγη χρυσόσκονη να τη χρωματίσω.....



Πέμπτη, 13 Δεκεμβρίου 2012

My big greek-cypriot evs project!


Tέλειωσε λοιπόν και η πρώτη αποστολή στην πανέμορφη Κύπρο και τα συναισθήματα είναι ανάμεικτα! Ας ξεκινήσουμε με αλήθειες.. Πόσοι από εσάς με συμβουλέψατε να προσέχω γιατί οι Κύπριοι είναι περίεργοι άνθρωποι, μονόχνωτοι, μουντρούχοι, πονηροί κοκ. Εγώ για να πω την αμαρτία μου ιδιαίτερη πείρα δεν έχω γιατί όταν ήμουν φοιτήτρια δεν έκανα παρέα με Κύπριους και ούτε ασχολήθηκα περαιτέρω. Έβαλα λοιπόν και εγώ με την σειρά μου τον μανδύα της προκατάληψης πάνω μου και ξεκίνησα για το ταξίδι στον νέο τόπο διαμονής μου. Πόσο λάθος έκανα....

Το πρώτο που παρατήρησα είναι ο καιρός! Εύκρατος και ζεστός ένας δικός μας Οκτώβριος σαν να λέμε. Όχι ότι ο καιρός αποτελούσε κάποιο κώλυμα για μένα.

Περίμενα λοιπόν να δω με αγωνία τον μελλοντικό τόπο διαμονής μου. Όποτε μου περιέγραφε κάποιος την Κύπρο έμενε περισσότερο στις παραλίες, στην Αγία Νάπα και γενικά ότι μπορει να σου προσφέρει αυτό το νησί το καλοκαίρι. Κάνεις δεν μπήκε στον κόπο να με ενημερώσει πως η Κύπρος διαθέτει τα πιο όμορφα χωριά που έχω δει στην ζωή μου. Πετρόχτιστα, πνιγμένα στο πράσινο, παραδοσιακά όσο δεν πάει. Αν με ρωτήσεις πως είναι η Λεμεσσός δεν έχω απάντηση. Αν με ρωτήσεις όμως πως είναι οι κοινότητες που περιηγήθηκα μπορώ να σου αναλύω για ώρες.

Εμένα προσωπικά σαν Μαρία δεν με έχουν αγκαλιάσει έτσι άνθρωποι που γνωρίζω για πρώτη φορά. Από τον τόπο φιλοξενίας μου (σε σπίτι που ανήκει σε πασίγνωστο Κύπριο επιχειρηματία), από τα φιλέματα και τα τραπεζώματα, από τη συγκινητική υποδοχή και το γεύμα που παρατέθηκε για να μας αποχαιρετήσουν. Ειλικρινά δεν έχω λόγια και πραγματικά τους ευχαριστώ τόσο πολύ για όλα μέσα από την καρδιά μου. Μακάρι να φανώ ισάξια των προσδοκιών τους!


Το σπίτι που θα μένω ένα όνειρο!  Γενικά δεν θέλω να αναφέρω πολλά γιατί με βρίσκετε σε μία φάση ανυπομονησίας που θέλω να ξαναγυρίσω τρέχοντας να μείνω στο πανέμορφο σπιτάκι μου στο χωριό και να ξεκινήσω δουλειά!

Αυτό το blog θα έχει σύντομα ένα επίσημο αδερφάκι! Εκεί θα αναφέρουμε αναλυτικά με τον συνάδελφό μου τις δράσεις του ΣΚΕ Κουρή-Ξυλούρικου όπου θα εργαζόμαστε και θα σας κρατήσουμε ενήμερους προάγοντας ταυτόχρονα και τις δράσεις των κοινοτήτων.

Είμαι τόσο ενθουσιασμένη!!!

Ευχαριστώ όλους όσους με στήριξαν και κυρίως ευχαριστώ τους Κύπριους μελλοντικούς συγχωριανούς μου (χαχα) που με αγκάλιασαν με τόση θέρμη!

FINALLY! LETS GET TO WORK!